שִׁיר מִזְמוֹר לְאָסָף:
مزمورٌ، نشيدٌ لآساف.
אֱלֹהִים אַל דֳּמִי לָךְ אַל תֶּחֱרַשׁ וְאַל תִּשְׁקֹט אֵל:
يا الله، لا تسكُتْ، لا تصمُتْ ولا تهدأ يا الله.
כִּי הִנֵּה אוֹיְבֶיךָ יֶהֱמָיוּן וּמְשַׂנְאֶיךָ נָשְׂאוּ רֹאשׁ:
فهوذا أعداؤكَ يضجّون، ومبغضوكَ يرفعون رؤوسهم.
עַל עַמְּךָ יַעֲרִימוּ סוֹד וְיִתְיָעֲצוּ עַל צְפוּנֶיךָ:
على شعبكَ يتآمرون بمكر، ويتشاورون على محميّيكَ.
אָמְרוּ לְכוּ וְנַכְחִידֵם מִגּוֹי וְלֹא יִזָּכֵר שֵׁם יִשְׂרָאֵל עוֹד:
قالوا: «هلمّوا نُبِدْهم من أن يكونوا أمّةً، ولا يُذكَرَ اسم إسرائيل بعد.»
כִּי נוֹעֲצוּ לֵב יַחְדָּו עָלֶיךָ בְּרִית יִכְרֹתוּ:
لأنّهم تشاوروا بقلبٍ واحد؛ عليكَ عقدوا عهداً.
אָהֳלֵי אֱדוֹם וְיִשְׁמְעֵאלִים מוֹאָב וְהַגְרִים:
خيام أدوم والإسماعيليّين، موآب والهاجريّين.
גְּבָל וְעַמּוֹן וַעֲמָלֵק פְּלֶשֶׁת עִם יֹשְׁבֵי צוֹר:
جبال وعمّون وعماليق، فلسطية مع سكّان صور.
גַּם אַשּׁוּר נִלְוָה עִמָּם הָיוּ זְרוֹעַ לִבְנֵי לוֹט סֶלָה:
وأشّور أيضاً انضمّت إليهم؛ صاروا ذراعاً لبني لوط إلى الأبد.
עֲשֵׂה לָהֶם כְּמִדְיָן כְּסִיסְרָא כְיָבִין בְּנַחַל קִישׁוֹן:
افعَلْ بهم كما [بـ]مديان؛ كما [بـ]سيسرا، كما [بـ]يابين في نهر قيشون.
נִשְׁמְדוּ בְעֵין דֹּאר הָיוּ דֹּמֶן לָאֲדָמָה:
بادوا في عين دور؛ صاروا [ك]زبلٍ على الأرض.
שִׁיתֵמוֹ נְדִיבֵמוֹ כְּעֹרֵב וְכִזְאֵב וּכְזֶבַח וּכְצַלְמֻנָּע כָּל נְסִיכֵמוֹ:
اجعَلْ شرفاءهم كغراب وكذئب، وكزبح وكصلمناع كلّ رؤسائهم،
אֲשֶׁר אָמְרוּ נִירֲשָׁה לָּנוּ אֵת נְאוֹת אֱלֹהִים:
الذين قالوا: «لنرِثْ لأنفسنا مساكن الله.»
אֱלֹהַי שִׁיתֵמוֹ כַגַּלְגַּל כְּקַשׁ לִפְנֵי רוּחַ:
يا إلهي، اجعَلْهم كالعصافة، كالقشّ أمام الريح.
כְּאֵשׁ תִּבְעַר יָעַר וּכְלֶהָבָה תְּלַהֵט הָרִים:
كنارٍ تحرق وعراً، وكلهيبٍ يُشعِل الجبال.
כֵּן תִּרְדְּפֵם בְּסַעֲרֶךָ וּבְסוּפָתְךָ תְבַהֲלֵם:
هكذا تطردهم بعاصفتكَ، وبزوبعتكَ تُرعِبهم.
מַלֵּא פְנֵיהֶם קָלוֹן וִיבַקְשׁוּ שִׁמְךָ יְהוָה:
املأ وجوههم خزياً، فيطلبوا وجهكَ يا ربّ.
יֵבֹשׁוּ וְיִבָּהֲלוּ עֲדֵי עַד וְיַחְפְּרוּ וְיֹאבֵדוּ:
ليخزَوا ويرتعبوا إلى الأبد؛ ليُذَلّوا ويهلِكوا.
וְיֵדְעוּ כִּי אַתָּה שִׁמְךָ יְהוָה לְבַדֶּךָ עֶלְיוֹן עַל כָּל הָאָרֶץ:
ليعلموا أنّكَ أنتَ، اسمكَ وحده الرّبّ، العليّ على كلّ الأرض.