מַשְׂכִּיל לְדָוִד בִּהְיוֹתוֹ בַמְּעָרָה תְפִלָּה:
مَسكيل لداودَ، حينَ كانَ في المغارةِ، صلاة.
קוֹלִי אֶל יְהוָה אֶזְעָק קוֹלִי אֶל יְהוָה אֶתְחַנָּן:
بصوتي أصرخُ إلى الرّبِّ؛ بصوتي أتضرّعُ إلى الرّبِّ.
אֶשְׁפֹּךְ לְפָנָיו שִׂיחִי צָרָתִי לְפָנָיו אַגִּיד:
أسكبُ أمامَه كلامي؛ ضيقي أقصُّه أمامَه.
בְּהִתְעַטֵּף עָלַי רוּחִי וְאַתָּה יָדַעְתָּ נְתִיבָתִי בְּאֹרַח זוּ אֲהַלֵּךְ טָמְנוּ פַח לִי:
حينَ تنطوي روحي عليَّ، وأنتَ تعرفُ طريقي. في أيِّ طريقٍ أسيرُ أخفوا لي فخًّا.
הַבֵּיט יָמִין וּרְאֵה וְאֵין לִי מַכִּיר אָבַד מָנוֹס מִמֶּנִּי אֵין דּוֹרֵשׁ לְנַפְשִׁי:
إذ ألتفتُ إلى اليمينِ أرى أنّ لا أحدَ يعرفُني؛ ضاعَ منّي المهربُ؛ لا أحدَ يطلبُ نفسي.
זָעַקְתִּי אֵלֶיךָ יְהוָה אָמַרְתִּי אַתָּה מַחְסִי חֶלְקִי בְּאֶרֶץ הַחַיִּים:
صرختُ إليكَ يا ربُّ؛ قلتُ: «أنتَ ملجأي، نصيبي في أرضِ الأحياءِ.»
הַקְשִׁיבָה אֶל רִנָּתִי כִּי דַלּוֹתִי מְאֹד הַצִּילֵנִי מֵרֹדְפַי כִּי אָמְצוּ מִמֶּנִּי:
أصغِ إلى صراخي فإنّي صرتُ وضيعًا جدًّا؛ نجّني من مطارديَّ فإنّهم أقوى منّي.
הוֹצִיאָה מִמַּסְגֵּר נַפְשִׁי לְהוֹדוֹת אֶת שְׁמֶךָ בִּי יַכְתִּרוּ צַדִּיקִים כִּי תִגְמֹל עָלָי:
أخرجْ نفسي من الحبسِ لأحمدَ اسمَكَ؛ بسببي يتوّجُكَ الصدّيقونَ، لأنّكَ تُحسنُ إليَّ.