לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד:
لقائد المنشدين، مزمور لداود.
חַלְּצֵנִי יְהוָה מֵאָדָם רָע מֵאִישׁ חֲמָסִים תִּנְצְרֵנִי:
أنقذني يا ربُّ من الإنسانِ الشرّيرِ، ومن رجلِ الظلمِ تحفظُني.
אֲשֶׁר חָשְׁבוּ רָעוֹת בְּלֵב כָּל יוֹם יָגוּרוּ מִלְחָמוֹת:
الذينَ تآمروا على الشرورِ في قلوبِهم؛ كلَّ يومٍ يجتمعونَ لشنِّ الحربِ.
שָׁנֲנוּ לְשׁוֹנָם כְּמוֹ נָחָשׁ חֲמַת עַכְשׁוּב תַּחַת שְׂפָתֵימוֹ סֶלָה:
سنّوا ألسنتَهم كالحيّةِ؛ سمُّ العنكبوتِ تحتَ شفاهِهم إلى الأبدِ.
שָׁמְרֵנִי יְהוָה מִידֵי רָשָׁע מֵאִישׁ חֲמָסִים תִּנְצְרֵנִי אֲשֶׁר חָשְׁבוּ לִדְחוֹת פְּעָמָי:
احفظني يا ربُّ من أيدي الشرّيرِ؛ من رجلِ الظلمِ تحرسُني، الذينَ تآمروا أن يُزلّوا خطواتي.
טָמְנוּ גֵאִים פַּח לִי וַחֲבָלִים פָּרְשׂוּ רֶשֶׁת לְיַד מַעְגָּל מֹקְשִׁים שָׁתוּ לִי סֶלָה:
أخفى المتكبّرونَ لي فخًّا، وبالحبالِ بسطوا شبكةً بجانبِ الطريقِ؛ نصبوا لي المصائدَ على الدوامِ.
אָמַרְתִּי לַיהוָה אֵלִי אָתָּה הַאֲזִינָה יְהוָה קוֹל תַּחֲנוּנָי:
قلتُ للرّبِّ: «أنتَ إلهي.» أصغِ يا ربُّ إلى صوتِ تضرّعاتي.
יְהוִֹה אֲדֹנָי עֹז יְשׁוּעָתִי סַכֹּתָה לְרֹאשִׁי בְּיוֹם נָשֶׁק:
يا اللهُ يا ربُّ، يا عزَّ خلاصي؛ تظلّلُ رأسي في يومِ القتالِ.
אַל תִּתֵּן יְהוָה מַאֲוַיֵּי רָשָׁע זְמָמוֹ אַל תָּפֵק יָרוּמוּ סֶלָה:
يا ربُّ، لا تُعطِ رغباتِ الشرّيرِ؛ لا تُنجحْ مؤامراتِه، فإنّهم يتكبّرونَ على الدوامِ.
רֹאשׁ מְסִבָּי עֲמַל שְׂפָתֵימוֹ (יכסומו) יְכַסֵּמוֹ:
أمّا رؤوسُ المحيطينَ بي، فلتُغطِّهم شرورُ شفاهِهم.
(ימיטו) יִמּוֹטוּ עֲלֵיהֶם גֶּחָלִים בָּאֵשׁ יַפִּלֵם בְּמַהֲמֹרוֹת בַּל יָקוּמוּ:
ليسقطْ عليهم جمرٌ ناريٌّ؛ يطرحُهم في النارِ، في الحروبِ، فلا يقومونَ.
אִישׁ לָשׁוֹן בַּל יִכּוֹן בָּאָרֶץ אִישׁ חָמָס רָע יְצוּדֶנּוּ לְמַדְחֵפֹת:
الواشي لا يثبتُ في الأرضِ؛ رجلُ العنفِ، يصطادُه الشرُّ بدفعةٍ بعدَ دفعةٍ.
(ידעת) יָדַעְתִּי כִּי יַעֲשֶׂה יְהוָה דִּין עָנִי מִשְׁפַּט אֶבְיֹנִים:
علمتُ أنَّ الرّبَّ يُجري قضاءَ المسكينِ، ودعوى الفقيرِ.
אַךְ צַדִּיקִים יוֹדוּ לִשְׁמֶךָ יֵשְׁבוּ יְשָׁרִים אֶת פָּנֶיךָ:
إنّما الصدّيقونَ يحمدونَ اسمَكَ؛ المستقيمونَ يجلسونَ أمامَكَ.