לְדָוִד בָּרוּךְ יְהוָה צוּרִי הַמְלַמֵּד יָדַי לַקְרָב אֶצְבְּעוֹתַי לַמִּלְחָמָה:
لداود. مباركٌ الرّبُّ صخرتي، الّذي يُدرّبُ يديَّ للقتال، وأصابعي للحرب.
חַסְדִּי וּמְצוּדָתִי מִשְׂגַּבִּי וּמְפַלְטִי לִי מָגִנִּי וּבוֹ חָסִיתִי הָרוֹדֵד עַמִּי תַחְתָּי:
رحمتي وحصني، ملجئي العالي ومنقذي، تُرسي الّذي بهِ أحتمي، الّذي يُخضِعُ الشّعوبَ تحتي.
יְהוָה מָה אָדָם וַתֵּדָעֵהוּ בֶּן אֱנוֹשׁ וַתְּחַשְּׁבֵהוּ:
يا ربُّ، ما الإنسانُ حتّى تعرفَهُ؟ وابنُ الإنسانِ حتّى تعتبرَهُ؟
אָדָם לַהֶבֶל דָּמָה יָמָיו כְּצֵל עוֹבֵר:
الإنسانُ كنفخةٍ، وأيّامُهُ كظلٍّ عابر.
יְהוָה הַט שָׁמֶיךָ וְתֵרֵד גַּע בֶּהָרִים וְיֶעֱשָׁנוּ:
يا ربُّ، أحنِ سماواتكَ وانزِلْ، المسِ الجبالَ فتدخّن.
בְּרוֹק בָּרָק וּתְפִיצֵם שְׁלַח חִצֶּיךָ וּתְהֻמֵּם:
أبرِقْ برقًا فتُبدّدهم، أرسلْ سهامكَ فتُزعجهم.
שְׁלַח יָדֶיךָ מִמָּרוֹם פְּצֵנִי וְהַצִּילֵנִי מִמַּיִם רַבִּים מִיַּד בְּנֵי נֵכָר:
مُدَّ يديكَ من العلاء، خلّصني ونجِّني من المياهِ الغزيرة، من أيدي الغرباء.
אֲשֶׁר פִּיהֶם דִּבֶּר שָׁוְא וִימִינָם יְמִין שָׁקֶר:
الّذينَ تتكلّمُ أفواهُهم بالباطل، ويمينُهم يمينُ زور.
אֱלֹהִים שִׁיר חָדָשׁ אָשִׁירָה לָּךְ בְּנֵבֶל עָשׂוֹר אֲזַמְּרָה לָּךְ:
يا اللهُ، أُنشِدُ لكَ ترنيمةً جديدة، بالرّبابِ وعودٍ ذي عشرةِ أوتارٍ أعزفُ لكَ.
הַנּוֹתֵן תְּשׁוּעָה לַמְּלָכִים הַפּוֹצֶה אֶת דָּוִד עַבְדּוֹ מֵחֶרֶב רָעָה:
الّذي يُعطي الخلاصَ للملوك، الّذي يُنقذُ داودَ عبدهُ من السّيفِ الشّرّير.
פְּצֵנִי וְהַצִּילֵנִי מִיַּד בְּנֵי נֵכָר אֲשֶׁר פִּיהֶם דִּבֶּר שָׁוְא וִימִינָם יְמִין שָׁקֶר:
خلّصني ونجِّني من أيدي الغرباء، الّذينَ تتكلّمُ أفواهُهم بالباطل، ويمينُهم يمينُ زور.
אֲשֶׁר בָּנֵינוּ כִּנְטִעִים מְגֻדָּלִים בִּנְעוּרֵיהֶם בְּנוֹתֵינוּ כְזָוִיֹּת מְחֻטָּבוֹת תַּבְנִית הֵיכָל:
فإنّ بنينا كالغروسِ النّاميةِ في صباها، وبناتنا كأركانٍ منحوتةٍ على مثالِ الهيكل.
מְזָוֵינוּ מְלֵאִים מְפִיקִים מִזַּן אֶל זַן צֹאונֵנוּ מַאֲלִיפוֹת מְרֻבָּבוֹת בְּחוּצוֹתֵינוּ:
أهراؤنا ملأى تَفيضُ من صنفٍ إلى صنف، أغنامُنا تُنتِجُ الألوفَ بل ربواتٍ في شوارعنا.
אַלּוּפֵינוּ מְסֻבָּלִים אֵין פֶּרֶץ וְאֵין יוֹצֵאת וְאֵין צְוָחָה בִּרְחֹבֹתֵינוּ:
أمراؤنا محمولون، ولا اقتحامَ ولا خروجَ ولا صراخَ في ساحاتنا.
אַשְׁרֵי הָעָם שֶׁכָּכָה לּוֹ אַשְׁרֵי הָעָם שֶׁיֲהוָה אֱלֹהָיו:
طوبى للشّعبِ الّذي لهُ هكذا، طوبى للشّعبِ الّذي الرّبُّ إلههُ.