לַמְנַצֵּחַ מַשְׂכִּיל לִבְנֵי קֹרַח:
لقائدِ المنشدين، قصيدةٌ لبني قورح.
כְּאַיָּל תַּעֲרֹג עַל אֲפִיקֵי מָיִם כֵּן נַפְשִׁי תַעֲרֹג אֵלֶיךָ אֱלֹהִים:
كما يشتاقُ الأيّلُ إلى جداولِ المياه، هكذا تشتاقُ نفسي إليك يا الله.
צָמְאָה נַפְשִׁי לֵאלֹהִים לְאֵל חָי מָתַי אָבוֹא וְאֵרָאֶה פְּנֵי אֱלֹהִים:
عطِشَت نفسي إلى الله، إلى الإلهِ الحيّ؛ متى أجيءُ وأمثُلُ أمامَ الله؟
הָיְתָה לִּי דִמְעָתִי לֶחֶם יוֹמָם וָלָיְלָה בֶּאֱמֹר אֵלַי כָּל הַיּוֹם אַיֵּה אֱלֹהֶיךָ:
صارت لي دموعي خبزاً نهاراً وليلاً، إذ يقالُ لي طوالَ النهار: «أين إلهُك؟»
אֵלֶּה אֶזְכְּרָה וְאֶשְׁפְּכָה עָלַי נַפְשִׁי כִּי אֶעֱבֹר בַּסָּךְ אֶדַּדֵּם עַד בֵּית אֱלֹהִים בְּקוֹל רִנָּה וְתוֹדָה הָמוֹן חוֹגֵג:
هذه أذكرُها وأسكبُ نفسي عليّ، كيف كنتُ أمضي في الجمع، أتمهّلُ معهم حتّى بيتِ الله بصوتِ الترنّمِ والحمد، جمهورٍ مُعيّد.
מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וַתֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעוֹת פָּנָיו:
لماذا أنتِ منحنيةٌ يا نفسي، ولماذا تضطربينَ فيّ؟ ارجي الله، فإنّي بعدُ أحمدُه على خلاصِ حضرته.
אֱלֹהַי עָלַי נַפְשִׁי תִשְׁתּוֹחָח עַל כֵּן אֶזְכָּרְךָ מֵאֶרֶץ יַרְדֵּן וְחֶרְמוֹנִים מֵהַר מִצְעָר:
يا إلهي، نفسي منحنيةٌ عليّ؛ لذلك أذكرُك من أرضِ الأردنّ ومن قممِ حرمون، من الجبلِ الصغير.
תְּהוֹם אֶל תְּהוֹם קוֹרֵא לְקוֹל צִנּוֹרֶיךָ כָּל מִשְׁבָּרֶיךָ וְגַלֶּיךָ עָלַי עָבָרוּ:
غمرٌ ينادي غمراً عند صوتِ مجاريك؛ كلُّ تيّاراتك وأمواجك عبرت فوقي.
יוֹמָם יְצַוֶּה יְהוָה חַסְדּוֹ וּבַלַּיְלָה (שירה) שִׁירוֹ עִמִּי תְּפִלָּה לְאֵל חַיָּי:
نهاراً يأمرُ الرّبّ برحمته، وليلاً يكونُ مقامُه معي، صلاةً لإلهِ حياتي.
אוֹמְרָה לְאֵל סַלְעִי לָמָה שְׁכַחְתָּנִי לָמָּה קֹדֵר אֵלֵךְ בְּלַחַץ אוֹיֵב:
أقولُ للهِ صخرتي: «لماذا نسيتني؟ لماذا أمشي في الكآبةِ تحتَ ضغطِ العدوّ؟»
בְּרֶצַח בְּעַצְמוֹתַי חֵרְפוּנִי צוֹרְרָי בְּאָמְרָם אֵלַי כָּל הַיּוֹם אַיֵּה אֱלֹהֶיךָ:
بقتلٍ في عظامي عيّرني مضايقيّ، إذ يقولونَ لي طوالَ النهار: «أين إلهُك؟»
מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וּמַה תֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעֹת פָּנַי וֵאלֹהָי:
لماذا أنتِ منحنيةٌ يا نفسي، ولماذا تضطربينَ فيّ؟ ارجي الله، فإنّي بعدُ أحمدُه، خلاصَ وجهي وإلهي.