לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד:
لقائد المنشدين، مزمور لداود.
בְּבוֹא אֵלָיו נָתָן הַנָּבִיא כַּאֲשֶׁר בָּא אֶל בַּת שָׁבַע:
حين جاءه ناثان النبيّ، عندما دخل على بثشبع.
חָנֵּנִי אֱלֹהִים כְּחַסְדֶּךָ כְּרֹב רַחֲמֶיךָ מְחֵה פְשָׁעָי:
ارحمني يا الله حسب رحمتك؛ حسب كثرة مراحمك امحُ معاصيّ.
(הרבה) הֶרֶב כַּבְּסֵנִי מֵעֲוֹנִי וּמֵחַטָּאתִי טַהֲרֵנִי:
اغسلني كثيرًا من إثمي، ومن خطيئتي طهّرني.
כִּי פְשָׁעַי אֲנִי אֵדָע וְחַטָּאתִי נֶגְדִּי תָמִיד:
فإنّي عارفٌ بمعاصيّ، وخطيئتي أمامي دائمًا.
לְךָ לְבַדְּךָ חָטָאתִי וְהָרַע בְּעֵינֶיךָ עָשִׂיתִי לְמַעַן תִּצְדַּק בְּדָבְרֶךָ תִּזְכֶּה בְשָׁפְטֶךָ:
إليك وحدك أخطأت، والشرّ في عينيك صنعت، لكي تتبرّر في أقوالك وتزكو في قضائك.
הֵן בְּעָווֹן חוֹלָלְתִּי וּבְחֵטְא יֶחֱמַתְנִי אִמִּי:
هاءنذا بالإثم صُوّرت، وبالخطيئة حبلت بي أمّي.
הֵן אֱמֶת חָפַצְתָּ בַטֻּחוֹת וּבְסָתֻם חָכְמָה תוֹדִיעֵנִי:
هاأنت سررت بالحقّ في البواطن، وفي الخفاء تعلّمني الحكمة.
תְּחַטְּאֵנִי בְאֵזוֹב וְאֶטְהָר תְּכַבְּסֵנִי וּמִשֶּׁלֶג אַלְבִּין:
طهّرني بالزوفا فأطهر؛ اغسلني فأبيضّ أكثر من الثلج.
תַּשְׁמִיעֵנִי שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה תָּגֵלְנָה עֲצָמוֹת דִּכִּיתָ:
أسمعني فرحًا وابتهاجًا، فتبتهج العظام التي سحقتها.
הַסְתֵּר פָּנֶיךָ מֵחֲטָאָי וְכָל עֲוֹנֹתַי מְחֵה:
احجب وجهك عن خطاياي، وامحُ كلّ آثامي.
לֵב טָהוֹר בְּרָא לִי אֱלֹהִים וְרוּחַ נָכוֹן חַדֵּשׁ בְּקִרְבִּי:
اخلق فيّ قلبًا نقيًّا يا الله، وجدّد روحًا ثابتةً في داخلي.
אַל תַּשְׁלִיכֵנִי מִלְּפָנֶיךָ וְרוּחַ קָדְשְׁךָ אַל תִּקַּח מִמֶּנִּי:
لا تطرحني من أمامك، وروح قدسك لا تنزعه منّي.
הָשִׁיבָה לִּי שְׂשׂוֹן יִשְׁעֶךָ וְרוּחַ נְדִיבָה תִסְמְכֵנִי:
ردّ لي بهجة خلاصك، وبروحٍ نبيلةٍ اعضدني.
אֲלַמְּדָה פֹשְׁעִים דְּרָכֶיךָ וְחַטָּאִים אֵלֶיךָ יָשׁוּבוּ:
أعلّم الأثمة طرقك، فيرجع إليك الخطاة.
הַצִּילֵנִי מִדָּמִים אֱלֹהִים אֱלֹהֵי תְּשׁוּעָתִי תְּרַנֵּן לְשׁוֹנִי צִדְקָתֶךָ:
نجّني من الدماء يا الله، إله خلاصي؛ فيرنّم لساني ببرّك.
אֲדֹנָי שְׂפָתַי תִּפְתָּח וּפִי יַגִּיד תְּהִלָּתֶךָ:
يا ربّ افتح شفتيّ، فيخبر فمي بتسبيحك.
כִּי לֹא תַחְפֹּץ זֶבַח וְאֶתֵּנָה עוֹלָה לֹא תִרְצֶה:
فإنّك لا تشاء ذبيحة وإلّا لقدّمتها؛ ولا تُسَرّ بمحرقة.
זִבְחֵי אֱלֹהִים רוּחַ נִשְׁבָּרָה לֵב נִשְׁבָּר וְנִדְכֶּה אֱלֹהִים לֹא תִבְזֶה:
ذبائح الله روحٌ منكسرة؛ القلب المنكسر والمنسحق يا الله لا تحتقره.
הֵיטִיבָה בִרְצוֹנְךָ אֶת צִיּוֹן תִּבְנֶה חוֹמוֹת יְרוּשָׁלִָם:
أحسن برضاك إلى صهيون؛ ابنِ أسوار أورشليم.
אָז תַּחְפֹּץ זִבְחֵי צֶדֶק עוֹלָה וְכָלִיל אָז יַעֲלוּ עַל מִזְבַּחֲךָ פָרִים:
حينئذٍ تُسَرّ بذبائح البرّ، بمحرقةٍ وقربانٍ كامل؛ حينئذٍ يُصعِدون الثيران على مذبحك.