יום שישי
يوم الجمعة:
הַיּום יום שִׁשִּׁי בְּשַׁבָּת. שֶׁבּו הָיוּ הַלְוִיִּם אומְרִים בְּבֵית הַמִּקְדָּשׁ: ה' מָלָךְ גֵּאוּת לָבֵשׁ. לָבֵשׁ ה' עז הִתְאַזָּר. אַף תִּכּון תֵּבֵל בַּל תִּמּוט: נָכון כִּסְאֲךָ מֵאָז. מֵעולָם אָתָּה: נָשאוּ נְהָרות ה'. נָשאוּ נְהָרות קולָם. יִשאוּ נְהָרות דָּכְיָם: מִקּלות מַיִם רַבִּים אַדִּירִים מִשְׁבְּרֵי יָם. אַדִּיר בַּמָּרום ה': עֵדתֶיךָ נֶאֶמְנוּ מְאד. לְבֵיתְךָ נָאֲוָה קדֶשׁ. ה' לְארֶךְ יָמִים:
اليوم هو اليوم السادس من السبت، الذي فيه كان اللاويّون يقولون في الهيكل: «الرّبّ ملك، لبس الجلال؛ الرّبّ لبس، تمنطق بالقوّة. حقًّا المسكونة ثابتة؛ لا تتزعزع. عرشك ثابت منذ القدم؛ أنتَ منذ الأزل. رفعت الأنهار يا رّبّ، رفعت الأنهار صوتها؛ ترفع الأنهار أمواجها الهادرة. فوق هدير المياه الكثيرة، أمواج البحر العظيمة، الرّبّ في العلاء جبّار. شهاداتك أمينة جدًّا؛ القداسة تليق ببيتك، يا رّبّ، إلى مدى الأيام.»
ברכי נפשי
باركي الرّبّ يا نفسي
בראש חדש אחר שיר של יום אומרים ברכי נפשי:
في رأس الشهر، بعد مزمور اليوم، يُتلى «باركي الرّبّ يا نفسي»:
בָּרֲכִי נַפְשִׁי אֶת יְהֹוָה יְהֹוָה אֱלֹהַי גָּדַלְתָּ מְּאֹד הוֹד וְהָדָר לָבָשְׁתָּ: עֹטֶה אוֹר כַּשַּׂלְמָה נוֹטֶה שָׁמַיִם כַּיְרִיעָה: הַמְקָרֶה בַמַּיִם עֲלִיּוֹתָיו הַשָּׂם עָבִים רְכוּבוֹ הַמְהַלֵּךְ עַל כַּנְפֵי רוּחַ: עֹשֶׂה מַלְאָכָיו רוּחוֹת מְשָׁרְתָיו אֵשׁ לֹהֵט: יָסַד אֶרֶץ עַל מְכוֹנֶיהָ בַּל תִּמּוֹט עוֹלָם וָעֶד: תְּהוֹם כַּלְּבוּשׁ כִּסִּיתוֹ עַל הָרִים יַעַמְדוּ מָיִם: מִן גַּעֲרָתְךָ יְנוּסוּן מִן קוֹל רַעַמְךָ יֵחָפֵזוּן: יַעֲלוּ הָרִים יֵרְדוּ בְקָעוֹת אֶל מְקוֹם זֶה יָסַדְתָּ לָהֶם: גְּבוּל שַׂמְתָּ בַּל יַעֲבֹרוּן בַּל יְשׁוּבוּן לְכַסּוֹת הָאָרֶץ: הַמְשַׁלֵּחַ מַעְיָנִים בַּנְּחָלִים בֵּין הָרִים יְהַלֵּכוּן: יַשְׁקוּ כָּל חַיְתוֹ שָׂדָי יִשְׁבְּרוּ פְרָאִים צְמָאָם: עֲלֵיהֶם עוֹף הַשָּׁמַיִם יִשְׁכּוֹן מִבֵּין עֳפָאיִם יִתְּנוּ קוֹל: מַשְׁקֶה הָרִים מֵעֲלִיּוֹתָיו מִפְּרִי מַעֲשֶׂיךָ תִּשְׂבַּע הָאָרֶץ: מַצְמִיחַ חָצִיר לַבְּהֵמָה וְעֵשֶׂב לַעֲבֹדַת הָאָדָם לְהוֹצִיא לֶחֶם מִן הָאָרֶץ: וְיַיִן יְשַׂמַּח לְבַב אֱנוֹשׁ לְהַצְהִיל פָּנִים מִשָּׁמֶן וְלֶחֶם לְבַב אֱנוֹשׁ יִסְעָד: יִשְׂבְּעוּ עֲצֵי יְהֹוָה אַרְזֵי לְבָנוֹן אֲשֶׁר נָטָע: אֲשֶׁר שָׁם צִפֳּרִים יְקַנֵּנוּ חֲסִידָה בְּרוֹשִׁים בֵּיתָהּ: הָרִים הַגְּבֹהִים לַיְּעֵלִים סְלָעִים מַחְסֶה לַשְׁפַנִּים: עָשָׂה יָרֵחַ לְמוֹעֲדִים שֶׁמֶשׁ יָדַע מְבוֹאוֹ: תָּשֶׁת חֹשֶׁךְ וִיהִי לָיְלָה בּוֹ תִרְמֹשׂ כָּל חַיְתוֹ יָעַר: הַכְּפִירִים שֹׁאֲגִים לַטָּרֶף וּלְבַקֵּשׁ מֵאֵל אָכְלָם: תִּזְרַח הַשֶּׁמֶשׁ יֵאָסֵפוּן וְאֶל מְעוֹנֹתָם יִרְבָּצוּן: יֵצֵא אָדָם לְפָעֳלוֹ וְלַעֲבֹדָתוֹ עֲדֵי עָרֶב: מָה רַבּוּ מַעֲשֶׂיךָ יְהֹוָה כֻּלָּם בְּחָכְמָה עָשִׂיתָ מָלְאָה הָאָרֶץ קִנְיָנֶךָ: זֶה הַיָּם גָּדוֹל וּרְחַב יָדָיִם שָׁם רֶמֶשׂ וְאֵין מִסְפָּר חַיּוֹת קְטַנּוֹת עִם גְּדֹלוֹת: שָׁם אֳנִיּוֹת יְהַלֵּכוּן לִוְיָתָן זֶה יָצַרְתָּ לְשַׂחֶק בּוֹ: כֻּלָּם אֵלֶיךָ יְשַׂבֵּרוּן לָתֵת אָכְלָם בְּעִתּוֹ: תִּתֵּן לָהֶם יִלְקֹטוּן תִּפְתַּח יָדְךָ יִשְׂבְּעוּן טוֹב: תַּסְתִּיר פָּנֶיךָ יִבָּהֵלוּן תֹּסֵף רוּחָם יִגְוָעוּן וְאֶל עֲפָרָם יְשׁוּבוּן: תְּשַׁלַּח רוּחֲךָ יִבָּרֵאוּן וּתְחַדֵּשׁ פְּנֵי אֲדָמָה: יְהִי כְבוֹד יְהֹוָה לְעוֹלָם יִשְׂמַח יְהֹוָה בְּמַעֲשָׂיו: הַמַּבִּיט לָאָרֶץ וַתִּרְעָד יִגַּע בֶּהָרִים וְיֶעֱשָׁנוּ: אָשִׁירָה לַיהֹוָה בְּחַיָּי אֲזַמְּרָה לֵאלֹהַי בְּעוֹדִי: יֶעֱרַב עָלָיו שִׂיחִי אָנֹכִי אֶשְׂמַח בַּיְהֹוָה: יִתַּמּוּ חַטָּאִים מִן הָאָרֶץ וּרְשָׁעִים עוֹד אֵינָם בָּרֲכִי נַפְשִׁי אֶת יְהֹוָה הַלְלוּיָהּ:
باركي الرّبّ يا نفسي. يا رّبّ إلهي، أنتَ عظيم جدًّا؛ لبست البهاء والجلال. المتلفّع بالنور كثوب، الباسط السماوات كشُقّة. المُسقِف علاليه في المياه، الجاعل الغيوم مركبته، الماشي على أجنحة الريح. الجاعل الرياح رسله، النار اللاهبة خدّامه. أسّس الأرض على قواعدها، فلا تتزعزع إلى الأبد. الغمر كثوب يغطّيها؛ فوق الجبال وقفت المياه. من انتهارك هربت؛ من صوت رعدك فرّت مسرعة. صعدت الجبال؛ هبطت الوديان إلى الموضع الذي أسّسته لها. وضعت حدًّا لا تتجاوزه؛ لا تعود لتغطّي الأرض. المُفجّر الينابيع في الوديان؛ تجري بين الجبال. تسقي كلّ حيوان البرّ؛ تروي الحُمُر الوحشيّة عطشها. طيور السماء تسكن عندها؛ تغرّد بين الأغصان. المُسقي الجبال من علاليه؛ من ثمر أعمالك تشبع الأرض. المُنبت العشب للبهائم وعشباً لخدمة الإنسان، مُخرِجاً خبزاً من الأرض، وخمراً تفرّح قلب الإنسان، وزيتاً لإلماع وجهه، وخبزاً يسند قلب الإنسان. تشبع أشجار الرّبّ، أرز لبنان الذي غرسه. هناك تعشّش الطيور؛ اللقلق بيته في السرو. الجبال العالية للأوعال؛ الصخور ملجأ للوبار. صنع القمر للمواعيد؛ الشمس تعرف مغيبها. تجعل الظلمة فيصير ليل، حين تدبّ كلّ وحوش الغابة. الأشبال تزأر للفريسة وتلتمس طعامها من الله. حين تشرق الشمس تجتمع وتربض في أوجارها. يخرج الإنسان إلى عمله وإلى شغله حتى المساء. ما أكثر أعمالك يا رّبّ! بحكمة صنعتها كلّها؛ امتلأت الأرض من مقتنياتك. هذا البحر الكبير الواسع، فيه دبّابات لا عدد لها، حيوانات صغيرة وكبيرة. هناك تجري السفن، ولوياثان الذي صوّرته ليلعب فيه. كلّها تترجّاك لتعطيها طعامها في حينه. حين تعطيها تلتقطه؛ حين تفتح يدك تشبع خيراً. حين تحجب وجهك تضطرب؛ حين تنزع روحها تموت وتعود إلى ترابها. حين ترسل روحك تُخلَق، وتجدّد وجه الأرض. ليدُم مجد الرّبّ إلى الأبد؛ ليفرح الرّبّ بأعماله. ينظر إلى الأرض فترتعد؛ يمسّ الجبال فتدخّن. أرنّم للرّبّ ما حييت؛ أرنّم لإلهي ما دمت موجوداً. ليلذّ له تأمّلي؛ أنا أفرح بالرّبّ. لتفنَ الخطاة من الأرض، والأشرار فلا يكونوا. باركي الرّبّ يا نفسي. هَلِّلويا!
מא' אלול עד אחר שמיני עצרת אומרים מזמור זה:
من بداية إيلول حتى بعد شميني عتسيرت، يُتلى هذا المزمور:
לְדָוִד. ה' אורִי וְיִשְׁעִי מִמִּי אִירָא. ה' מָעוז חַיַּי מִמִּי אֶפְחָד: בִּקְרב עָלַי מְרֵעִים לֶאֱכל אֶת בְּשרִי. צָרַי וְאיְבַי לִי. הֵמָּה כָּשְׁלוּ וְנָפָלוּ: אִם תַּחֲנֶה עָלַי מַחֲנֶה לא יִירָא לִבִּי. אִם תָּקוּם עָלַי מִלְחָמָה בְּזאת אֲנִי בוטֵחַ: אַחַת שָׁאַלְתִּי מֵאֵת ה'. אותָהּ אֲבַקֵּשׁ. שִׁבְתִּי בְּבֵית ה' כָּל יְמֵי חַיַּי. לַחֲזות בְּנעַם ה' וּלְבַקֵּר בְּהֵיכָלו: כִּי יִצְפְּנֵנִי בְּסֻכּו בְּיום רָעָה יַסְתִּירֵנִי בְּסֵתֶר אָהֳלו. בְּצוּר יְרומְמֵנִי: וְעַתָּה יָרוּם ראשִׁי עַל איְבַי סְבִיבותַי. וְאֶזְבְּחָה בְאָהֳלו זִבְחֵי תְרוּעָה. אָשִׁירָה וַאֲזַמְּרָה לה': שְׁמַע ה' קולִי אֶקְרָא. וְחָנֵּנִי וַעֲנֵנִי: לְךָ אָמַר לִבִּי בַּקְּשׁוּ פָנָי. אֶת פָּנֶיךָ ה' אֲבַקֵּשׁ: אַל תַּסְתֵּר פָּנֶיךָ מִמֶּנִּי. אַל תַּט בְּאַף עַבְדֶּךָ. עֶזְרָתִי הָיִיתָ. אַל תִּטְּשֵׁנִי וְאַל תַּעַזְבֵנִי אֱלהֵי יִשְׁעִי: כִּי אָבִי וְאִמִּי עֲזָבוּנִי. וה' יַאַסְפֵנִי: הורֵנִי ה' דַּרְכֶּךָ וּנְחֵנִי בְּארַח מִישׁור לְמַעַן שׁורְרָי: אַל תִּתְּנֵנִי בְּנֶפֶשׁ צָרָי. כִּי קָמוּ בִי עֵדֵי שֶׁקֶר וִיפֵחַ חָמָס: לוּלֵא הֶאֱמַנְתִּי לִרְאות בְּטוּב ה' בְּאֶרֶץ חַיִּים: קַוֵּה אֶל ה'. חֲזַק וְיַאֲמֵץ לִבֶּךָ. וְקַוֵּה אֶל ה’:
لداود: الرّبّ نوري وخلاصي، ممّن أخاف؟ الرّبّ حصن حياتي، ممّن أرتعب؟ حين اقترب إليّ الأشرار ليأكلوا لحمي، خصومي وأعدائي، هم عثروا وسقطوا. وإن نزل عليّ جيش، لا يخاف قلبي. وإن قامت عليّ حرب، فحينئذٍ أكون واثقاً. واحدة سألت من الرّبّ، إيّاها ألتمس: أن أسكن في بيت الرّبّ كلّ أيام حياتي، لأنظر إلى نعمة الرّبّ وأزور مقدسه. لأنه يخبّئني في مظلّته يوم الشرّ؛ يسترني في ستر خيمته؛ على صخرة يرفعني عالياً. والآن يرتفع رأسي فوق أعدائي حولي؛ أقدّم في خيمته ذبائح بهتاف الفرح. أُنشد وأعزف للرّبّ. اسمع يا رّبّ صوتي حين أدعو؛ تحنّن عليّ وأجبني. لك قال قلبي: «التمسوا وجهي.» وجهك يا رّبّ ألتمس. لا تحجب وجهك عنّي؛ لا تردّ عبدك بغضب. كنت عوني؛ لا تتركني ولا تهجرني، يا إله خلاصي. وإن تركني أبي وأمّي، فالرّبّ يضمّني. علّمني طريقك يا رّبّ، واهدني في سبيل مستقيم بسبب أعدائي. لا تسلّمني إلى مشيئة خصومي، لأنه قام عليّ شهود زور، ينفثون عنفاً. لولا أنّي آمنت أن أرى خير الرّبّ في أرض الأحياء، انتظر الرّبّ؛ تشدّد وليتشجّع قلبك؛ نعم، انتظر الرّبّ!