בְּיוֹם י"ד בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, מֵכִינִים מְדוּרָה קְטַנָּה, וּבָהּ שׂוֹרְפִים אֶת הַחָמֵץ שֶׁנוֹתַר (כּוֹלֵל אֶת הַחָמֵץ שֶׁנִּמְצָא אֶמֶשׁ בִּבְדִיקַת הַחָמֵץ). לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, הוּא מֻבְטָל וּמֻפְקָר שׁוֹב, כּוֹלֵל כָּל חָמֵץ שֶׁאוּלַי נִשְׁאַר בְּמָקוֹם מָה. בְּיוֹם זֶה יֵשׁ זְמַן שֶׁאָסוּר לֶאֱכוֹל חָמֵץ עוֹד, עַד סוֹף הֶחָג. לְאַחַר זְמַן שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, אָסוּר שֶׁיִּמָּצֵא וְיֵרָאֶה בִּרְשׁוּתֵנוּ חָמֵץ עַד אַחֲרֵי חַג הַפֶּסַח (מִלְּבַד הַחָמֵץ הַנָּעוּל בָּאָרוֹן שֶׁנִּמְכַּר לְגּוֹי בְּמִכִּירַת חָמֵץ).
في الرابع عشر من نيسان صباحًا، تُعدّ نار صغيرة، ويُحرَق ما تبقّى من الحامتس (بما في ذلك الحامتس الذي وُجِد ليلة أمس أثناء التفتيش). بعد إحراق الحامتس، يُبطَل ويُتنازَل عنه مجدّدًا، بما في ذلك أيّ حامتس قد يكون بقي في مكان ما. في هذا اليوم، هناك وقت يُحرَّم بعده أكل الحامتس، حتى نهاية العيد. وبعد وقت إحراق الحامتس، يُحرَّم أن يُوجَد أو يُرى الحامتس في حوزتنا حتى بعد عيد الفصح (باستثناء الحامتس المُقفَل في خزانة يُباع لغير اليهودي في «بيع الحامتس»).
כַּאֲשֶׁר עֶרֶב פֶּסַח חָל בְּשַׁבָּת, הַחָמֵץ נִשְׂרָף בְּיוֹם שִׁישִׁי, י"ג בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, וּמְשַׁאֲרִים בַּבַּיִת מְעַט חָמֵץ, בְּכַמּוּת שֶׁמֻּעֲרָכֶת שֶׁתִּסְפִּיק לְסְעוּדוֹת שַׁבָּת הַקְּרוֹבָה. כָּל שֶׁנִּשְׁאַר בְּכָל אוֹפֶן לְאַחַר הַסְּעוּדוֹת - יֵשׁ לְהַשְׁמִיד בְּאוֹפֶן הַמּוּתָר עַל פִּי הַהֲלָכָה.
حين تقع عشيّة الفصح في السبت، يُحرَق الحامتس يوم الجمعة، الثالث عشر من نيسان صباحًا، ويُترَك قدر يسير من الحامتس في البيت، مقدار يُقدَّر كافيًا لوجبات السبت المقبلة. وما يبقى بعد الوجبات يجب إتلافه بطريقة مسموح بها وفق الشريعة اليهودية.
לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ וּתוֹךְ כְּדֵי, יֵאָמֵר שָׁלוֹשׁ פְּעָמִים:
بعد إحراق الحامتس وأثناءه، قل ثلاث مرّات:
כָּל חֲמִירָא דְאִיכָּא בִרְשׁוּתִי, דַּחֲזִיתֵהּ וּדְלָא חֲזִיתָה. דְּבִיעַרְתָּה וּדְלָא בִיעַרְתָּה, לִבְטִיל וְלָהֵוי (בפעם השלישית יוסף: הֶפְקֵר) כְּעַפְרָא דְאַרְעָא:
كلّ خميرة في حوزتي، سواء رأيتها أم لم أرها، سواء أزلتها أم لم أزلها، فلتُبطَل ولتصِر (يُضاف في المرّة الثالثة: بلا مالك) كتراب الأرض.
לְאַחַר הַשְּׂרֵפָה, יֵאָמֵר:
بعد اكتمال الإحراق، قل:
יְהִי רָצוֹן מִלְפָנִיךְ, יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ וִאלהֵי אֲבוֹתֵינוּ, שֶׁתְּרַחֵם עֲלֵינוּ, וְתִשְׁמְרֵנוּ וְתַצִּילֵנוּ מֵאִסּוּר חָמֵץ אֲפִלּוּ מִכָּל שֶׁהוּא, שָׁנָה זוֹ וְכָל שָׁנָה וְשָׁנָה, כָּל יְמֵי חַיינוּ. וּכְשֵׁם שֶׁבְּעֶרְנוּ הֶחָמֵץ מִבָּתֵּינוּ הַיוֹם הַזֶּה, כֵן תְזַכֵּנוּ וּתְסַיְעֵנוּ וְתַעְזְרֵנוּ לְבֶעַר הֵיִצֶר הָרָע מִקִּרְבֵּנוּ:
ليكن مرضاتك، أيّها الرّبّ إلهنا وإله آبائنا، أن ترحمنا وتحفظنا وتنجّينا من كلّ تحريم للحامتس، ولو أدنى قدر، في هذه السنة وكلّ سنة، طوال أيّام حياتنا. وكما أزلنا الحامتس من بيوتنا اليوم، كذلك امنحنا القدرة وأسندنا وأعنّا على إزالة النزعة الشرّيرة من داخلنا.