לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד:
لقائد المنشدين، مزمور عن داود.
יְהוָה בְּעָזְּךָ יִשְׂמַח מֶלֶךְ וּבִישׁוּעָתְךָ מַה יָּגֶיל מְאֹד:
يا ربّ، بقوّتك يفرح الملك، وبخلاصك كم يبتهج عظيمًا!
תַּאֲוַת לִבּוֹ נָתַתָּה לּוֹ וַאֲרֶשֶׁת שְׂפָתָיו בַּל מָנַעְתָּ סֶּלָה:
أعطيته شهوة قلبه، ولم تمنع نُطق شفتيه أبدًا.
כִּי תְקַדְּמֶנּוּ בִּרְכוֹת טוֹב תָּשִׁית לְרֹאשׁוֹ עֲטֶרֶת פָּז:
لأنك سبقته ببركات الخير؛ وضعت على رأسه تاجًا من ذهب.
חַיִּים שָׁאַל מִמְּךָ נָתַתָּה לּוֹ אֹרֶךְ יָמִים עוֹלָם וָעֶד:
سألك حياةً فأعطيتها له، طول أيام إلى أبد الآبدين.
גָּדוֹל כְּבוֹדוֹ בִּישׁוּעָתֶךָ הוֹד וְהָדָר תְּשַׁוֶּה עָלָיו:
عظيم مجده بخلاصك؛ جلالًا وبهاءً تضع عليه.
כִּי תְשִׁיתֵהוּ בְרָכוֹת לָעַד תְּחַדֵּהוּ בְשִׂמְחָה אֶת פָּנֶיךָ:
لأنك تجعله بركات إلى الأبد؛ تُفرّحه فرحًا أمامك.
כִּי הַמֶּלֶךְ בֹּטֵחַ בַּיהוָה וּבְחֶסֶד עֶלְיוֹן בַּל יִמּוֹט:
لأن الملك يتّكل على الرّبّ، وبرحمة العليّ لا يتزعزع.
תִּמְצָא יָדְךָ לְכָל אֹיְבֶיךָ יְמִינְךָ תִּמְצָא שֹׂנְאֶיךָ:
تطال يدك جميع أعدائك؛ تطال يمينك مُبغِضيك.
תְּשִׁיתֵמוֹ כְּתַנּוּר אֵשׁ לְעֵת פָּנֶיךָ יְהוָה בְּאַפּוֹ יְבַלְּעֵם וְתֹאכְלֵם אֵשׁ:
تجعلهم كتنّور نار في وقت غضبك؛ ليُهلكهم الرّبّ برجزه، ولتأكلهم النار.
פִּרְיָמוֹ מֵאֶרֶץ תְּאַבֵּד וְזַרְעָם מִבְּנֵי אָדָם:
تُبيد ثمرهم من الأرض، وزرعهم من بني البشر.
כִּי נָטוּ עָלֶיךָ רָעָה חָשְׁבוּ מְזִמָּה בַּל יוּכָלוּ:
لأنهم وجّهوا الشرّ ضدّك؛ تآمروا بمكيدة لا يقدرون [على تنفيذها].
כִּי תְּשִׁיתֵמוֹ שֶׁכֶם בְּמֵיתָרֶיךָ תְּכוֹנֵן עַל פְּנֵיהֶם:
لأنك تجعلهم نصيبًا؛ بأوتارك تُسدّد [سهامك] نحو وجوههم.
רוּמָה יְהוָה בְּעֻזֶּךָ נָשִׁירָה וּנְזַמְּרָה גְּבוּרָתֶךָ:
ارتفع يا ربّ بقوّتك؛ فنُرنّم ونُنشد لجبروتك.