Tehilim

147

הַלְלוּיָהּ כִּי טוֹב זַמְּרָה אֱלֹהֵינוּ כִּי נָעִים נָאוָה תְהִלָּה:

Chwalcie Pana, bo dobry, śpiewajcie Panu naszemu, bo miły, przystoi Mu chwała.

בּוֹנֵה יְרוּשָׁלִַם יְהוָה נִדְחֵי יִשְׂרָאֵל יְכַנֵּס:

Buduje Jerozolimę Bóg, rozproszonych Izraela zgromadza.

הָרֹפֵא לִשְׁבוּרֵי לֵב וּמְחַבֵּשׁ לְעַצְּבוֹתָם:

Uzdrawia skruszone serca, i opatruje rany ich.

מוֹנֶה מִסְפָּר לַכּוֹכָבִים לְכֻלָּם שֵׁמוֹת יִקְרָא:

Oznacza liczbę gwiazdom, wszystkim imiona nadaje.

גָּדוֹל אֲדוֹנֵינוּ וְרַב כֹּחַ לִתְבוּנָתוֹ אֵין מִסְפָּר:

Wielki Pan nasz i wszechmocny, mądrości Jego bez liku.

מְעוֹדֵד עֲנָוִים יְהוָה מַשְׁפִּיל רְשָׁעִים עֲדֵי אָרֶץ:

Pokrzepia upokorzonych Bóg, poniża niegodziwych ku ziemi.

עֱנוּ לַיהוָה בְּתוֹדָה זַמְּרוּ לֵאלֹהֵינוּ בְכִנּוֹר:

Zawtórujcie Bogu dziękczynieniem, zaśpiewajcie Panu naszemu na cytrze.

הַמְכַסֶּה שָׁמַיִם בְּעָבִים הַמֵּכִין לָאָרֶץ מָטָר הַמַּצְמִיחַ הָרִים חָצִיר:

Który pokrywa niebo chmurami, przygotowuje dla ziemi deszcz, rozplenia po górach trawę.

נוֹתֵן לִבְהֵמָה לַחְמָהּ לִבְנֵי עֹרֵב אֲשֶׁר יִקְרָאוּ:

Daje bydłu karm, rodowi kruka o co woła.

לֹא בִגְבוּרַת הַסּוּס יֶחְפָּץ לֹא בְשׁוֹקֵי הָאִישׁ יִרְצֶה:

Nie siły konia pożąda, ani w biodrach męża ma upodobanie.

רוֹצֶה יְהוָה אֶת יְרֵאָיו אֶת הַמְיַחֲלִים לְחַסְדּוֹ:

Upodobał Bóg czcicieli Swoich, którzy ufają miłosierdziu Jego.

שַׁבְּחִי יְרוּשָׁלִַם אֶת יְהוָה הַלְלִי אֱלֹהַיִךְ צִיּוֹן:

Wysławiaj, Jerozolimo, Boga, chwal Pana twojego, Cyonie.

כִּי חִזַּק בְּרִיחֵי שְׁעָרָיִךְ בֵּרַךְ בָּנַיִךְ בְּקִרְבֵּךְ:

On utwierdza zawory bram twoich, błogosławi synom twoim w tobie.

הַשָּׂם גְּבוּלֵךְ שָׁלוֹם חֵלֶב חִטִּים יַשְׂבִּיעֵךְ:

Ustanawia w granicach twoich pokój, obfitością ziarna nasyca cię.

הַשֹּׁלֵחַ אִמְרָתוֹ אָרֶץ עַד מְהֵרָה יָרוּץ דְּבָרוֹ:

Zsyła słowo Swoje na ziemię, szybko mknie rozkaz Jego.

הַנֹּתֵן שֶׁלֶג כַּצָּמֶר כְּפוֹר כָּאֵפֶר יְפַזֵּר:

Spuszcza śnieg jak wełnę, szron jak popiół rozsypuje.

מַשְׁלִיךְ קַרְחוֹ כְפִתִּים לִפְנֵי קָרָתוֹ מִי יַעֲמֹד:

Rzuca lód Swój bryłami, przed mrozem Jego któż się ostoi.

יִשְׁלַח דְּבָרוֹ וְיַמְסֵם יַשֵּׁב רוּחוֹ יִזְּלוּ מָיִם:

Posyła słowo Swoje i roztapia je, wionie wiatrem Swoim, leją się wody.

מַגִּיד (דברו) דְּבָרָיו לְיַעֲקֹב חֻקָּיו וּמִשְׁפָּטָיו לְיִשְׂרָאֵל:

Objawił słowo Swoje Jakóbowi, ustawy i prawa Swoje Izraelowi.

לֹא עָשָׂה כֵן לְכָל גּוֹי וּמִשְׁפָּטִים בַּל יְדָעוּם הַלְלוּיָהּ:

Nie uczynił tak wszystkim ludom, i praw nie poznały., Halleluja.