Pisma

Księga Psalmów — 150 rozdziałów chwały, modlitwy i poezji przypisywanych głównie Królowi Dawidowi. Najczęściej recytowana księga w żydowskiej liturgii.

Literatura mądrościowa przypisywana Królowi Salomonowi. Zbiór praktycznych nauk moralnych, przysłów i wskazówek do sprawiedliwego życia.

Historia Hioba — sprawiedliwego człowieka doświadczonego cierpieniem. Porusza głębokie pytania o Bożą sprawiedliwość, ludzkie cierpienie i wiarę.

Alegoryczny poemat miłosny tradycyjnie przypisywany Salomonowi. Interpretowany jako obraz miłości między Bogiem a narodem Izraela.

Historia Rut Moabitki i jej oddania teściowej Naomi. Opowieść o lojalności, dobroci i przodkach Króla Dawida.

Pięć rozdziałów lamentacji nad zniszczeniem Jerozolimy i Pierwszej Świątyni. Czytane w Tisza be-Aw, najsmutniejszy dzień w żydowskim kalendarzu.

Filozoficzne rozważania o sensie życia, przypisywane Królowi Salomonowi. Porusza temat marności doczesnych dążeń i znaczenia bojaźni Bożej.

Historia Królowej Ester i ocalenia narodu żydowskiego przed spiskiem Hamana. Czytana w Purim ze zwoju Megili.

Opowieści o wierze podczas wygnania babilońskiego i apokaliptyczne wizje. Zawiera historię Daniela w jaskini lwów oraz proroctwa o końcu dni.

Powrót z wygnania babilońskiego i odbudowa Świątyni w Jerozolimie. Ezra prowadzi duchowe odrodzenie i przywrócenie studiowania Tory.

Odbudowa murów Jerozolimy pod przywództwem Nehemiasza. Kronika fizycznej i duchowej odnowy społeczności żydowskiej.

Powtórzenie historii Izraela od Adama po Króla Dawida, ze szczególnym uwzględnieniem dynastii Dawidowej, genealogii plemiennych i przygotowań do budowy Świątyni.

Od panowania Salomona i budowy Świątyni po wygnanie babilońskie. Kończy się dekretem Cyrusa zezwalającym na powrót do Syjonu.