אָהַבְתִּי כִּי יִשְׁמַע יְהוָה אֶת קוֹלִי תַּחֲנוּנָי:
أحببت أن يسمع الرّبّ صوتي في تضرّعاتي.
כִּי הִטָּה אָזְנוֹ לִי וּבְיָמַי אֶקְרָא:
لأنّه أمال إليّ أذنه، فأدعوه كلّ أيّامي.
אֲפָפוּנִי חֶבְלֵי מָוֶת וּמְצָרֵי שְׁאוֹל מְצָאוּנִי צָרָה וְיָגוֹן אֶמְצָא:
أحاطت بي حبال الموت، وأصابتني مضايق القبر، فوجدت ضيقًا وحزنًا،
וּבְשֵׁם יְהוָה אֶקְרָא אָנָּה יְהוָה מַלְּטָה נַפְשִׁי:
فدعوت باسم الرّبّ: «آه يا ربّ، نجّ نفسي!»
חַנּוּן יְהוָֹה וְצַדִּיק וֵאלֹהֵינוּ מְרַחֵם:
الرّبّ حنّانٌ وبارّ، وإلهنا رحيم.
שֹׁמֵר פְּתָאיִם יְהוָֹה דַּלּוֹתִי וְלִי יְהוֹשִׁיעַ:
الرّبّ يحفظ البسطاء، تذلّلت فخلّصني.
שׁוּבִי נַפְשִׁי לִמְנוּחָיְכִי כִּי יְהוָה גָּמַל עָלָיְכִי:
ارجعي يا نفسي إلى راحتك، لأنّ الرّبّ قد أحسن إليك.
כִּי חִלַּצְתָּ נַפְשִׁי מִמָּוֶת אֶת עֵינִי מִן דִּמְעָה אֶת רַגְלִי מִדֶּחִי:
لأنّك أنقذت نفسي من الموت، عيني من الدموع، وقدمي من الزلل.
אֶתְהַלֵּךְ לִפְנֵי יְהוָה בְּאַרְצוֹת הַחַיִּים:
أسلك أمام الرّبّ في أرض الأحياء.
הֶאֱמַנְתִּי כִּי אֲדַבֵּר אֲנִי עָנִיתִי מְאֹד:
آمنت لذلك تكلّمت، تذلّلت جدًّا.
אֲנִי אָמַרְתִּי בְחָפְזִי כָּל הָאָדָם כֹּזֵב:
قلت في حيرتي: «كلّ إنسان كاذب.»
מָה אָשִׁיב לַיהוָה כָּל תַּגְמוּלוֹהִי עָלָי:
ماذا أردّ للرّبّ مقابل كلّ إحساناته إليّ؟
כּוֹס יְשׁוּעוֹת אֶשָּׂא וּבְשֵׁם יְהוָה אֶקְרָא:
أرفع كأس الخلاص، وأدعو باسم الرّبّ.
נְדָרַי לַיהוָה אֲשַׁלֵּם נֶגְדָה נָּא לְכָל עַמּוֹ:
أوفي نذوري للرّبّ الآن أمام كلّ شعبه.
יָקָר בְּעֵינֵי יְהוָה הַמָּוְתָה לַחֲסִידָיו:
عزيز في عيني الرّبّ موت أتقيائه.
אָנָּה יְהוָה כִּי אֲנִי עַבְדֶּךָ אֲנִי עַבְדְּךָ בֶּן אֲמָתֶךָ פִּתַּחְתָּ לְמוֹסֵרָי:
آه يا ربّ، فإنّي عبدك، أنا عبدك ابن أمتك، أنت فككت قيودي.
לְךָ אֶזְבַּח זֶבַח תּוֹדָה וּבְשֵׁם יְהוָה אֶקְרָא:
لك أذبح ذبيحة شكر، وأدعو باسم الرّبّ.
נְדָרַי לַיהוָה אֲשַׁלֵּם נֶגְדָה נָּא לְכָל עַמּוֹ:
أوفي نذوري للرّبّ الآن أمام كلّ شعبه،
בְּחַצְרוֹת בֵּית יְהוָה בְּתוֹכֵכִי יְרוּשָׁלִָם הַלְלוּיָהּ:
في ديار بيت الرّبّ، في وسطك يا أورشليم. هللويا!