בבית האבל מוסיפים בשחרית ובמנחה מזמור זה, ביום שיש בו תחנון:
في بيت الحِداد، يُضاف المزمور التالي في صلاتَي الصباح وبعد الظهر في الأيّام التي يُتلى فيها التحنون:
לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר: שִׁמְעוּ זֹאת כָּל הָעַמִּים הַאֲזִינוּ כָּל יֹשְׁבֵי חָלֶד: גַּם בְּנֵי אָדָם גַּם בְּנֵי אִישׁ יַחַד עָשִׁיר וְאֶבְיוֹן: פִּי יְדַבֵּר חָכְמוֹת וְהָגוּת לִבִּי תְבוּנוֹת: אַטֶּה לְמָשָׁל אָזְנִי אֶפְתַּח בְּכִנּוֹר חִידָתִי: לָמָּה אִירָא בִּימֵי רָע עֲוֹן עֲקֵבַי יְסוּבֵּנִי: הַבֹּטְחִים עַל חֵילָם וּבְרֹב עָשְׁרָם יִתְהַלָּלוּ: אָח לֹא פָדֹה יִפְדֶּה אִישׁ לֹא יִתֵּן לֵאלֹהִים כָּפְרוֹ: וְיֵקַר פִּדְיוֹן נַפְשָׁם וְחָדַל לְעוֹלָם: וִיחִי עוֹד לָנֶצַח לֹא יִרְאֶה הַשָּׁחַת: כִּי יִרְאֶה חֲכָמִים יָמוּתוּ יַחַד כְּסִיל וָבַעַר יֹאבֵדוּ וְעָזְבוּ לַאֲחֵרִים חֵילָם: קִרְבָּם בָּתֵּימוֹ לְעוֹלָם מִשְׁכְּנֹתָם לְדֹר וָדֹר קָרְאוֹ בִשְׁמוֹתָם עֲלֵי אֲדָמוֹת: וְאָדָם בִּיקָר בַּל יָלִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ: זֶה דַרְכָּם כֵּסֶל לָמוֹ וְאַחֲרֵיהֶם בְּפִיהֶם יִרְצוּ סֶלָה: כַּצֹּאן לִשְׁאוֹל שַׁתּוּ מָוֶת יִרְעֵם וַיִּרְדּוּ בָם יְשָׁרִים לַבֹּקֶר וְצוּרָם לְבַלּוֹת שְׁאוֹל מִזְּבֻל לוֹ: אַךְ אֱלֹהִים יִפְדֶּה נַפְשִׁי מִיַּד שְׁאוֹל כִּי יִקָּחֵנִי סֶלָה: אַל תִּירָא כִּי יַעֲשִׁר אִישׁ כִּי יִרְבֶּה כְּבוֹד בֵּיתוֹ: כִּי לֹא בְמוֹתוֹ יִקַּח הַכֹּל לֹא יֵרֵד אַחֲרָיו כְּבוֹדוֹ: כִּי נַפְשׁוֹ בְּחַיָּיו יְבָרֵךְ וְיוֹדֻךָ כִּי תֵיטִיב לָךְ: תָּבוֹא עַד דּוֹר אֲבוֹתָיו עַד נֵצַח לֹא יִרְאוֹ אוֹר: אָדָם בִּיקָר וְלֹא יָבִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ: וּתְשׁוּעַת צַדִּיקִים מֵיְהֹוָה מָעוּזָּם בְּעֵת צָרָה: וַיַּעְזְרֵם יְהֹוָה וַיְפַלְּטֵם יְפַלְּטֵם מֵרְשָׁעִים וְיוֹשִׁיעֵם כִּי חָסוּ בוֹ:
لإمام المغنّين، مزمور لبني قورح: اسمعوا هذا يا جميع الشعوب؛ أصغوا يا جميع سكّان المعمورة: الوضيع والرفيع، الغنيّ والفقير معاً. فمي ينطق بالحكمة، وفكرة قلبي فهم. أُميل أذني إلى مثل، وأحلّ لغزي على القيثارة. لماذا أخاف في أيّام الشرّ، حين يُحدق بي إثم عقبيّ؟ المتّكلون على ثروتهم، المفتخرون بكثرة غناهم. لا يقدر إنسان أن يفدي أخاه أو يعطي الله فديته، فإنّ فداء نفوسهم باهظ ويبطل إلى الأبد، حتّى يحيا إلى الأبد ولا يرى الحفرة. فإنّه يرى أنّ الحكماء يموتون؛ الأحمق والبليد معاً يهلكون ويتركون ثروتهم لآخرين. مكنون قلبهم أنّ بيوتهم إلى الأبد، ومساكنهم لكلّ الأجيال؛ يدعون أراضيهم بأسمائهم. لكنّ الإنسان في بهائه لا يدوم؛ يُشبه البهائم التي تهلك. هذا سبيلهم، حماقةٌ لهم، ومن بعدهم بأقوالهم يُسرّون إلى الأبد. كالغنم إلى الهاوية يُساقون؛ الموت يرعاهم؛ ويسود عليهم المستقيمون في الصباح؛ وصورتهم تبلى في الهاوية بعيداً عن مسكنها الرفيع. لكنّ الله يفدي نفسي من يد الهاوية، فإنّه يأخذني، سلاه. لا تخَف حين يستغني إنسان، حين يكثر مجد بيته. فإنّه عند موته لا يأخذ شيئاً؛ لا ينزل مجده وراءه. فإنّ نفسه في حياته تبارك ذاتها، ويحمدونك إذا أحسنت إلى نفسك. يذهب إلى جيل آبائه؛ إلى الأبد لا يرون النور. الإنسان في بهائه، وهو بلا فهم، يُشبه البهائم التي تهلك. أمّا خلاص الصدّيقين فمن الرّب؛ هو حصنهم في وقت الضيق. ويعينهم الرّب وينجّيهم؛ ينجّيهم من الأشرار ويخلّصهم، لأنّهم احتموا به.
ביום שאין בו תחנון אומרים בבית האבל מזמור זה:
في الأيّام التي لا يُتلى فيها التحنون، يُقال المزمور التالي في بيت الحِداد:
מִכְתָּם לְדָוִד שָׁמְרֵנִי אֵל כִּי חָסִיתִי בָךְ: אָמַרְתְּ לַיהֹוָה אֲדֹנָי אָתָּה טוֹבָתִי בַּל עָלֶיךָ: לִקְדוֹשִׁים אֲשֶׁר בָּאָרֶץ הֵמָּה וְאַדִּירֵי כָּל חֶפְצִי בָם: יִרְבּוּ עַצְּבוֹתָם אַחֵר מָהָרוּ בַּל אַסִּיךְ נִסְכֵּיהֶם מִדָּם וּבַל אֶשָּׂא אֶת שְׁמוֹתָם עַל שְׂפָתָי: יְהֹוָה מְנָת חֶלְקִי וְכוֹסִי אַתָּה תּוֹמִיךְ גּוֹרָלִי: חֲבָלִים נָפְלוּ לִי בַּנְּעִמִים אַף נַחֲלָת שָׁפְרָה עָלָי: אֲבָרֵךְ אֶת יְהֹוָה אֲשֶׁר יְעָצָנִי אַף לֵילוֹת יִסְּרוּנִי כִלְיוֹתָי: שִׁוִּיתִי יְהֹוָה לְנֶגְדִּי תָמִיד כִּי מִימִינִי בַּל אֶמּוֹט: לָכֵן שָׂמַח לִבִּי וַיָּגֶל כְּבוֹדִי אַף בְּשָׂרִי יִשְׁכֹּן לָבֶטַח: כִּי לֹא תַעֲזֹב נַפְשִׁי לִשְׁאוֹל לֹא תִתֵּן חֲסִידְךָ לִרְאוֹת שָׁחַת: תּוֹדִיעֵנִי אֹרַח חַיִּים שֹׂבַע שְׂמָחוֹת אֶת פָּנֶיךָ נְעִמוֹת בִּימִינְךָ נֶצַח:
مكتام لداود: احفظني يا الله، فإنّي بك احتميت. قلت للرّب: «أنتَ سيّدي؛ لا خير لي سواك.» أمّا القدّيسون الذين في الأرض، فهم الأشراف الذين فيهم كلّ مسرّتي. تكثر أوجاع الذين يُسرعون وراء إلهٍ آخر؛ لا أسكب سكائبهم من دم، ولا أحمل أسماءهم على شفتيّ. الرّب نصيب قسمتي وكأسي؛ أنتَ تمسك حظّي. خطوط الحدود وقعت لي في مواضع نعيمة؛ نعم، ميراثي حسنٌ لديّ. أبارك الرّب الذي نصحني؛ حتّى في الليل تُرشدني كليتاي. جعلت الرّب أمامي دائماً؛ لأنّه عن يميني فلا أتزعزع. لذلك فرح قلبي وابتهج مجدي؛ حتّى جسدي يسكن آمناً. فإنّك لا تترك نفسي للهاوية، ولا تدع تقيّك يرى الفساد. تُعرّفني سبيل الحياة؛ في حضرتك ملء الفرح؛ في يمينك نِعَمٌ إلى الأبد.