לַמְנַצֵּחַ עַל הַגִּתִּית לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר:
لقائد المنشدين، على الجتّيّة، لبني قورح، نشيدٌ.
מַה יְּדִידוֹת מִשְׁכְּנוֹתֶיךָ יְהוָה צְבָאוֹת:
ما أحبّ مساكنكَ يا ربّ الجنود!
נִכְסְפָה וְגַם כָּלְתָה נַפְשִׁי לְחַצְרוֹת יְהוָה לִבִּי וּבְשָׂרִי יְרַנְּנוּ אֶל אֵל חָי:
تشتاق نفسي، بل تتوق إلى ديار الرّبّ؛ قلبي وجسدي يبتهلان إلى الله الحيّ.
גַּם צִפּוֹר מָצְאָה בַיִת וּדְרוֹר קֵן לָהּ אֲשֶׁר שָׁתָה אֶפְרֹחֶיהָ אֶת מִזְבְּחוֹתֶיךָ יְהוָה צְבָאוֹת מַלְכִּי וֵאלֹהָי:
حتى العصفور وجد بيتاً والسنونوة عشّاً لها، حيث وضعت أفراخها على مذابحكَ، يا ربّ الجنود، مَلكي وإلهي.
אַשְׁרֵי יוֹשְׁבֵי בֵיתֶךָ עוֹד יְהַלְלוּךָ סֶּלָה:
طوبى للساكنين في بيتكَ؛ لا يزالون يسبّحونكَ إلى الأبد.
אַשְׁרֵי אָדָם עוֹז לוֹ בָךְ מְסִלּוֹת בִּלְבָבָם:
طوبى للإنسان الذي قوّته فيكَ، الذي في قلبه السُّبُل.
עֹבְרֵי בְּעֵמֶק הַבָּכָא מַעְיָן יְשִׁיתוּהוּ גַּם בְּרָכוֹת יַעְטֶה מוֹרֶה:
العابرون في وادي البكاء يجعلونه ينبوعاً؛ وأيضاً ببركاتٍ يلتحف المعلّم.
יֵלְכוּ מֵחַיִל אֶל חָיִל יֵרָאֶה אֶל אֱלֹהִים בְּצִיּוֹן:
يذهبون من قوّةٍ إلى قوّة؛ يظهر أمام الله في صهيون.
יְהוָה אֱלֹהִים צְבָאוֹת שִׁמְעָה תְפִלָּתִי הַאֲזִינָה אֱלֹהֵי יַעֲקֹב סֶלָה:
يا ربّ، إله الجنود، أصغِ إلى صلاتي؛ أمِلْ أذنكَ يا إله يعقوب، إلى الأبد.
מָגִנֵּנוּ רְאֵה אֱלֹהִים וְהַבֵּט פְּנֵי מְשִׁיחֶךָ:
انظُرْ مِجَنَّنا يا الله، وتأمّلْ وجه مسيحكَ.
כִּי טוֹב יוֹם בַּחֲצֵרֶיךָ מֵאָלֶף בָּחַרְתִּי הִסְתּוֹפֵף בְּבֵית אֱלֹהַי מִדּוּר בְּאָהֳלֵי רֶשַׁע:
فإنّ يوماً في ديارك خيرٌ من ألف؛ اخترتُ الوقوف على عتبة بيت إلهي على السكنى في خيام الشرّ.
כִּי שֶׁמֶשׁ וּמָגֵן יְהוָה אֱלֹהִים חֵן וְכָבוֹד יִתֵּן יְהוָה לֹא יִמְנַע טוֹב לַהֹלְכִים בְּתָמִים:
فإنّ شمساً ومِجَنّاً هو الرّبّ الإله؛ الرّبّ يعطي نعمةً ومجداً؛ لا يمنع خيراً عن السالكين بالاستقامة.
יְהוָה צְבָאוֹת אַשְׁרֵי אָדָם בֹּטֵחַ בָּךְ:
يا ربّ الجنود، طوبى للإنسان المتوكّل عليكَ.