לַמְנַצֵּחַ אַל תַּשְׁחֵת לְדָוִד מִכְתָּם בִּשְׁלֹחַ שָׁאוּל וַיִּשְׁמְרוּ אֶת הַבַּיִת לַהֲמִיתוֹ:
لإمام المغنّين، لا تهلك، مكتوب لداود، حين أرسل شاول فحرسوا البيت ليقتلوه.
הַצִּילֵנִי מֵאֹיְבַי אֱלֹהָי מִּמִתְקוֹמְמַי תְּשַׂגְּבֵנִי:
نجّني من أعدائي يا إلهي؛ من القائمين عليّ احمني.
הַצִּילֵנִי מִפֹּעֲלֵי אָוֶן וּמֵאַנְשֵׁי דָמִים הוֹשִׁיעֵנִי:
نجّني من فاعلي الإثم، ومن رجال الدماء خلّصني.
כִּי הִנֵּה אָרְבוּ לְנַפְשִׁי יָגוּרוּ עָלַי עַזִים לֹא פִשְׁעִי וְלֹא חַטָּאתִי יְהוָה:
فهوذا كمنوا لنفسي؛ يتجمّع عليّ أقوياء، لا لمعصيتي ولا لخطيئتي يا ربّ.
בְּלִי עָוֹן יְרוּצוּן וְיִכּוֹנָנוּ עוּרָה לִקְרָאתִי וּרְאֵה:
بلا إثمٍ يجرون ويتأهّبون؛ استيقظ للقائي وانظر.
וְאַתָּה יְהוָה אֱלֹהִים צְבָאוֹת אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל הָקִיצָה לִפְקֹד כָּל הַגּוֹיִם אַל תָּחֹן כָּל בֹּגְדֵי אָוֶן סֶלָה:
وأنت يا ربّ إله الجنود، إله إسرائيل، انهض لتفتقد كلّ الأمم؛ لا ترحم كلّ غادري الإثم إلى الأبد.
יָשׁוּבוּ לָעֶרֶב יֶהֱמוּ כַכָּלֶב וִיסוֹבְבוּ עִיר:
يعودون في المساء، يعوون كالكلب، ويطوفون بالمدينة.
הִנֵּה יַבִּיעוּן בְּפִיהֶם חֲרָבוֹת בְּשִׂפְתוֹתֵיהֶם כִּי מִי שֹׁמֵעַ:
هوذا يبجّون بأفواههم؛ سيوفٌ في شفاههم، فمن يسمع؟
וְאַתָּה יְהוָה תִּשְׂחַק לָמוֹ תִּלְעַג לְכָל גּוֹיִם:
وأنت يا ربّ تستهزئ بهم؛ تسخر بكلّ الأمم.
עֻזּוֹ אֵלֶיךָ אֶשְׁמֹרָה כִּי אֱלֹהִים מִשְׂגַּבִּי:
يا قوّتي، إليك أتطلّع، فإنّ الله حصني.
אֱלֹהֵי (חסדו) חַסְדִּי יְקַדְּמֵנִי אֱלֹהִים יַרְאֵנִי בְשֹׁרְרָי:
إله رحمتي يتقدّمني؛ يريني الله في مرتقبيّ.
אַל תַּהַרְגֵם פֶּן יִשְׁכְּחוּ עַמִּי הֲנִיעֵמוֹ בְחֵילְךָ וְהוֹרִידֵמוֹ מָגִנֵּנוּ אֲדֹנָי:
لا تقتلهم لئلّا ينسى شعبي؛ شرّدهم بقوّتك وأهبطهم يا ربّ ترسنا.
חַטַּאת פִּימוֹ דְּבַר שְׂפָתֵימוֹ וְיִלָּכְדוּ בִגְאוֹנָם וּמֵאָלָה וּמִכַּחַשׁ יְסַפֵּרוּ:
خطية أفواههم هي كلام شفاههم، فيُؤخَذون بكبريائهم، من أجل اللعنة والكذب الذي ينطقون به.
כַּלֵּה בְחֵמָה כַּלֵּה וְאֵינֵמוֹ וְיֵדְעוּ כִּי אֱלֹהִים מֹשֵׁל בְּיַעֲקֹב לְאַפְסֵי הָאָרֶץ סֶלָה:
أفنِهم بالغضب فلا يكونون، فيعلموا أنّ الله متسلّط على يعقوب إلى أقاصي الأرض إلى الأبد.
וְיָשׁוּבוּ לָעֶרֶב יֶהֱמוּ כַכָּלֶב וִיסוֹבְבוּ עִיר:
ويعودون في المساء، يعوون كالكلاب، ويطوفون بالمدينة.
הֵמָּה (ינועון) יְנִיעוּן לֶאֱכֹל אִם לֹא יִשְׂבְּעוּ וַיָּלִינוּ:
يجولون للأكل، وإن لم يشبعوا فإنّهم يبيتون.
וַאֲנִי אָשִׁיר עֻזֶּךָ וַאֲרַנֵּן לַבֹּקֶר חַסְדֶּךָ כִּי הָיִיתָ מִשְׂגָּב לִי וּמָנוֹס בְּיוֹם צַר לִי:
وأمّا أنا فأغنّي بقوّتك، وأرنّم برحمتك في الصباح، فإنّك كنت حصني وملجأً في يوم ضيقي.
עֻזִּי אֵלֶיךָ אֲזַמֵּרָה כִּי אֱלֹהִים מִשְׂגַּבִּי אֱלֹהֵי חַסְדִּי:
يا قوّتي، لك أرنّم، فإنّ الله حصني، إله رحمتي.