בְּיוֹם י"ד בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, מֵכִינִים מְדוּרָה קְטַנָּה, וּבָהּ שׂוֹרְפִים אֶת הַחָמֵץ שֶׁנוֹתַר (כּוֹלֵל אֶת הַחָמֵץ שֶׁנִּמְצָא אֶמֶשׁ בִּבְדִיקַת הַחָמֵץ). לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, הוּא מֻבְטָל וּמֻפְקָר שׁוֹב, כּוֹלֵל כָּל חָמֵץ שֶׁאוּלַי נִשְׁאַר בְּמָקוֹם מָה. בְּיוֹם זֶה יֵשׁ זְמַן שֶׁאָסוּר לֶאֱכוֹל חָמֵץ עוֹד, עַד סוֹף הֶחָג. לְאַחַר זְמַן שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, אָסוּר שֶׁיִּמָּצֵא וְיֵרָאֶה בִּרְשׁוּתֵנוּ חָמֵץ עַד אַחֲרֵי חַג הַפֶּסַח (מִלְּבַד הַחָמֵץ הַנָּעוּל בָּאָרוֹן שֶׁנִּמְכַּר לְגּוֹי בְּמִכִּירַת חָמֵץ).
14. nisana rano przygotowuje się mały stos, na którym pali się pozostały chamec (w tym znaleziony poprzedniego wieczoru podczas szukania). Po spaleniu chamec ponownie unieważnia się i zrzeka wszelkiego chamecu, łącznie z tym, który mógł zostać gdzieś pominięty. Tego dnia nadchodzi pora, od której nie wolno już jeść chamecu, aż do końca święta. Po upływie czasu spalania chamecu nie wolno, aby chamec znajdował się lub był widziany w naszym posiadaniu aż do zakończenia święta Pesach, z wyjątkiem chamecu zamkniętego w szafce sprzedanej nieżydowi w ramach "sprzedaży chamecu".
כַּאֲשֶׁר עֶרֶב פֶּסַח חָל בְּשַׁבָּת, הַחָמֵץ נִשְׂרָף בְּיוֹם שִׁישִׁי, י"ג בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, וּמְשַׁאֲרִים בַּבַּיִת מְעַט חָמֵץ, בְּכַמּוּת שֶׁמֻּעֲרָכֶת שֶׁתִּסְפִּיק לְסְעוּדוֹת שַׁבָּת הַקְּרוֹבָה. כָּל שֶׁנִּשְׁאַר בְּכָל אוֹפֶן לְאַחַר הַסְּעוּדוֹת - יֵשׁ לְהַשְׁמִיד בְּאוֹפֶן הַמּוּתָר עַל פִּי הַהֲלָכָה.
Gdy Pesach wypada w wigilię Szabatu, chamec spala się w piątek, 13. nisana rano, a w domu pozostawia się niewielką ilość chamecu, wystarczającą na posiłki szabatowe. To, co pozostaje po posiłkach, należy zniszczyć w sposób dozwolony według prawa żydowskiego.
לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ וּתוֹךְ כְּדֵי, יֵאָמֵר שָׁלוֹשׁ פְּעָמִים:
Podczas spalania chamecu i po nim mówi się trzy razy:
כָּל חֲמִירָא דְאִיכָּא בִרְשׁוּתִי, דַּחֲזִיתֵהּ וּדְלָא חֲזִיתָה. דְּבִיעַרְתָּה וּדְלָא בִיעַרְתָּה, לִבְטִיל וְלָהֵוי (בפעם השלישית יוסף: הֶפְקֵר) כְּעַפְרָא דְאַרְעָא:
Wszelki chamec będący w moim posiadaniu, który widziałem lub nie widziałem, który usunąłem lub nie usunąłem, niech zostanie unieważniony i stanie się (za trzecim razem dodaje się: bezpański) jak proch ziemi.
לְאַחַר הַשְּׂרֵפָה, יֵאָמֵר:
Po zakończeniu spalania mówi się:
יְהִי רָצוֹן מִלְפָנִיךְ, יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ וִאלהֵי אֲבוֹתֵינוּ, שֶׁתְּרַחֵם עֲלֵינוּ, וְתִשְׁמְרֵנוּ וְתַצִּילֵנוּ מֵאִסּוּר חָמֵץ אֲפִלּוּ מִכָּל שֶׁהוּא, שָׁנָה זוֹ וְכָל שָׁנָה וְשָׁנָה, כָּל יְמֵי חַיינוּ. וּכְשֵׁם שֶׁבְּעֶרְנוּ הֶחָמֵץ מִבָּתֵּינוּ הַיוֹם הַזֶּה, כֵן תְזַכֵּנוּ וּתְסַיְעֵנוּ וְתַעְזְרֵנוּ לְבֶעַר הֵיִצֶר הָרָע מִקִּרְבֵּנוּ:
Niech będzie wola Twoja, Wiekuisty, Boże nasz i Boże naszych przodków, abyś okazał nam miłosierdzie, strzegł nas i wybawił od wszelkiego zakazu chamecu, choćby w najdrobniejszej ilości, w tym roku i każdego roku, przez wszystkie dni naszego życia. I podobnie jak dziś usunęliśmy chamec z naszych domów, tak niechaj Ty dasz nam zdolność, wesprzyj nas i pomóż nam usunąć złe skłonności spośród nas.