מִזְמוֹר לְאָסָף אֵל אֱלֹהִים יְהוָה דִּבֶּר וַיִּקְרָא אָרֶץ מִמִּזְרַח שֶׁמֶשׁ עַד מְבֹאוֹ:
مزمور لآساف؛ الله إله الآلهة الرّبّ تكلّم ودعا الأرض، من مشرق الشمس إلى مغربها.
מִצִּיּוֹן מִכְלַל יֹפִי אֱלֹהִים הוֹפִיעַ:
من صهيون كمال الجمال أشرق الله.
יָבֹא אֱלֹהֵינוּ וְאַל יֶחֱרַשׁ אֵשׁ לְפָנָיו תֹּאכֵל וּסְבִיבָיו נִשְׂעֲרָה מְאֹד:
يأتي إلهنا ولا يصمت؛ نارٌ تأكل أمامه، وحوله عاصفةٌ شديدة.
יִקְרָא אֶל הַשָּׁמַיִם מֵעָל וְאֶל הָאָרֶץ לָדִין עַמּוֹ:
يدعو السماوات من فوق والأرض ليدين شعبه.
אִסְפוּ לִי חֲסִידָי כֹּרְתֵי בְרִיתִי עֲלֵי זָבַח:
اجمعوا إليّ أتقيائي، القاطعين معي عهدًا على ذبيحة.
וַיַּגִּידוּ שָׁמַיִם צִדְקוֹ כִּי אֱלֹהִים שֹׁפֵט הוּא סֶלָה:
وتخبر السماوات بعدله، فإنّ الله هو الديّان إلى الأبد.
שִׁמְעָה עַמִּי וַאֲדַבֵּרָה יִשְׂרָאֵל וְאָעִידָה בָּךְ אֱלֹהִים אֱלֹהֶיךָ אָנֹכִי:
اسمع يا شعبي فأتكلّم، يا إسرائيل فأشهد عليك؛ الله إلهك أنا.
לֹא עַל זְבָחֶיךָ אוֹכִיחֶךָ וְעוֹלֹתֶיךָ לְנֶגְדִּי תָמִיד:
لا على ذبائحك أوبّخك، ومحرقاتك أمامي دائمًا.
לֹא אֶקַּח מִבֵּיתְךָ פָר מִמִּכְלְאֹתֶיךָ עַתּוּדִים:
لا آخذ من بيتك ثورًا، ولا من حظائرك تيوسًا.
כִּי לִי כָל חַיְתוֹ יָעַר בְּהֵמוֹת בְּהַרְרֵי אָלֶף:
فإنّ لي كلّ وحوش الغاب، والبهائم على ألوف الجبال.
יָדַעְתִּי כָּל עוֹף הָרִים וְזִיז שָׂדַי עִמָּדִי:
أعرف كلّ طيور الجبال، ووحوش الحقل عندي.
אִם אֶרְעַב לֹא אֹמַר לָךְ כִּי לִי תֵבֵל וּמְלֹאָהּ:
إن جعتُ فلا أقول لك، فإنّ لي المسكونة وملأها.
הַאוֹכַל בְּשַׂר אַבִּירִים וְדַם עַתּוּדִים אֶשְׁתֶּה:
هل آكل لحم الثيران أو أشرب دم التيوس؟
זְבַח לֵאלֹהִים תּוֹדָה וְשַׁלֵּם לְעֶלְיוֹן נְדָרֶיךָ:
اذبح لله حمدًا، وأوفِ العليّ نذورك.
וּקְרָאֵנִי בְּיוֹם צָרָה אֲחַלֶּצְךָ וּתְכַבְּדֵנִי:
وادعني في يوم الضيق، أنقذك فتمجّدني.
וְלָרָשָׁע אָמַר אֱלֹהִים מַה לְּךָ לְסַפֵּר חֻקָּי וַתִּשָּׂא בְרִיתִי עֲלֵי פִיךָ:
وللشرّير قال الله: «ما لك تحدّث بفرائضي، وتحمل عهدي على فمك؟
וְאַתָּה שָׂנֵאתָ מוּסָר וַתַּשְׁלֵךְ דְּבָרַי אַחֲרֶיךָ:
وأنت أبغضت التأديب، وألقيت كلامي وراءك.
אִם רָאִיתָ גַנָּב וַתִּרֶץ עִמּוֹ וְעִם מְנָאֲפִים חֶלְקֶךָ:
إذا رأيت سارقًا رضيت أن تكون معه، ومع الزناة نصيبك.
פִּיךָ שָׁלַחְתָּ בְרָעָה וּלְשׁוֹנְךָ תַּצְמִיד מִרְמָה:
أطلقت فمك بالشرّ، وعوّدت لسانك المكر.
תֵּשֵׁב בְּאָחִיךָ תְדַבֵּר בְּבֶן אִמְּךָ תִּתֶּן דֹּפִי:
تجلس فتتكلّم على أخيك، وتطعن في ابن أمّك.
אֵלֶּה עָשִׂיתָ וְהֶחֱרַשְׁתִּי דִּמִּיתָ הֱיוֹת אֶהְיֶה כָמוֹךָ אוֹכִיחֲךָ וְאֶעֶרְכָה לְעֵינֶיךָ:
فعلت هذه فسكتّ؛ ظننت أنّي مثلك. أوبّخك وأرتّب أمام عينيك.
בִּינוּ נָא זֹאת שֹׁכְחֵי אֱלוֹהַּ פֶּן אֶטְרֹף וְאֵין מַצִּיל:
افهموا هذا الآن أيّها الناسون الله، لئلّا أفترسكم ولا منقذ.
זֹבֵחַ תּוֹדָה יְכַבְּדָנְנִי וְשָׂם דֶּרֶךְ אַרְאֶנּוּ בְּיֵשַׁע אֱלֹהִים:
الذابح ذبيحة حمدٍ يمجّدني، ومن يقوّم طريقه أُريه خلاص الله.