בְּיוֹם שֶׁאוֹמְרִים בּוֹ תַּחֲנוּן:
في يومٍ يُتلى فيه التَّحَنون:
עַל נַהֲרוֹת בָּבֶל שָׁם יָשַׁבְנוּ גַּם בָּכִינוּ בְּזָכְרֵנוּ אֶת צִיּוֹן. עַל עֲרָבִים בְּתוֹכָהּ תָּלִינוּ כִּנֹּרוֹתֵינוּ. כִּי שָׁם שְׁאֵלוּנוּ שׁוֹבֵינוּ דִּבְרֵי שִׁיר וְתוֹלָלֵינוּ שִׂמְחָה שִׁירוּ לָנוּ מִשִּׁיר צִיּוֹן. אֵיךְ נָשִׁיר אֶת שִׁיר יְהוָה עַל אַדְמַת נֵכָר. אִם אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם תִּשְׁכַּח יְמִינִי. תִּדְבַּק לְשׁוֹנִי לְחִכִּי אִם לֹא אֶזְכְּרֵכִי אִם לֹא אַעֲלֶה אֶת יְרוּשָׁלִַם עַל רֹאשׁ שִׂמְחָתִי. זְכֹר יְהוָה לִבְנֵי אֱדוֹם אֵת יוֹם יְרוּשָׁלִָם הָאֹמְרִים עָרוּ עָרוּ עַד הַיְסוֹד בָּהּ. בַּת בָּבֶל הַשְּׁדוּדָה אַשְׁרֵי שֶׁיְשַׁלֶּם לָךְ אֶת גְּמוּלֵךְ שֶׁגָּמַלְתְּ לָנוּ. אַשְׁרֵי שֶׁיֹּאחֵז וְנִפֵּץ אֶת עֹלָלַיִךְ אֶל הַסָּלַע.
على أنهار بابل، هناك جلسنا، وبكينا أيضاً حين ذكرنا صهيون؛ على الصفصاف في وسطها علّقنا قيثاراتنا؛ لأنّ سابينا هناك طلبوا منّا كلماتِ ترنيمة، ومُعذّبينا طلبوا فرحاً: «أنشدوا لنا واحدةً من ترانيم صهيون»؛ كيف نُنشدُ ترنيمةَ الربّ في أرضٍ غريبة؛ إن نسيتُكِ يا أورشليم، فلتنسَ يميني مهارتها؛ ليلتصقْ لساني بحنكي إن لم أذكركِ، إن لم أرفعْ أورشليم فوق ذروة فرحي؛ اذكرْ يا ربّ بني أدوم يومَ أورشليم، الذين قالوا: «هدّموها، هدّموها حتى أساسها»؛ يا بنتَ بابل، المحكومَ عليها بالخراب، طوبى لمن يُجازيكِ بما فعلتِ بنا؛ طوبى لمن يُمسك أطفالكِ ويُحطّمهم على الصخرة.
בְּיוֹם שֶׁאֵין אוֹמְרִים בּוֹ תַּחֲנוּן:
في يومٍ لا يُتلى فيه التَّحَنون:
שִׁיר הַמַּעֲלוֹת בְּשׁוּב יְהוָה אֶת שִׁיבַת צִיּוֹן הָיִינוּ כְּחֹלְמִים. אָז יִמָּלֵא שְׂחוֹק פִּינוּ וּלְשׁוֹנֵנוּ רִנָּה אָז יֹאמְרוּ בַגּוֹיִם הִגְדִּיל יְהוָה לַעֲשׂוֹת עִם אֵלֶּה. הִגְדִּיל יְהוָה לַעֲשׂוֹת עִמָּנוּ הָיִינוּ שְׂמֵחִים. שׁוּבָה יְהוָה אֶת שְׁבִיתֵנוּ כַּאֲפִיקִים בַּנֶּגֶב. הַזֹּרְעִים בְּדִמְעָה בְּרִנָּה יִקְצֹרוּ. הָלוֹךְ יֵלֵךְ וּבָכֹה נֹשֵׂא מֶשֶׁךְ הַזָּרַע בֹּא יָבוֹא בְרִנָּה נֹשֵׂא אֲלֻמֹּתָיו.
ترنيمةُ المصاعد: حين ردّ الربُّ سبيَ صهيون، كنّا كالحالمين؛ عندئذٍ امتلأ فمُنا ضحكاً ولساننا ترنيماً؛ عندئذٍ قالوا بين الأمم: «صنعَ الربُّ أموراً عظيمةً مع هؤلاء»؛ صنعَ الربُّ أموراً عظيمةً معنا، فابتهجنا؛ ردّ يا ربّ سبيَنا كالجداول في النقب؛ الزارعون بالدموع يحصدون بالفرح؛ الذي يخرج باكياً، حاملاً البذارَ للزرع، يرجع بالفرح، حاملاً حِزَمه.
שְׁלשָׁה שֶׁאָכְלוּ כְּאֶחָד חֲיָבִין לְזֵמֵן וְהַמְזַמֵן פּוֹתֵחַ:
ثلاثةٌ أكلوا معاً كواحدٍ مُلزَمون بتلاوة دعوة البركة، والذي يقود البركة يبدأ:
רַבּוֹתַי, נְבָרֵךְ!
أيّها السادة، لنُبارك!
הַמְסֻבִּים עוֹנִים:
يُجيب المشاركون:
יְהִי שֵׁם יְיָ מְבֹרָךְ מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם.
ليكن اسمُ الربّ مباركاً من الآن وإلى الأبد.
הַמְזַמֵן אוֹמֵר:
يقول القائد:
בִּרְשׁוּת מְרָנָן וְרַבָּנָן וְרַבּוֹתַי, נְבָרֵךְ (בעשרה אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ.
بإذن السادة والحاخامين والأفاضل، لنُبارك (في جماعةٍ من عشرة: إلهنا) الذي من خيره أكلنا.
הַמְסֻבִּים עוֹנִים:
يُجيب المشاركون:
בָּרוּךְ (אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ וּבְטוּבוֹ חָיִינוּ.
مباركٌ (في جماعةٍ من عشرة: إلهنا) الذي من خيره أكلنا، وبصلاحه نحيا.
הַמְזַמֵן חוֹזֵר וְאוֹמֵר:
يُكرّر القائدُ ويقول:
בָּרוּךְ (אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ וּבְטוּבוֹ חָיִינוּ.
مباركٌ (في جماعةٍ من عشرة: إلهنا) الذي من خيره أكلنا، وبصلاحه نحيا.
בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם הַזָּן אֶת הָעוֹלָם כֻּלּוֹ בְּטוּבוֹ בְּחֵן בְּחֶסֶד וּבְרַחֲמִים , הוּא נֹתֵן לֶחֶם לְכָל-בָּשָׂר כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ וּבְטוּבוֹ הַגָּדוֹל תָּמִיד לֹא חָסַר לָנוּ וְאַל יֶחְסַר לָנוּ מָזוֹן (תָּמִיד) לְעוֹלָם וָעֶד בַּעֲבוּר שְׁמוֹ הַגָּדוֹל כִּי הוּא אֵל זָן וּמְפַרְנֵס לַכֹּל וּמֵטִיב לַכֹּל וּמֵכִין מָזוֹן לְכָל-בְּרִיּוֹתָיו אֲשֶׁר בָּרָא כָּאָמוּר פּוֹתֵחַ אֶת-יָדֶךָ וּמַשְׂבִּיעַ לְכָל-חַי רָצוֹן בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ הַזָּן אֶת הַכֹּל.
مباركٌ أنتَ يا ربّ إلهنا، ملكَ العالم، الذي يُعيل العالمَ كلَّه بصلاحه، بنعمةٍ وبإحسانٍ وبرحمة؛ يُعطي خبزاً لكلّ جسد، لأنّ إحسانه إلى الأبد؛ وبصلاحه العظيم، لم نَعْوَزْ قطّ، ولن نَعْوَزَ الرزقَ (دائماً) إلى أبد الآبدين، من أجل اسمه العظيم؛ لأنّه إلهٌ يُعيل ويُعطي للكلّ، ويُحسن إلى الكلّ، ويُهيّئ الرزقَ لجميع خلائقه الذين خلقهم، كما قيل: تفتحُ يدكَ وتُشبع رغبةَ كلّ حيّ؛ مباركٌ أنتَ يا ربّ، الذي يُعيل الكلّ.
נוֹדֶה לְּךָ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ עַל שֶׁהִנְחַלְתָּ לַאֲבוֹתֵינוּ אֶרֶץ חֶמְדָּה טוֹבָה וּרְחָבָה וְעַל שֶׁהוֹצֵאתָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם וּפְדִיתָנוּ מִבֵּית עֲבָדִים וְעַל בְּרִיתְךָ שֶׁחָתַמְתָּ בִּבְשָׂרֵנוּ וְעַל תּוֹרָתְךָ שֶׁלִּמַּדְתָּנוּ וְעַל חֻקֶּיךָ שֶׁהוֹדַעְתָּנוּ וְעַל חַיִּים חֵן וָחֶסֶד שֶׁחוֹנַנְתָּנוּ, וְעַל אֲכִילַת מָזוֹן שָׁאַתָּה זָן וּמְפַרְנֵס אוֹתָנוּ תָּמִיד, בְּכָל יוֹם וּבְכָל עֵת וּבְכָל שָׁעָה.
نشكركَ يا ربّ إلهنا، لأنّكَ أورثتَ آباءنا أرضاً مرغوبةً وطيّبةً ورحبة؛ ولأنّكَ أخرجتنا يا ربّ إلهنا من أرض مصر وفديتنا من بيت العبودية؛ ولأجل عهدكَ الذي ختمتَه في لحمنا؛ ولأجل توراتكَ التي علّمتنا إيّاها؛ ولأجل فرائضكَ التي عرّفتنا بها؛ ولأجل الحياة والنعمة والإحسان التي أنعمتَ بها علينا؛ ولأجل أكل الرزق الذي تُعيلنا وتُعطينا منه دائماً، كلَّ يومٍ، وفي كلّ وقتٍ، وفي كلّ ساعة.
בְּחֲנוּכָּה וּבְפוּרִים אוֹמְרִים כָּאן עַל הַנִּסִּים:
في حانوكا وبوريم، يُقال هنا دعاءُ المعجزات:
עַל הַנִּסִּים וְעַל הַפֻּרְקָן וְעַל הַגְּבוּרוֹת וְעַל הַתְּשׁוּעוֹת וְעַל הַנִּפְלָאוֹת וְעַל הַנֶּחָמוֹת שֶׁעָשִׂיתָ לַאֲבוֹתֵינוּ בַּיָּמִים הָהֵם בַּזְּמַן הַזֶּה.
على المعجزات، وعلى الفداء، وعلى الأعمال الجبّارة، وعلى الخلاصات، وعلى العجائب، وعلى التعزيات التي صنعتَها لآبائنا في تلك الأيّام في هذا الوقت.
לְחֲנוּכָּה:
لحانوكا:
בִּימֵי מַתִּתְיָהו בֶן יוֹחָנָן כֹּהֵן גָּדוֹל חַשְׁמוֹנָאִי וּבָנָיו כְּשֶׁעָמְדָה מַלְכוּת יָוָן הָרְשָׁעָה עַל עַמְּךָ יִשְׂרָאֵל לְהשַׁכִּיחָם מִתּוֹרָתָךְ וּלְהַעֲבִירָם מֵחֻקֵּי רְצוֹנָךְ וְאַתָּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים עָמַדְתָּ לָהֶם בְּעֵת צָרָתָם רַבְתָּ אֶת רִיבָם דַּנְתָּ אֶת דִּינָם נָקַמְתָּ אֶת נִקְמָתָם מָסַרְתָּ גִבּוֹרִים בְּיַד חַלָּשִׁים וְרַבִּים בְּיַד מְעַטִּים וּטְמֵאִים בְּיַד טְהוֹרִים וּרְשָׁעִים בְּיַד צַדִּיקִים וְזֵדִים בְּיַד עוֹסְקֵי תוֹרָתֶךָ וּלְךָ עָשִׂיתָ שֵׁם גָּדוֹל וְקָדוֹשׁ בְּעוֹלָמָךְ וּלְעַמְּךָ יִשְׂרָאֵל עָשִׂיתָ תְּשׁוּעָה גְדוֹלָה וּפֻרְקָן כְּהַיּוֹם הַזֶּה וְאַחַר כָּךְ בָּאוּ בָנֶיךָ לִדְבִיר בֵּיתֶךָ וּפִנּוּ אֶת הֵיכָלֶךָ וְטִהֲרוּ אֶת-מִקְדָּשֶׁךָ וְהִדְלִיקוּ נֵרוֹת בְּחַצְרוֹת קָדְשֶׁךָ וְקָבְעוּ שְׁמוֹנַת יְמֵי חֲנֻכָּה אֵלּוּ לְהוֹדוֹת וּלְהַלֵּל לְשִׁמְךָ הַגָּדוֹל.
في أيّام متتياهو بن يوحانان، الكاهن الأعظم، الحشمونيّ، وبنيه، حين قامت مملكةُ اليونان الشريرة على شعبكَ إسرائيل لتُنسيهم توراتكَ ولتُحيدهم عن فرائض مشيئتكَ؛ وأنتَ، برحمتكَ الغزيرة، وقفتَ بجانبهم في وقت ضيقهم؛ خاصمتَ خصومتهم، حكمتَ في قضيّتهم، انتقمتَ انتقامهم؛ أسلمتَ الأقوياءَ بأيدي الضعفاء، والكثيرين بأيدي القلّة، والأنجاسَ بأيدي الأطهار، والأشرارَ بأيدي الأبرار، والمتكبّرين بأيدي الذين يدرسون توراتكَ؛ ولنفسكَ صنعتَ اسماً عظيماً وقدّوساً في عالمكَ، ولشعبكَ إسرائيل صنعتَ خلاصاً عظيماً وفداءً كما في هذا اليوم؛ وبعد ذلك جاء بنوكَ إلى مقدس بيتكَ، نظّفوا هيكلكَ، طهّروا مقدسكَ، وأوقدوا أنواراً في ساحات قدسكَ، وأقرّوا هذه الأيّامَ الثمانية من حانوكا لتقديم الشكر والتسبيح لاسمكَ العظيم.
לְפוּרִים:
لبوريم:
בִּימֵי מָרְדְּכַי וְאֶסְתֵּר בְּשׁוּשַׁן הַבִּירָה כְּשֶׁעָמַד עֲלֵיהֶם הָמָן הָרָשָׁע בִּקֵּשׁ לְהַשְׁמִיד לַהֲרוֹג וּלְאַבֵּד אֶת-כָּל-הַיְּהוּדִים מִנַּעַר וְעַד זָקֵן טַף וְנָשִׁים בְּיוֹם אֶחָד בִּשְׁלֹשָׁה עָשָׂר לְחֹדֶשׁ שְׁנֵים עָשָׂר הוּא חֹדֶשׁ אֲדָר וּשְׁלָלָם לָבוֹז וְאַתָּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים הֵפַרְתָּ אֶת עֲצָתוֹ וְקִלְקַלְתָּ אֶת מַחֲשַׁבְתּוֹ וַהֲשֵׁבוֹתָ-לוֹ גְמוּלוֹ בְרֹאשׁוֹ וְתָלוּ אוֹתוֹ וְאֶת בָּנָיו עַל הָעֵץ וְעָשִׂיתָ עִמָּהֶם נִסִּים וְנִפְלָאוֹת וְנוֹדֶה לְשִׁמְךָ הַגָּדוֹל סֶלָה.
في أيّام مردخاي وأستير في شوشن العاصمة، حين قام عليهم هامان الشرير، طالباً أن يُبيد ويقتل ويُفني جميعَ اليهود، من الصغير إلى الكبير، أطفالاً ونساءً، في يومٍ واحد، في الثالث عشر من الشهر الثاني عشر، وهو شهر أدار، وأن ينهب أسلابهم؛ وأنتَ، برحمتكَ الغزيرة، أبطلتَ مشورته وأفسدتَ خطّته، ورددتَ مكيدته على رأسه، فعلّقوه وبنيه على المشنقة؛ وصنعتَ معهم معجزاتٍ وعجائب، ونشكرُ اسمكَ العظيم، سلاه.
וְעַל הַכֹּל יְיָ אֱלֹהֵינוּ אֲנַחְנוּ מוֹדִים לָךְ וּמְבָרְכִים אוֹתָךְ, יִתְבָּרַךְ שִׁמְךָ בְּפִי כָּל חַי תָּמִיד לְעוֹלָם וָעֶד, כַּכָּתוּב: וְאָכַלְתָּ וְשָׂבַעְתָּ, וּבֵרַכְתָּ אֶת יְיָ אֱלֹהֶיךָ עַל הָאָרֶץ הַטּוֹבָה אֲשֶּׁר נָתַן לָךְ. בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ, עַל הָאָרֶץ וְעַל הַמָּזוֹן.
وعلى هذا كلِّه، يا ربّ إلهنا، نشكركَ ونُباركك؛ ليكن اسمُكَ مباركاً في فم كلّ حيٍّ دائماً إلى أبد الآبدين، كما هو مكتوب: تأكلُ وتشبعُ، وتُبارك الربَّ إلهكَ على الأرض الطيّبة التي أعطاكَ؛ مباركٌ أنتَ يا ربّ، على الأرض وعلى الرزق.
רַחֶם נָא יְיָ אֱלֹהֵינוּ עַל יִשְׂרָאֵל עַמֶּךָ, וְעַל יְרוּשָׁלַיִם עִירֶךָ, וְעַל צִיּוֹן מִשְׁכַּן כְּבוֹדֶךָ, וְעַל מַלְכוּת בֵּית דָּוִד מְשִׁיחֶךָ, וְעַל הַבַּיִת הַגָדוֹל וְהַקָדוֹשׁ שֶׁנִּקְרָא שִׁמְךָ עָלָיו. אֱלֹהֵינוּ, אָבִינוּ, רְעֵנוּ, זוּנֵנוּ, פַרְנְסֵנוּ וְכַלְכְּלֵנוּ וְהַרְוִיחֵנוּ, וְהַרְוַח לָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ מְהֵרָה מִכָּל צָרוֹתֵינוּ. וְנָא אַל תַּצְרִיכֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ, לֹא לִידֵי מַתְּנַת בָּשָׂר וָדָם וְלֹא לִידֵי הַלְוָאָתָם, כִּי אִם לְיָדְךָ הַמְּלֵאָה הַפְּתוּחָה הַקְּדוֹשָׁה וְהָרְחָבָה, שֶׁלֹא נֵבוֹשׁ וְלֹא נִכָּלֵם לְעוֹלָם וָעֶד.
ارحمْ، نرجوكَ، يا ربّ إلهنا، إسرائيلَ شعبكَ، وأورشليمَ مدينتكَ، وصهيونَ مسكنَ مجدكَ، ومملكةَ بيت داود مسيحكَ، والبيتَ العظيمَ القدّوسَ الذي يحمل اسمكَ؛ إلهنا، أبانا، ارعنا، أعِلنا، أعطِنا الرزق، اعضدنا، وامنحنا الفرج؛ ونجّنا يا ربّ إلهنا سريعاً من جميع ضيقاتنا؛ ونرجوكَ، لا تجعلنا مُحتاجين، يا ربّ إلهنا، إلى عطايا لحمٍ ودمٍ، ولا إلى قروضهم، بل إلى يدكَ الملأى المفتوحة القدّوسة الكريمة فقط، حتى لا نخزى ولا نُذلَّ إلى أبد الآبدين.
בְּשַׁבָּת קוֹדֶשׁ מוֹסִיפִים כָּאן רְצֵה וְהַחֲלִיצֵנוּ:
في السبت المقدّس، يُضاف هنا «رِتْسيه وَهَحَليتْسينو»:
רְצֵה וְהַחֲלִיצֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ בְּמִצְוֹתֶיךָ וּבְמִצְוַת יוֹם הַשְׁבִיעִי הַשַׁבָּת הַגָּדוֹל וְהַקָדוֹשׂ הַזֶּה. כִּי יוֹם זֶה גָּדוֹל וְקָדוֹשׁ הוּא לְפָנֶיךָ לִשְׁבָּת בּוֹ וְלָנוּחַ בּוֹ בְּאַהֲבָה כְּמִצְוַת רְצוֹנֶךָ. וּבִרְצוֹנְךָ הָנִיחַ לָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ שֶׁלֹּא תְהֵא צָרָה וְיָגוֹן וַאֲנָחָה בְּיוֹם מְנוּחָתֵנוּ. וְהַרְאֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ בְּנֶחָמַת צִיוֹן עִירֶךָ וּבְבִנְיַן יְרוּשָׁלַיִם עִיר קָדְשֶׁךָ כִּי אַתָּה הוּא בַּעַל הַיְשׁוּעוֹת וּבַעַל הַנֶּחָמוֹת.
ارضَ عنّا ونجّنا، يا ربّ إلهنا، بوصاياكَ وبوصية اليوم السابع، هذا السبت العظيم القدّوس؛ لأنّ هذا اليومَ عظيمٌ وقدّوسٌ أمامكَ، لنستريحَ فيه ونطمئنّ فيه بمحبّةٍ بحسب وصية مشيئتكَ؛ وبمشيئتكَ، امنحنا راحةً، يا ربّ إلهنا، حتى لا يكون ضيقٌ ولا حزنٌ ولا تنهّدٌ في يوم راحتنا؛ وأرِنا، يا ربّ إلهنا، تعزيةَ صهيونَ مدينتكَ وبناءَ أورشليمَ مدينةِ قدسكَ، لأنّكَ أنتَ سيّدُ الخلاصات وسيّدُ التعزيات.
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ וּבְמוֹעֲדִים מוֹסִיפִים כָּאן יַעֲלֶה וְיָבוֹא:
في رأس الشهر والأعياد، يُضاف هنا «يَعَلِه وَيَبو»:
אֱלֹהֵינוּ וֵאלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ, יַעֲלֶה וְיָבֹא יַגִּיעַ יֵרָאֶה וְיֵרָצֶה יִשָּׁמַע יִפָּקֵד וְיִזָּכֵר זִכְרוֹנֵנוּ וְזִכְרוֹן אֲבוֹתֵינוּ, זִכְרוֹן יְרוּשָׁלַיִם עִירָךְ, וְזִכְרוֹן מָשִׁיחַ בֶּן דָּוִד עַבְדָּךְ, וְזִכְרוֹן כָּל-עַמְּךָ בֵּית יִשְׂרָאֵל לְפָנֶיךָ, לִפְלֵטָה לְטוֹבָה לְחֵן לְחֶסֶד וּלְרַחֲמִים לְחַיִּים וּלְשָׁלוֹם בְּיוֹם
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ: רֹאשׁ הַחֹדֶשׁ
בְּפֶסַח: חַג הַמַּצּוֹת
בְּסוּכּוֹת: חַג הַסֻּכּוֹת
בְּשְׁמִינִי עֲצֶרֶת: שְׁמִינִי עֲצֶרֶת הַחַג
בְּשָׁבוּעוֹת: חַג הַשָּׁבוּעוֹת
בְּרֹאשׁ הַשָּׁנָה: הַזִּכָּרוֹן,
הַזֶּה, זָכְרֵנוּ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ בּוֹ לְטוֹבָה, וּפָּקְדֵנוּ בוֹ לִבְרָכָה, וְהוֹשִׁיעֵנוּ בוֹ לְחַיִּים , בִּדְבַר יְשׁוּעָה וְרַחֲמִים; חוּס וְחָנֵּנוּ, וְרַחֵם עָלֵינוּ, וְהוֹשִׁיעֵנוּ כִּי אֵלֶיךָ עֵינֵינוּ, כִּי אֵל מֶלֶךְ חַנּוּן וְרַחוּם אָתָּה.
إلهنا وإله آبائنا، ليصعدْ وليأتِ، وليبلغْ وليُرَ، وليُقبلْ وليُسمعْ، وليُلحظْ وليُذكرْ ذكرُنا وذكرُ آبائنا، وذكرُ أورشليمَ مدينتكَ، وذكرُ المسيح ابن داود عبدكَ، وذكرُ كلّ شعبكَ بيت إسرائيل، أمامكَ، للنجاة، للخير، للنعمة، للإحسان، وللرحمة، للحياة، وللسلام، في يوم
رأس الشهر: رأس الشهر
الفصح: عيد الفطير
سوكوت: عيد المظالّ
شميني عتسيرت: شميني عتسيرت، العيد
شفوعوت: عيد الأسابيع
رأس السنة: التذكار،
هذا اليوم؛ اذكرنا، يا ربّ إلهنا، فيه للخير، وافتقدنا فيه بالبركة، وخلّصنا فيه للحياة، بكلمة خلاصٍ ورحمة؛ أشفِقْ علينا وتحنّنْ، وارحمنا، وخلّصنا، لأنّ أعيننا إليكَ، لأنّكَ ملكٌ وإلهٌ حنّانٌ ورحيم.
וּבְנֵה יְרוּשָׁלַיִם עִיר הַקֹּדֶשׁ בִּמְהֵרָה בְיָמֵינוּ. בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ, בּוֹנֵה בְרַחֲמָיו יְרוּשָׁלַיִם. אָמֵן.
وابنِ أورشليمَ، المدينةَ المقدّسة، سريعاً في أيّامنا؛ مباركٌ أنتَ يا ربّ، الذي يبني أورشليم برحمته؛ آمين.
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹהֵינוּ, מֶלֶךְ הָעוֹלָם, הָאֵל אָבִינוּ, מַלְכֵּנוּ, אַדִירֵנוּ, בּוֹרְאֵנוּ, גֹּאֲלֵנוּ, יוֹצְרֵנוּ, קְדוֹשֵׁנוּ קְדוֹשׁ יַעֲקֹב, רוֹעֵנוּ רוֹעֵה יִשְׂרָאַל, הַמֶּלֶךְ הַטּוֹב וְהַמֵּיטִיב לַכֹּל, שֶׁבְּכָל יוֹם וָיוֹם הוּא הֵיטִיב, הוּא מֵיטִיב, הוּא יֵיטִיב לָנוּ, הוּא גְמָלָנוּ, הוּא גוֹמְלֵנוּ, הוּא יִגְמְלֵנוּ לָעַד, לְחֵן וּלְחֶסֶד וּלְרַחֲמִים וּלְרֶוַח הַצָּלָה וְהַצְלָחָה, בְּרָכָה וִישׁוּעָה, נֶחָמָה פַּרְנָסָה וְכַלְכָּלָה וְרַחֲמִים וְחַיִּים וְשָׁלוֹם, וְכָל טוֹב; וּמִכָּל טוּב לְעוֹלָם אַל יְחַסְּרֵנוּ.
مباركٌ أنتَ يا ربّ إلهنا، ملكَ العالم، اللهُ أبانا، ملكنا، قديرنا، خالقنا، فادينا، صانعنا، قدّوسنا، قدّوسُ يعقوب، راعينا، راعي إسرائيل، الملكُ الذي هو صالحٌ ويُحسن إلى الكلّ؛ لأنّه في كلّ يومٍ ويوم أحسنَ، يُحسن، سيُحسن إلينا؛ جازانا، يُجازينا، سيُجازينا إلى الأبد، بنعمةٍ، بإحسانٍ، برحمةٍ، بفرجٍ، ونجاةٍ ونجاحٍ، بركةٍ وخلاصٍ، تعزيةٍ، ورزقٍ وعَوْنٍ، رحمةٍ، حياةٍ وسلامٍ، وكلّ خير؛ ولا يجعلنا أبداً نَعْوَزُ أيَّ خيرٍ إلى الأبد.
הָרַחֲמָן הוּא יִמְלוֹךְ עָלֵינוּ לְעוֹלָם וָעֶד.
الرحيمُ، ليملكْ علينا إلى أبد الآبدين.
הָרַחֲמָן הוּא יִתְבָּרַךְ בַּשָּׁמַיִם וּבָאָרֶץ.
الرحيمُ، ليكن مباركاً في السماوات وعلى الأرض.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁתַּבַּח לְדוֹר דּוֹרִים, וְיִתְפָּאַר בָּנוּ לָעַד וּלְנֵצַח נְצָחִים, וְיִתְהַדַּר בָּנוּ לָעַד וּלְעוֹלְמֵי עוֹלָמִים.
الرحيمُ، ليُسبَّح لكلّ الأجيال، وليتمجّدْ بنا إلى الأبد وإلى دهر الداهرين، وليُكرَّمْ بنا إلى أبد الآبدين.
הָרַחֲמָן הוּא יְפַרְנְסֵנוּ בְּכָבוֹד.
الرحيمُ، ليُعِلنا بكرامة.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁבּוֹר עֻלֵּנוּ מֵעַל צַּוָּארֵנוּ, וְהוּא יוֹלִיכֵנוּ קוֹמְמִיוּת לְאַרְצֵנוּ.
الرحيمُ، ليكسرْ نيرنا عن أعناقنا، وليقُدْنا منتصبين إلى أرضنا.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁלַח לָנוּ בְּרָכָה מְרֻבָּה בַּבַּיִת הַזֶּה, וְעַל שֻׁלְחָן זֶה שֶׁאָכַלְנוּ עָלָיו.
الرحيمُ، ليُرسلْ لنا بركةً وفيرة في هذا البيت وعلى هذه المائدة التي أكلنا عليها.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁלַח לָנוּ אֶת אֵלִיָּהוּ הַנָּבִיא זָכוּר לַטּוֹב, וִיבַשֵּׂר לָנוּ בְּשׂוֹרוֹת טוֹבוֹת יְשׁוּעוֹת וְנֶחָמוֹת.
الرحيمُ، ليُرسلْ لنا إيليّا النبيّ، المذكورَ للخير، ليُبشّرنا ببشائرَ وخلاصاتٍ وتعزيات.
בְּבֵית אָבִיו אוֹמֵר:
في بيت أبيه، يقول:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אֶת אָבִי מוֹרִי בַּעַל הַבַּיִת הַזֶּה, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי בַּעֲלַת הַבַּיִת הַזֶּה.
الرحيمُ، ليُبارك أبي، معلّمي، سيّدَ هذا البيت، وأمّي، معلّمتي، سيّدةَ هذا البيت.
נָשׂוּי אוֹמֵר:
الرجلُ المتزوّج يقول:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אוֹתִי, (אם אביו ואמו בחיים: וְאֶת אָבִי מוֹרִי, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי,) וְאֶת אִשְׁתִּי, וְאֶת זַרְעִי, וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לִי.
الرحيمُ، ليُباركني، (إن كان أبوه وأمّه على قيد الحياة: وأبي، معلّمي، وأمّي، معلّمتي،) وزوجتي، وذرّيّتي، وكلَّ ما هو لي.
נְשׂוּאָה אוֹמֶרֶת:
المرأةُ المتزوّجة تقول:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אוֹתִי, (אם אביה ואמה בחיים: וְאֶת אָבִי מוֹרִי, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי,) וְאֶת בַּעֲלִי, וְאֶת זַרְעִי, וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לִי.
الرحيمُ، ليُباركني، (إن كان أبوها وأمّها على قيد الحياة: وأبي، معلّمي، وأمّي، معلّمتي،) وزوجي، وذرّيّتي، وكلَّ ما هو لي.
אוֹרֵחַ אוֹמֵר:
الضيفُ يقول:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אֶת בַּעַל הַבַּיִת הַזֶּה וְאֶת בַּעֲלַת הַבַּיִת הַזֶּה, אוֹתָם וְאֶת בֵּיתָם וְאֶת זַרְעָם וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָהֶם. יְהִי רָצוֹן, שֶׁלֹּא יֵבוֹשׁ בַּעַל הַבַּיִת בָּעוֹלָם הַזֶּה, וְלֹא יִכָּלֵם לָעוֹלָם הַבָּא, וְיִצְלַח מְאֹד בְּכָל נְכָסָיו, וְיִהְיוּ נְכָסָיו וּנְכָסֵינוּ מֻצְלָחִים וּקְרוֹבִים לָעִיר, וְאַל יִשְׁלֹט שָׂטָן לֹא בְּמַעֲשֵׂי יָדָיו וְלֹא בְּמַעֲשֵׂי יָדֵינוּ, וְאַל יִזְדַקֵּק לֹא לְפָנָיו וְלֹא לְפָנֵינוּ שׁוּם דְבַר הַרְהוֹר חֵטְא וַעֲבֵרָה וְעָוֹן מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם.
الرحيمُ، ليُبارك سيّدَ هذا البيت وسيّدةَ هذا البيت، إيّاهما وأهلَ بيتهما، وذرّيّتهما، وكلَّ ما هو لهما؛ ولتكن مشيئتُه ألّا يخزى سيّدُ هذا البيت في هذا العالم ولا يُذلَّ في العالم الآتي، وأن يُفلح كثيراً في جميع مُقتنياته، وأن تكون مُقتنياتُه ومُقتنياتُنا ناجحةً وقريبةً من المدينة، وألّا يتسلّط الشيطانُ على عمل يديه ولا على عمل أيدينا، وألّا يحتاج هو ولا نحن أبداً أمامه إلى أيّ فكر خطيئةٍ أو معصيةٍ أو إثمٍ، من الآن وإلى الأبد.
אוֹתָם וְאֶת בֵּיתָם וְאֶת זַרְעָם וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָהֶם, אוֹתָנוּ וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָנוּ, כְּמוֹ שֶׁנִּתְבָּרְכוּ אֲבוֹתֵינוּ אַבְרָהָם יִצְחָק וְיַעֲקֹב בַּכֹּל מִכֹּל כֹּל – כֵּן יְבָרֵךְ אוֹתָנוּ כֻּלָּנוּ יַחַד בִּבְרָכָה שְׁלֵמָה. וְנֹאמַר: אָמֵן.
إيّاهم وأهلَ بيتهم، وذرّيّتهم، وكلَّ ما هو لهم، إيّانا وكلَّ ما هو لنا، كما بُورِك آباؤنا إبراهيم وإسحاق ويعقوب بكلّ شيءٍ، من كلّ شيءٍ، الكلَّ؛ هكذا ليُباركنا جميعاً معاً ببركةٍ كاملة؛ ولنقُل: آمين.
בַּמָרוֹם יְלַמְּדוּ עֲלֵיהֶם וְעָלֵינוּ זְכוּת שֶׁתְּהֵא לְמִשְׁמֶרֶת שָׁלוֹם. וְנִשָׂא בְרָכָה מֵאֵת יְיָ, וּצְדָקָה מֵאֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ, וְנִמְצָא חֵן וְשֵׂכֶל טוֹב בְּעֵינֵי אֱלֹהִים וְאָדָם.
في العلاء، ليُعلَّمْ لهم ولنا استحقاقٌ، ليكون حافظاً للسلام؛ ولنحملْ بركةً من الربّ وبِرّاً من إله خلاصنا، ولنجدْ نعمةً وفهماً صالحاً في عيني الله والناس.
בְּשַׁבָּת:
في السبت:
הַרָחֲמָן הוּא יַנְחִילֵנוּ יוֹם שֶׁכֻּלוֹ שַׁבָּת וּמְנוּחָה לְחַיֵּי הָעוֹלָמִים.
الرحيمُ، ليُورّثنا يوماً هو كلُّه سبتٌ وراحةٌ للحياة الأبديّة.
בְּיוֹם טוֹב:
في يوم العيد:
הַרָחֲמָן הוּא יַנְחִילֵנוּ יוֹם שֶׁכֻּלוֹ טוֹב.
الرحيمُ، ليُورّثنا يوماً هو كلُّه خير.
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ:
في رأس الشهر:
הַרָחֲמָן הוּא יְחַדֵּשׁ עָלֵינוּ אֶת הָחֹדֶשׁ הַזֶּה לְטוֹבָה וְלִבְרָכָה.
الرحيمُ، ليُجدّدْ لنا هذا الشهرَ للخير والبركة.
בְּרֹאשׁ הַשָּׁנָה:
في رأس السنة:
הַרָחֲמָן הוּא יְחַדֵּשׁ עָלֵינוּ אֶת הַשָּׁנָה הַזֹּאת לְטוֹבָה וְלִבְרָכָה.
الرحيمُ، ليُجدّدْ لنا هذه السنةَ للخير والبركة.
בְּסוּכּוֹת:
في سوكوت:
הַרָחֲמָן הוּא יָקִים לָנוּ אֶת סֻכַּת דָּוִד הַנּוֹפֶלֶת.
الرحيمُ، ليُقِمْ لنا مظلّةَ داودَ الساقطة.
הָרַחֲמָן הוּא יְזַכֵּנוּ לִימוֹת הַמָּשִׁיחַ וּלְחַיֵּי הָעוֹלָם הַבָּא. מַגְדִּיל (ביום שמתפללים בו מוסף ובמלווה מלכה: מִגְדּוֹל) יְשׁוּעוֹת מַלְכּוֹ, וְעֹשֶׂה חֶסֶד לִמְשִׁיחוֹ, לְדָוִד וּלְזַרְעוֹ עַד עוֹלָם. עֹשֶׂה שָׁלוֹם בִּמְרוֹמָיו, הוּא יַעֲשֶׂה שָׁלוֹם עָלֵינוּ וְעַל כָּל יִשְׂרָאַל. וְאִמְרוּ: "אָמֵן".
الرحيمُ، ليمنحنا استحقاقَ رؤية أيّام المسيح وحياة العالم الآتي؛ الذي يُعظّم (في يومٍ يُتلى فيه المُوساف وفي مَلَوِيه مَلْكا: يُعلي) خلاصاتِ ملكه، ويُحسن إلى مسيحه، إلى داود ونسله إلى الأبد؛ الذي يصنع السلامَ في علاه، ليصنعِ السلامَ علينا وعلى كلّ إسرائيل؛ وقولوا: «آمين».
יְראוּ אֶת יְיָ קְדֹשָׁיו, כִּי אֵין מַחְסוֹר לִירֵאָיו. כְּפִירִים רָשׁוּ וְרָעֵבוּ, וְדֹרְשֵׁי יְיָ לֹא יַחְסְרוּ כָל טוֹב. הוֹדוּ לַיְיָ כִּי טוֹב, כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ. פּוֹתֵחַ אֶת יָדֶךָ, וּמַשְׂבִּיעַ לְכָל חַי רָצוֹן. בָּרוּךְ הַגֶּבֶר אֲשֶׁר יִבְטַח בַּיְיָ, וְהָיָה יְיָ מִבְטַחוֹ. נַעַר הָיִיתִי גַּם זָקַנְתִּי, וְלֹא רָאִיתִי צַדִּיק נֶעֱזָב, וְזַרְעוֹ מְבַקֶּשׁ לָחֶם. יְיָ עֹז לְעַמּוֹ יִתֵּן, יְיָ יְבָרֵךְ אֶת עַמּוֹ בַשָּׁלוֹם.
اتّقوا الربَّ، يا قدّيسيه، لأنّ الذين يتّقونه لا يُعوزهم شيء؛ الأشبالُ قد تفتقرُ وتجوع، لكنّ الذين يطلبون الربَّ لا يُعوزهم خيرٌ ما؛ احمدوا الربَّ لأنّه صالح، لأنّ إحسانه إلى الأبد؛ تفتحُ يدكَ وتُشبع رغبةَ كلّ حيّ؛ مباركٌ الرجلُ الذي يتوكّل على الربّ، ويكون الربُّ مُتّكَله؛ كنتُ صبيّاً وقد شِختُ، لكنّي لم أرَ بارّاً قد تُرِك ولا نسله يستجدي خبزاً؛ الربُّ يُعطي قوّةً لشعبه، الربُّ يُبارك شعبه بالسلام.