לָמָה יְהוָה תַּעֲמֹד בְּרָחוֹק תַּעְלִים לְעִתּוֹת בַּצָּרָה:
يا ربّ، لماذا تقف بعيداً؟ لماذا تختفي في أوقات الضيق؟
בְּגַאֲוַת רָשָׁע יִדְלַק עָנִי יִתָּפְשׂוּ בִּמְזִמּוֹת זוּ חָשָׁבוּ:
بكبرياء الشرّير يطارد المسكين. يُمسَكون في المؤامرات التي دبّروها.
כִּי הִלֵּל רָשָׁע עַל תַּאֲוַת נַפְשׁוֹ וּבֹצֵעַ בֵּרֵךְ נִאֵץ יְהוָה:
فإنّ الشرّير يفتخر بشهوة نفسه، والطامع يبارك نفسه فيجدّف على الرّبّ.
רָשָׁע כְּגֹבַהּ אַפּוֹ בַּל יִדְרֹשׁ אֵין אֱלֹהִים כָּל מְזִמּוֹתָיו:
الشرّير في علوّ أنفه يقول: «لا يطلب، ليس إله»، هذه كلّ أفكاره.
יָחִילוּ (דרכו) דְרָכָיו בְּכָל עֵת מָרוֹם מִשְׁפָּטֶיךָ מִנֶּגְדּוֹ כָּל צוֹרְרָיו יָפִיחַ בָּהֶם:
طرقه ناجحة في كلّ حين، أحكامكَ بعيدة عنه، كلّ مضايقيه ينفخ عليهم.
אָמַר בְּלִבּוֹ בַּל אֶמּוֹט לְדֹר וָדֹר אֲשֶׁר לֹא בְרָע:
يقول في نفسه: «لا أتزعزع، لا أكون في شدّة جيلاً بعد جيل.»
אָלָה פִּיהוּ מָלֵא וּמִרְמוֹת וָתֹךְ תַּחַת לְשׁוֹנוֹ עָמָל וָאָוֶן:
فمه مملوءٌ لعناً ومكراً وغشّاً، وتحت لسانه أذى وإثم.
יֵשֵׁב בְּמַאְרַב חֲצֵרִים בַּמִּסְתָּרִים יַהֲרֹג נָקִי עֵינָיו לְחֵלְכָה יִצְפֹּנוּ:
يجلس في مكامن القرى، في الخفايا يقتل البريء، عيناه تترقّبان البائس.
יֶאֱרֹב בַּמִּסְתָּר כְּאַרְיֵה בְסֻכֹּה יֶאֱרֹב לַחֲטוֹף עָנִי יַחְטֹף עָנִי בְּמָשְׁכוֹ בְרִשְׁתּוֹ:
يكمن في الخفية كأسدٍ في عرينه، يكمن ليخطف المسكين، يخطف المسكين حين يجذبه إلى شبكته.
(ודכה) יִדְכֶּה יָשֹׁחַ וְנָפַל בַּעֲצוּמָיו (חלכאים) חֵיל כָּאִים:
ينحني ويتطامن، فيسقط البائسون بقوّته.
אָמַר בְּלִבּוֹ שָׁכַח אֵל הִסְתִּיר פָּנָיו בַּל רָאָה לָנֶצַח:
يقول في قلبه: «نسي الله، حجب وجهه، لا يرى أبداً.»
קוּמָה יְהוָה אֵל נְשָׂא יָדֶךָ אַל תִּשְׁכַּח (עניים) עֲנָוִים:
قم يا ربّ الإله، ارفع يدكَ، لا تنسَ المساكين.
עַל מֶה נִאֵץ רָשָׁע אֱלֹהִים אָמַר בְּלִבּוֹ לֹא תִּדְרֹשׁ:
لماذا جدّف الشرّير على الله؟ قال في قلبه إنّكَ لا تطلب.
רָאִתָה כִּי אַתָּה עָמָל וָכַעַס תַּבִּיט לָתֵת בְּיָדֶךָ עָלֶיךָ יַעֲזֹב חֵלֶכָה יָתוֹם אַתָּה הָיִיתָ עוֹזֵר:
قد رأيتَ، فإنّكَ تنظر الأذى والغمّ لتجازي بيدكَ، عليكَ يتّكل البائس، أنتَ كنتَ معين اليتيم.
שְׁבֹר זְרוֹעַ רָשָׁע וָרָע תִּדְרוֹשׁ רִשְׁעוֹ בַל תִּמְצָא:
اكسر ذراع الشرّير، أمّا الردّيء فتطلب شرّه فلا تجده.
יְהוָה מֶלֶךְ עוֹלָם וָעֶד אָבְדוּ גוֹיִם מֵאַרְצוֹ:
الرّبّ ملكٌ إلى الدهر والأبد، بادت الأمم من أرضه.
תַּאֲוַת עֲנָוִים שָׁמַעְתָּ יְהוָה תָּכִין לִבָּם תַּקְשִׁיב אָזְנֶךָ:
تسمع شهوة المساكين يا ربّ، تثبّت قلوبهم، تُصغي أذنكَ.
לִשְׁפֹּט יָתוֹם וָדָךְ בַּל יוֹסִיף עוֹד לַעֲרֹץ אֱנוֹשׁ מִן הָאָרֶץ:
لتقضي لليتيم والمسحوق، فلا يعود الإنسان من الأرض يرعب بعد.