שִׁיר הַמַּעֲלוֹת אֶל יְהוָה בַּצָּרָתָה לִּי קָרָאתִי וַיַּעֲנֵנִי:
ترنيمة المصاعد. في ضيقي دعوتُ الربَّ فاستجاب لي.
יְהוָה הַצִּילָה נַפְשִׁי מִשְּׂפַת שֶׁקֶר מִלָּשׁוֹן רְמִיָּה:
يا ربُّ نجِّ نفسي من شفاهٍ كاذبة، من لسانٍ غاشّ.
מַה יִּתֵּן לְךָ וּמַה יֹּסִיף לָךְ לָשׁוֹן רְמִיָּה:
ماذا يعطيكَ وماذا يزيدكَ أيّها اللسان الغاشّ؟
חִצֵּי גִבּוֹר שְׁנוּנִים עִם גַּחֲלֵי רְתָמִים:
سهام جبّارٍ مسنونة مع جمر الرتم.
אוֹיָה לִי כִּי גַרְתִּי מֶשֶׁךְ שָׁכַנְתִּי עִם אָהֳלֵי קֵדָר:
ويلٌ لي لأنّي تغرّبتُ في ماشِك، وسكنتُ بين خيام قيدار.
רַבַּת שָׁכְנָה לָּהּ נַפְשִׁי עִם שׂוֹנֵא שָׁלוֹם:
طويلاً سكنت نفسي مع مبغضي السلام.
אֲנִי שָׁלוֹם וְכִי אֲדַבֵּר הֵמָּה לַמִּלְחָמָה:
أنا للسلام، لكن إذا تكلّمتُ فهم للحرب.