לַמְנַצֵּחַ בִּנְגִינֹת מַשְׂכִּיל לְדָוִד:
لإمام المغنّين على ذوات الأوتار، قصيدة تعليم لداود.
בְּבוֹא הַזִּיפִים וַיֹּאמְרוּ לְשָׁאוּל הֲלֹא דָוִד מִסְתַּתֵּר עִמָּנוּ:
حين أتى الزيفيّون وقالوا لشاول: «أليس داود مختبئًا عندنا؟»
אֱלֹהִים בְּשִׁמְךָ הוֹשִׁיעֵנִי וּבִגְבוּרָתְךָ תְדִינֵנִי:
يا الله باسمك خلّصني، وبجبروتك أنصفني.
אֱלֹהִים שְׁמַע תְּפִלָּתִי הַאֲזִינָה לְאִמְרֵי פִי:
يا الله اسمع صلاتي، أصغِ إلى كلام فمي.
כִּי זָרִים קָמוּ עָלַי וְעָרִיצִים בִּקְשׁוּ נַפְשִׁי לֹא שָׂמוּ אֱלֹהִים לְנֶגְדָּם סֶלָה:
فإنّ غرباء قاموا عليّ، وطغاةً طلبوا نفسي؛ لم يجعلوا الله أمامهم، سلاه.
הִנֵּה אֱלֹהִים עֹזֵר לִי אֲדֹנָי בְּסֹמְכֵי נַפְשִׁי:
هوذا الله معيني؛ الرّبّ بين عاضدي نفسي.
(ישוב) יָשִׁיב הָרַע לְשֹׁרְרָי בַּאֲמִתְּךָ הַצְמִיתֵם:
يردّ الشرّ على أعدائي؛ بحقّك أبدهم.
בִּנְדָבָה אֶזְבְּחָה לָּךְ אוֹדֶה שִּׁמְךָ יְהוָה כִּי טוֹב:
بقربان تطوّع أذبح لك؛ أحمد اسمك يا ربّ، فإنّه صالح.
כִּי מִכָּל צָרָה הִצִּילָנִי וּבְאֹיְבַי רָאֲתָה עֵינִי:
فإنّه نجّاني من كلّ ضيق، ورأت عيني في أعدائي.