לַמְנַצֵּחַ עַל (ידיתון) יְדוּתוּן לְאָסָף מִזְמוֹר:
För körledaren, till jedutun, en sång av Asaf.
קוֹלִי אֶל אֱלֹהִים וְאֶצְעָקָה קוֹלִי אֶל אֱלֹהִים וְהַאֲזִין אֵלָי:
Min röst är till Gud, och jag ropar; min röst är till Gud, lyssna till mig.
בְּיוֹם צָרָתִי אֲדֹנָי דָּרָשְׁתִּי יָדִי לַיְלָה נִגְּרָה וְלֹא תָפוּג מֵאֲנָה הִנָּחֵם נַפְשִׁי:
På min nöds dag sökte jag den Evige; mitt sår flöt om natten och stillnade inte; min själ vägrade att låta sig tröstas.
אֶזְכְּרָה אֱלֹהִים וְאֶהֱמָיָה אָשִׂיחָה וְתִתְעַטֵּף רוּחִי סֶלָה:
Jag minns Gud och jag suckar; jag talar och min ande försmäktar för evigt.
אָחַזְתָּ שְׁמֻרוֹת עֵינָי נִפְעַמְתִּי וְלֹא אֲדַבֵּר:
Du höll mina ögonlock öppna; jag är upprörd och kan inte tala.
חִשַּׁבְתִּי יָמִים מִקֶּדֶם שְׁנוֹת עוֹלָמִים:
Jag tänker på forna dagar, på uråldriga år.
אֶזְכְּרָה נְגִינָתִי בַּלָּיְלָה עִם לְבָבִי אָשִׂיחָה וַיְחַפֵּשׂ רוּחִי:
Jag minns min sång om natten; jag talar med mitt hjärta och min ande söker.
הַלְעוֹלָמִים יִזְנַח אֲדֹנָי וְלֹא יֹסִיף לִרְצוֹת עוֹד:
"Skall den Evige förkasta mig för evigt och aldrig mer vara nådig?
הֶאָפֵס לָנֶצַח חַסְדּוֹ גָּמַר אֹמֶר לְדֹר וָדֹר:
Har Hans godhet upphört för evigt? Har Han fällt en dom för alla släkten?
הֲשָׁכַח חַנּוֹת אֵל אִם קָפַץ בְּאַף רַחֲמָיו סֶלָה:
Har Gud glömt att vara nådig? Har Han i vrede tillslutit Sin barmhärtighet för evigt?"
וָאֹמַר חַלּוֹתִי הִיא שְׁנוֹת יְמִין עֶלְיוֹן:
Och jag sade: "Detta plågar mig, att den Högstes högra hand har förändrats."
(אזכיר) אֶזְכּוֹר מַעַלְלֵי יָהּ כִּי אֶזְכְּרָה מִקֶּדֶם פִּלְאֶךָ:
Jag minns Jas gärningar när jag tänker på Dina under från forna tider.
וְהָגִיתִי בְכָל פָּעֳלֶךָ וּבַעֲלִילוֹתֶיךָ אָשִׂיחָה:
Och jag begrundar alla Dina verk, och jag talar om Dina gärningar.
אֱלֹהִים בַּקֹּדֶשׁ דַּרְכֶּךָ מִי אֵל גָּדוֹל כֵּאלֹהִים:
O Gud, Din väg är i helighet. Vem är en gud så stor som Gud?
אַתָּה הָאֵל עֹשֵׂה פֶלֶא הוֹדַעְתָּ בָעַמִּים עֻזֶּךָ:
Du är den Gud som gör under; Du gjorde Din makt känd bland folken.
גָּאַלְתָּ בִּזְרוֹעַ עַמֶּךָ בְּנֵי יַעֲקֹב וְיוֹסֵף סֶלָה:
Du återlöste Ditt folk med Din arm, Jakobs och Josefs söner för evigt.
רָאוּךָ מַּיִם אֱלֹהִים רָאוּךָ מַּיִם יָחִילוּ אַף יִרְגְּזוּ תְהֹמוֹת:
Vattnen såg Dig, o Gud, vattnen såg Dig, de bävade, ja, även djupen darrade.
זֹרְמוּ מַיִם עָבוֹת קוֹל נָתְנוּ שְׁחָקִים אַף חֲצָצֶיךָ יִתְהַלָּכוּ:
De tjocka molnen utgöt vatten; skyarna lät höra sin röst, ja, Dina pilar for fram.
קוֹל רַעַמְךָ בַּגַּלְגַּל הֵאִירוּ בְרָקִים תֵּבֵל רָגְזָה וַתִּרְעַשׁ הָאָרֶץ:
Ljudet av Din åska var som ett dån; blixten lyste upp världen; jorden skälvde och bävade.
בַּיָּם דַּרְכֶּךָ (ושביליך) וּשְׁבִילְךָ בְּמַיִם רַבִּים וְעִקְּבוֹתֶיךָ לֹא נֹדָעוּ:
I havet var Din väg, och Din stig i de väldiga vattnen, och Dina spår var inte kända.
נָחִיתָ כַצֹּאן עַמֶּךָ בְּיַד מֹשֶׁה וְאַהֲרֹן:
Du ledde Ditt folk som en hjord genom Moses och Arons hand.