לַמְנַצֵּחַ אֶל שֹׁשַׁנִּים עֵדוּת לְאָסָף מִזְמוֹר:
لقائد المنشدين، على السوسن، شهادةٌ، لآساف نشيدٌ.
רֹעֵה יִשְׂרָאֵל הַאֲזִינָה נֹהֵג כַּצֹּאן יוֹסֵף יֹשֵׁב הַכְּרוּבִים הוֹפִיעָה:
يا راعي إسرائيل، أصغِ، يا قائد يوسف كالقطعان، يا جالساً بين الكروبيم، تجلَّ.
לִפְנֵי אֶפְרַיִם וּבִנְיָמִן וּמְנַשֶּׁה עוֹרְרָה אֶת גְּבוּרָתֶךָ וּלְכָה לִישֻׁעָתָה לָּנוּ:
أمام أفرايم وبنيامين ومنسّى أيقِظْ قوّتكَ، ولكَ أن تُخلّصنا.
אֱלֹהִים הֲשִׁיבֵנוּ וְהָאֵר פָּנֶיךָ וְנִוָּשֵׁעָה:
يا الله، أرجِعنا؛ أنِرْ بوجهكَ فنخلُص.
יְהוָה אֱלֹהִים צְבָאוֹת עַד מָתַי עָשַׁנְתָּ בִּתְפִלַּת עַמֶּךָ:
أيّها الرّبّ ربّ الجنود، حتى متى تغضب على صلاة شعبكَ؟
הֶאֱכַלְתָּם לֶחֶם דִּמְעָה וַתַּשְׁקֵמוֹ בִּדְמָעוֹת שָׁלִישׁ:
أطعمتَهم خبز الدموع، وسقيتَهم الدموع بمكيالٍ وافر.
תְּשִׂימֵנוּ מָדוֹן לִשְׁכֵנֵינוּ וְאֹיְבֵינוּ יִלְעֲגוּ לָמוֹ:
جعلتَنا مثار نزاعٍ لجيراننا، وأعداؤنا يستهزئون بنا.
אֱלֹהִים צְבָאוֹת הֲשִׁיבֵנוּ וְהָאֵר פָּנֶיךָ וְנִוָּשֵׁעָה:
يا ربّ الجنود، أرجِعنا؛ أنِرْ بوجهكَ فنخلُص.
גֶּפֶן מִמִּצְרַיִם תַּסִּיעַ תְּגָרֵשׁ גּוֹיִם וַתִּטָּעֶהָ:
اقتلعتَ كرمةً من مصر؛ طردتَ أمماً وغرستَها.
פִּנִּיתָ לְפָנֶיהָ וַתַּשְׁרֵשׁ שָׁרָשֶׁיהָ וַתְּמַלֵּא אָרֶץ:
هيّأتَ [مكاناً] قدّامها؛ فتأصّلت وملأت الأرض.
כָּסּוּ הָרִים צִלָּהּ וַעֲנָפֶיהָ אַרְזֵי אֵל:
تغطّت الجبال بظلّها، وأغصانها كأرزٍ عظيم.
תְּשַׁלַּח קְצִירֶהָ עַד יָם וְאֶל נָהָר יוֹנְקוֹתֶיהָ:
أرسلت أغصانها حتى البحر، وفروعها الغضّة إلى النهر.
לָמָּה פָּרַצְתָּ גְדֵרֶיהָ וְאָרוּהָ כָּל עֹבְרֵי דָרֶךְ:
لماذا هدمتَ جدرانها، حتى قطف ثمرها كلّ عابري السبيل؟
יְכַרְסְמֶנָּה חֲזִיר מִיָּעַר וְזִיז שָׂדַי יִרְעֶנָּה:
ينهشها خنزير الوعر، وتأكلها دبيب الحقل؟
אֱלֹהִים צְבָאוֹת שׁוּב נָא הַבֵּט מִשָּׁמַיִם וּרְאֵה וּפְקֹד גֶּפֶן זֹאת:
يا ربّ الجنود، ارجِعْ الآن؛ انظُرْ من السماء وأبصِرْ، وتعهّدْ هذه الكرمة،
וְכַנָּה אֲשֶׁר נָטְעָה יְמִינֶךָ וְעַל בֵּן אִמַּצְתָּה לָּךְ:
والغرس الذي غرسته يمينكَ، والابن الذي قوّيته لنفسكَ.
שְׂרֻפָה בָאֵשׁ כְּסוּחָה מִגַּעֲרַת פָּנֶיךָ יֹאבֵדוּ:
محروقةٌ بالنار [و]مقطوعة؛ من انتهار وجهكَ يهلكون.
תְּהִי יָדְךָ עַל אִישׁ יְמִינֶךָ עַל בֶּן אָדָם אִמַּצְתָּ לָּךְ:
لتكُنْ يدكَ على رجل يمينكَ، على ابن الإنسان الذي قوّيته لنفسكَ.
וְלֹא נָסוֹג מִמֶּךָּ תְּחַיֵּנוּ וּבְשִׁמְךָ נִקְרָא:
فلا نرتدّ عنكَ؛ أحيِنا، فندعو باسمكَ.
יְהוָה אֱלֹהִים צְבָאוֹת הֲשִׁיבֵנוּ הָאֵר פָּנֶיךָ וְנִוָּשֵׁעָה:
أيّها الرّبّ ربّ الجنود، أرجِعنا؛ أنِرْ بوجهكَ فنخلُص.