לַמְנַצֵּחַ לְדָוִד אָמַר נָבָל בְּלִבּוֹ אֵין אֱלֹהִים הִשְׁחִיתוּ הִתְעִיבוּ עֲלִילָה אֵין עֹשֵׂה טוֹב:
لقائد المنشدين، لداود. قال الجاهل في قلبه. فسدوا وفعلوا أعمالاً رجسة، ليس من يعمل صلاحاً.
יְהוָה מִשָּׁמַיִם הִשְׁקִיף עַל בְּנֵי אָדָם לִרְאוֹת הֲיֵשׁ מַשְׂכִּיל דֹּרֵשׁ אֶת אֱלֹהִים:
الرّبّ من السماء أشرف على بني آدم لينظر هل من فاهمٍ طالبٍ الله.
הַכֹּל סָר יַחְדָּו נֶאֱלָחוּ אֵין עֹשֵׂה טוֹב אֵין גַּם אֶחָד:
الكلّ زاغوا معاً، فسدوا، ليس من يعمل صلاحاً، ليس ولا واحد.
הֲלֹא יָדְעוּ כָּל פֹּעֲלֵי אָוֶן אֹכְלֵי עַמִּי אָכְלוּ לֶחֶם יְהוָה לֹא קָרָאוּ:
أما عرف كلّ فاعلي الإثم؟ الذين يأكلون شعبي كما يأكلون الخبز، ولم يدعوا الرّبّ.
שָׁם פָּחֲדוּ פָחַד כִּי אֱלֹהִים בְּדוֹר צַדִּיק:
هناك فزعوا فزعاً عظيماً، فإنّ الله في جيل الصدّيق.
עֲצַת עָנִי תָבִישׁוּ כִּי יְהוָה מַחְסֵהוּ:
تخزون مشورة المسكين، فإنّ الرّبّ ملجأه.
מִי יִתֵּן מִצִּיּוֹן יְשׁוּעַת יִשְׂרָאֵל בְּשׁוּב יְהוָה שְׁבוּת עַמּוֹ יָגֵל יַעֲקֹב יִשְׂמַח יִשְׂרָאֵל:
ليت خلاص إسرائيل يأتي من صهيون! حين يردّ الرّبّ سبي شعبه، يبتهج يعقوب ويفرح إسرائيل.