לַמְנַצֵּחַ עַל שׁוּשַׁן עֵדוּת מִכְתָּם לְדָוִד לְלַמֵּד:
لإمام المغنّين على شوشن عيدوت، مكتوب لداود، للتعليم.
בְּהַצּוֹתוֹ אֶת אֲרַם נַהֲרַיִם וְאֶת אֲרַם צוֹבָה וַיָּשָׁב יוֹאָב וַיַּךְ אֶת אֱדוֹם בְּגֵיא מֶלַח שְׁנֵים עָשָׂר אָלֶף:
حين حارب أرام النهرين وأرام صوبة، ورجع يوآب فضرب من أدوم اثني عشر ألفًا في وادي الملح.
אֱלֹהִים זְנַחְתָּנוּ פְרַצְתָּנוּ אָנַפְתָּ תְּשׁוֹבֵב לָנוּ:
يا الله رفضتنا؛ اقتحمتنا؛ غضبت علينا. اردُدنا إليك.
הִרְעַשְׁתָּה אֶרֶץ פְּצַמְתָּהּ רְפָה שְׁבָרֶיהָ כִי מָטָה:
زلزلت الأرض؛ صدعتها؛ اشفِ كسورها فإنّها متزعزعة.
הִרְאִיתָה עַמְּךָ קָשָׁה הִשְׁקִיתָנוּ יַיִן תַּרְעֵלָה:
أريت شعبك قسوةً؛ سقيتنا خمر الترنّح.
נָתַתָּה לִּירֵאֶיךָ נֵּס לְהִתְנוֹסֵס מִפְּנֵי קֹשֶׁט סֶלָה:
أعطيت خائفيك رايةً يرفعونها من أمام القوس، سلاه.
לְמַעַן יֵחָלְצוּן יְדִידֶיךָ הוֹשִׁיעָה יְמִינְךָ (ועננו) וַעֲנֵנִי:
لكي يَنجو أحبّاؤك، خلّص بيمينك واستجب لي.
אֱלֹהִים דִּבֶּר בְּקָדְשׁוֹ אֶעְלֹזָה אֲחַלְּקָה שְׁכֶם וְעֵמֶק סֻכּוֹת אֲמַדֵּד:
تكلّم الله في قدسه؛ أبتهج، أقسم نصيباً، وأقيس وادي سُكّوت.
לִי גִלְעָד וְלִי מְנַשֶּׁה וְאֶפְרַיִם מָעוֹז רֹאשִׁי יְהוּדָה מְחֹקְקִי:
لي جلعاد ولي منسّى، وأفرايم عزّ رأسي، ويهوذا مُشترعي.
מוֹאָב סִיר רַחְצִי עַל אֱדוֹם אַשְׁלִיךְ נַעֲלִי עָלַי פְּלֶשֶׁת הִתְרֹעָעִי:
موآب مِرحضتي، وعلى أدوم أطرح نعلي، يا فلسطية اهتفي لي.
מִי יֹבִלֵנִי עִיר מָצוֹר מִי נָחַנִי עַד אֱדוֹם:
من يقودني إلى المدينة الحصينة؟ من هداني إلى أدوم؟
הֲלֹא אַתָּה אֱלֹהִים זְנַחְתָּנוּ וְלֹא תֵצֵא אֱלֹהִים בְּצִבְאוֹתֵינוּ:
أليس أنت يا الله الّذي رفضتنا، والّذي لا تخرج يا الله مع جنودنا؟
הָבָה לָּנוּ עֶזְרָת מִצָּר וְשָׁוְא תְּשׁוּעַת אָדָם:
أعطنا عوناً على الخصم، فإنّ خلاص الإنسان باطل.
בֵּאלֹהִים נַעֲשֶׂה חָיִל וְהוּא יָבוּס צָרֵינוּ:
بالله نصنع ببأس، وهو يدوس خصومنا.