לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מַשְׂכִּיל:
لقائدِ المنشدين، لبني قورح، قصيدة.
אֱלֹהִים בְּאָזְנֵינוּ שָׁמַעְנוּ אֲבוֹתֵינוּ סִפְּרוּ לָנוּ פֹּעַל פָּעַלְתָּ בִימֵיהֶם בִּימֵי קֶדֶם:
يا الله، بآذاننا سمعنا، آباؤنا أخبرونا؛ صنعتَ صنيعاً في أيّامهم، في الأيّامِ القديمة.
אַתָּה יָדְךָ גּוֹיִם הוֹרַשְׁתָּ וַתִּטָּעֵם תָּרַע לְאֻמִּים וַתְּשַׁלְּחֵם:
أنتَ، بيدك طردتَ أمماً وغرستَهم؛ آذيتَ ممالكَ وأرسلتَهم.
כִּי לֹא בְחַרְבָּם יָרְשׁוּ אָרֶץ וּזְרוֹעָם לֹא הוֹשִׁיעָה לָּמוֹ כִּי יְמִינְךָ וּזְרוֹעֲךָ וְאוֹר פָּנֶיךָ כִּי רְצִיתָם:
لأنّهم لم يرثوا الأرضَ بسيفهم، ولا ذراعُهم خلّصتهم، بل يمينُك وذراعُك ونورُ وجهك، لأنّك رضيتَ عنهم.
אַתָּה הוּא מַלְכִּי אֱלֹהִים צַוֵּה יְשׁוּעוֹת יַעֲקֹב:
أنتَ مَلِكي يا الله؛ مُرْ بخلاصاتِ يعقوب.
בְּךָ צָרֵינוּ נְנַגֵּחַ בְּשִׁמְךָ נָבוּס קָמֵינוּ:
بك ننطحُ خصومنا؛ باسمك ندوسُ القائمينَ علينا.
כִּי לֹא בְקַשְׁתִּי אֶבְטָח וְחַרְבִּי לֹא תוֹשִׁיעֵנִי:
لأنّي لا أتّكلُ على قوسي، ولا سيفي يُخلّصني.
כִּי הוֹשַׁעְתָּנוּ מִצָּרֵינוּ וּמְשַׂנְאֵינוּ הֱבִישׁוֹתָ:
لأنّك خلّصتنا من خصومنا، وأخزيتَ مُبغِضينا.
בֵּאלֹהִים הִלַּלְנוּ כָל הַיּוֹם וְשִׁמְךָ לְעוֹלָם נוֹדֶה סֶלָה:
بالله افتخرنا طوالَ النهار، واسمَك نحمدُ إلى الأبد، نعم إلى الأبد.
אַף זָנַחְתָּ וַתַּכְלִימֵנוּ וְלֹא תֵצֵא בְּצִבְאוֹתֵינוּ:
ومع ذلك رفضتنا وأخزيتنا، ولا تخرجُ مع جنودنا؛
תְּשִׁיבֵנוּ אָחוֹר מִנִּי צָר וּמְשַׂנְאֵינוּ שָׁסוּ לָמוֹ:
تجعلنا نرتدُّ عن الخصم، ومُبغِضونا ينهبونَ لأنفسهم؛
תִּתְּנֵנוּ כְּצֹאן מַאֲכָל וּבַגּוֹיִם זֵרִיתָנוּ:
تُسلِمُنا كغنمٍ للأكل، وتُبدّدنا بينَ الأمم؛
תִּמְכֹּר עַמְּךָ בְלֹא הוֹן וְלֹא רִבִּיתָ בִּמְחִירֵיהֶם:
تبيعُ شعبَك بلا ثمن، ولم تُكثِرْ من أثمانهم؛
תְּשִׂימֵנוּ חֶרְפָּה לִשְׁכֵנֵינוּ לַעַג וָקֶלֶס לִסְבִיבוֹתֵינוּ:
تجعلنا عاراً لجيراننا، هزءاً وسخريةً لمن حولنا؛
תְּשִׂימֵנוּ מָשָׁל בַּגּוֹיִם מְנוֹד רֹאשׁ בַּלְאֻמִּים:
تجعلنا مثلاً بينَ الأمم، مهزَّةَ رأسٍ بينَ الشعوب.
כָּל הַיּוֹם כְּלִמָּתִי נֶגְדִּי וּבֹשֶׁת פָּנַי כִּסָּתְנִי:
طوالَ النهارِ خزيي أمامي، وعارُ وجهي قد غطّاني.
מִקּוֹל מְחָרֵף וּמְגַדֵּף מִפְּנֵי אוֹיֵב וּמִתְנַקֵּם:
من صوتِ المعيّرِ والمجدّف، من وجهِ عدوٍّ ومنتقم.
כָּל זֹאת בָּאַתְנוּ וְלֹא שְׁכַחֲנוּךָ וְלֹא שִׁקַּרְנוּ בִּבְרִיתֶךָ:
كلُّ هذا أصابنا وما نسيناك، ولا خُنّا عهدَك.
לֹא נָסוֹג אָחוֹר לִבֵּנוּ וַתֵּט אֲשֻׁרֵינוּ מִנִּי אָרְחֶךָ:
لم يرتدّ قلبنا إلى الوراء، ولم تَحِدْ خطواتنا عن طريقك،
כִּי דִכִּיתָנוּ בִּמְקוֹם תַּנִּים וַתְּכַס עָלֵינוּ בְצַלְמָוֶת:
حتّى حين سحقتنا في موضع التنانين، وغطّيتنا بالظلام.
אִם שָׁכַחְנוּ שֵׁם אֱלֹהֵינוּ וַנִּפְרֹשׂ כַּפֵּינוּ לְאֵל זָר:
لو نسينا اسم إلهنا، وبسطنا أكفّنا إلى إلهٍ غريب،
הֲלֹא אֱלֹהִים יַחֲקָר זֹאת כִּי הוּא יֹדֵעַ תַּעֲלֻמוֹת לֵב:
أفلا يفحص الله هذا؟ فإنّه يعلم خفايا القلب.
כִּי עָלֶיךָ הֹרַגְנוּ כָל הַיּוֹם נֶחְשַׁבְנוּ כְּצֹאן טִבְחָה:
فمن أجلك نُقتَل طوال النهار، ونُحسَب كغنمٍ للذبح.
עוּרָה לָמָּה תִישַׁן אֲדֹנָי הָקִיצָה אַל תִּזְנַח לָנֶצַח:
استيقظ! لماذا تنام يا ربّ؟ انتبه، ولا ترفضنا إلى الأبد.
לָמָּה פָנֶיךָ תַסְתִּיר תִּשְׁכַּח עָנְיֵנוּ וְלַחֲצֵנוּ:
لماذا تحجب وجهك؟ لماذا تنسى مذلّتنا وضيقنا؟
כִּי שָׁחָה לֶעָפָר נַפְשֵׁנוּ דָּבְקָה לָאָרֶץ בִּטְנֵנוּ:
فقد انحنت نفسنا إلى التراب، والتصق بطننا بالأرض.
קוּמָה עֶזְרָתָה לָּנוּ וּפְדֵנוּ לְמַעַן חַסְדֶּךָ:
قم لمعونتنا، وافدنا من أجل رحمتك.