מִי שֶׁבֵּרַךְ אֲבוֹתֵינוּ אַבְרָהָם יִצְחָק וְיַעֲקב, משֶׁה וְאַהֲרוֹן, דָּוִד וּשְׁלמה, הוּא יְבָרֵךְ אֶת הַחוֹלֶה/החולה [שֵׁם הַחוֹלֶה]. הַקָּדוֹשׁ בָּרוּך הוּא יִמָּלֵא רַחֲמִים עָלָיו/עליה לְהַחֲלִימו/החלימה וּלְרַפְּאוֹתו/רפאותה, לְהַחֲזִיקו/החזיקה וּלְהַחֲיוֹתו/החיותה, וִישַׁלַּח לו/לה שְׁלוּחָה מְהֵרָה לְתוֹךְ קִרְבּוֹ/קרבה, שְׁלוּחָה חֲלוּטָה לְתוֹךְ מֵעָיו/מעיה, בְּתוֹךְ שְׁאָר חוֹלֵי יִשְׂרָאֵל, בְּתוֹךְ שְׁאָר חוֹלֵי יִשְׂרָאֵל, שֶׁבָּזְּכוּת זִכְיוֹן הָרַבִּים דְּשָׁפִיר עֲלֵיהוֹן יְהוָה נָא רְפָא נָא לָהוֹ:
مَن باركَ آباءنا إبراهيم وإسحاق ويعقوب، وموسى وهارون، وداود وسليمان، هو يشفي (اسم المريض العبريّ واسم أمّه)، لأنّ (اسم من نذر الصّدقة من أجل المريض واسم أبيه/أمّها) نذر صدقةً بلا حلف من أجله. وبهذا الفضل، لِيَمتلئ القدّوس تباركَ هو رحمةً عليه، ليردّه إلى الصّحّة ويشفيه، ويقوّيه ويُنشّطه. ولْيُعجّل بأن يُرسل له من السّماء شفاءً كاملًا لأعضائه الجسديّة المئتين والثّمانية والأربعين ولعروقه الثّلاثمئة والخمسة والسّتّين، بين سائر مرضى إسرائيل، شفاءَ روحٍ وشفاءَ جسد؛ ونقول آمين.