לַמְנַצֵּחַ עַל הַשְּׁמִינִית מִזְמוֹר לְדָוִד:
لقائد المنشدين على الثمانية، مزمور لداود.
הוֹשִׁיעָה יְהוָה כִּי גָמַר חָסִיד כִּי פַסּוּ אֱמוּנִים מִבְּנֵי אָדָם:
خلّص يا ربّ، فإنّ التقيّ قد انقطع، وقد فني الأمناء من بني آدم.
שָׁוְא יְדַבְּרוּ אִישׁ אֶת רֵעֵהוּ שְׂפַת חֲלָקוֹת בְּלֵב וָלֵב יְדַבֵּרוּ:
يكلّم بعضهم بعضاً بالكذب وملق الشفاه، بقلبٍ مزدوج يتكلّمون.
יַכְרֵת יְהוָה כָּל שִׂפְתֵי חֲלָקוֹת לָשׁוֹן מְדַבֶּרֶת גְּדֹלוֹת:
يقطع الرّبّ كلّ الشفاه الملقة، اللسان المتكلّم بالعظائم،
אֲשֶׁר אָמְרוּ לִלְשֹׁנֵנוּ נַגְבִּיר שְׂפָתֵינוּ אִתָּנוּ מִי אָדוֹן לָנוּ:
الذين قالوا: «بألسنتنا نتجبّر، شفاهنا معنا، من هو سيّدٌ علينا؟»
מִשֹּׁד עֲנִיִּים מֵאַנְקַת אֶבְיוֹנִים עַתָּה אָקוּם יֹאמַר יְהוָה אָשִׁית בְּיֵשַׁע יָפִיחַ לוֹ:
من أجل سلب المساكين، من أجل صراخ البائسين، الآن أقوم، يقول الرّبّ، أمنحهم الخلاص، يتكلّم بشأنهم.
אִמֲרוֹת יְהוָה אֲמָרוֹת טְהֹרוֹת כֶּסֶף צָרוּף בַּעֲלִיל לָאָרֶץ מְזֻקָּק שִׁבְעָתָיִם:
أقوال الرّبّ أقوالٌ نقيّة، كفضّة مصفّاة، معرّضة للتراب، مكرّرة سبعة أضعاف.
אַתָּה יְהוָה תִּשְׁמְרֵם תִּצְּרֶנּוּ מִן הַדּוֹר זוּ לְעוֹלָם:
أنتَ يا ربّ تحفظهم، تحرسهم من هذا الجيل إلى الأبد.
סָבִיב רְשָׁעִים יִתְהַלָּכוּן כְּרֻם זֻלּוּת לִבְנֵי אָדָם:
الأشرار يتمشّون من كلّ جانب حين يرتفع الأرذل بين بني آدم.