מִזְמוֹר שִׁיר חֲנֻכַּת הַבַּיִת לְדָוִד:
مزمور؛ نشيد تدشين البيت، لداود.
אֲרוֹמִמְךָ יְהוָה כִּי דִלִּיתָנִי וְלֹא שִׂמַּחְתָּ אֹיְבַי לִי:
أُعظّمك يا ربّ، لأنك رفعتني، ولم تُشمت بي أعدائي.
יְהוָה אֱלֹהָי שִׁוַּעְתִּי אֵלֶיךָ וַתִּרְפָּאֵנִי:
يا ربّ، صرخت إليك فشفيتني.
יְהוָה הֶעֱלִיתָ מִן שְׁאוֹל נַפְשִׁי חִיִּיתַנִי (מיורדי) מִיָּרְדִי בוֹר:
يا ربّ، أصعدت من القبر نفسي؛ أحييتني من نزولي إلى الجبّ.
זַמְּרוּ לַיהוָה חֲסִידָיו וְהוֹדוּ לְזֵכֶר קָדְשׁוֹ:
رنّموا للرّبّ يا أتقياءه، واحمدوا اسمه القدّوس.
כִּי רֶגַע בְּאַפּוֹ חַיִּים בִּרְצוֹנוֹ בָּעֶרֶב יָלִין בֶּכִי וְלַבֹּקֶר רִנָּה:
لأن غضبه لحظة، والحياة من رضاه؛ في المساء يبيت البكاء، وفي الصباح ترنيمة فرح.
וַאֲנִי אָמַרְתִּי בְשַׁלְוִי בַּל אֶמּוֹט לְעוֹלָם:
وقلت في طمأنينتي: «لا أتزعزع أبدًا».
יְהוָה בִּרְצוֹנְךָ הֶעֱמַדְתָּה לְהַרְרִי עֹז הִסְתַּרְתָּ פָנֶיךָ הָיִיתִי נִבְהָל:
يا ربّ، برضاك أقمت جبلي عزًّا؛ حجبت وجهك فاضطربت.
אֵלֶיךָ יְהוָה אֶקְרָא וְאֶל אֲדֹנָי אֶתְחַנָּן:
إليك يا ربّ أدعو، وإلى الرّبّ أتضرّع.
מַה בֶּצַע בְּדָמִי בְּרִדְתִּי אֶל שָׁחַת הֲיוֹדְךָ עָפָר הֲיַגִּיד אֲמִתֶּךָ:
«ما الفائدة من دمي، من نزولي إلى القبر؟ هل يحمدك التراب؟ هل يُخبر بحقّك؟
שְׁמַע יְהוָה וְחָנֵּנִי יְהוָה הֱיֵה עֹזֵר לִי:
اسمع يا ربّ وتحنّن عليّ؛ يا ربّ، كن معيني».
הָפַכְתָּ מִסְפְּדִי לְמָחוֹל לִי פִּתַּחְתָּ שַׂקִּי וַתְּאַזְּרֵנִי שִׂמְחָה:
حوّلت نوحي إلى رقص لي؛ حللت مسحي ونطّقتني فرحًا.
לְמַעַן יְזַמֶּרְךָ כָבוֹד וְלֹא יִדֹּם יְהוָה אֱלֹהַי לְעוֹלָם אוֹדֶךָּ:
لكي تُرنّم لك نفسي ولا تسكت. يا ربّ إلهي، أحمدك إلى الأبد.