לַמְנַצֵּחַ לְדָוִד בַּיהוָה חָסִיתִי אֵיךְ תֹּאמְרוּ לְנַפְשִׁי (נודו) נוּדִי הַרְכֶם צִפּוֹר:
لقائد المنشدين، لداود. بالرّبّ احتميتُ. كيف تقولون لنفسي: «اهربي إلى جبلكِ كالعصفور»؟
כִּי הִנֵּה הָרְשָׁעִים יִדְרְכוּן קֶשֶׁת כּוֹנְנוּ חִצָּם עַל יֶתֶר לִירוֹת בְּמוֹ אֹפֶל לְיִשְׁרֵי לֵב:
فهوذا الأشرار يمدّون القوس، يفوّقون سهمهم على الوتر ليرموا في الظلمة مستقيمي القلوب.
כִּי הַשָּׁתוֹת יֵהָרֵסוּן צַדִּיק מַה פָּעָל:
إذا انهدمت الأسس، فماذا يصنع الصدّيق؟
יְהוָה בְּהֵיכַל קָדְשׁוֹ יְהוָה בַּשָּׁמַיִם כִּסְאוֹ עֵינָיו יֶחֱזוּ עַפְעַפָּיו יִבְחֲנוּ בְּנֵי אָדָם:
الرّبّ في هيكل قدسه، الرّبّ عرشه في السماء، عيناه تنظران، أجفانه تمتحن بني آدم.
יְהוָה צַדִּיק יִבְחָן וְרָשָׁע וְאֹהֵב חָמָס שָׂנְאָה נַפְשׁוֹ:
الرّبّ يمتحن الصدّيق، أمّا الشرّير ومحبّ الظلم فتبغضه نفسه.
יַמְטֵר עַל רְשָׁעִים פַּחִים אֵשׁ וְגָפְרִית וְרוּחַ זִלְעָפוֹת מְנָת כּוֹסָם:
يمطر على الأشرار فخاخاً، ناراً وكبريتاً، وريحاً محرقة نصيب كأسهم.
כִּי צַדִּיק יְהוָה צְדָקוֹת אָהֵב יָשָׁר יֶחֱזוּ פָנֵימוֹ:
فإنّ الرّبّ صدّيق، يحبّ أعمال البرّ، وجهه ينظر إلى المستقيم.