שִׁיר הַמַּעֲלוֹת מִמַּעֲמַקִּים קְרָאתִיךָ יְהוָה:
ترنيمة المصاعد. من الأعماق دعوتكَ يا ربُّ.
אֲדֹנָי שִׁמְעָה בְקוֹלִי תִּהְיֶינָה אָזְנֶיךָ קַשֻּׁבוֹת לְקוֹל תַּחֲנוּנָי:
يا ربُّ اسمع صوتي، لتكن أذناكَ مصغيتين إلى صوت تضرّعاتي.
אִם עֲוֹנוֹת תִּשְׁמָר יָהּ אֲדֹנָי מִי יַעֲמֹד:
إن كنتَ تحفظ الآثام يا ربُّ، يا سيّدُ من يقف؟
כִּי עִמְּךָ הַסְּלִיחָה לְמַעַן תִּוָּרֵא:
لأنّ عندكَ المغفرة، لكي تُتّقى.
קִוִּיתִי יְהוָה קִוְּתָה נַפְשִׁי וְלִדְבָרוֹ הוֹחָלְתִּי:
رجوتُ يا ربُّ، رجت نفسي، وانتظرتُ كلمته.
נַפְשִׁי לַאדֹנָי מִשֹּׁמְרִים לַבֹּקֶר שֹׁמְרִים לַבֹּקֶר:
نفسي للربّ، أكثر من المنتظرين الصبح، المنتظرين الصبح.
יַחֵל יִשְׂרָאֵל אֶל יְהוָה כִּי עִם יְהוָה הַחֶסֶד וְהַרְבֵּה עִמּוֹ פְדוּת:
ليرجُ إسرائيل الربَّ، لأنّ عند الربّ الرحمة وعنده فداءٌ كثير.
וְהוּא יִפְדֶּה אֶת יִשְׂרָאֵל מִכֹּל עֲוֹנֹתָיו:
وهو يفدي إسرائيل من كلّ آثامه.