לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד שִׁיר:
لإمام المغنّين، مزمور لداود، تسبيحة.
לְךָ דֻמִיָּה תְהִלָּה אֱלֹהִים בְּצִיּוֹן וּלְךָ יְשֻׁלַּם נֶדֶר:
لك يصمت التّسبيح يا الله في صهيون، ولك يُوفى النّذر.
שֹׁמֵעַ תְּפִלָּה עָדֶיךָ כָּל בָּשָׂר יָבֹאוּ:
يا سامع الصّلاة، إليك يأتي كلّ بشر.
דִּבְרֵי עֲוֹנֹת גָּבְרוּ מֶנִּי פְּשָׁעֵינוּ אַתָּה תְכַפְּרֵם:
كلمات الآثام غلبتني؛ أمّا معاصينا فأنت تكفّر عنها.
אַשְׁרֵי תִּבְחַר וּתְקָרֵב יִשְׁכֹּן חֲצֵרֶיךָ נִשְׂבְּעָה בְּטוּב בֵּיתֶךָ קְדֹשׁ הֵיכָלֶךָ:
طوبى لمن تختاره وتقرّبه ليسكن في ديارك؛ نشبع من خير بيتك، قدس هيكلك.
נוֹרָאוֹת בְּצֶדֶק תַּעֲנֵנוּ אֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ מִבְטָח כָּל קַצְוֵי אֶרֶץ וְיָם רְחֹקִים:
بأعمال مرهبة، ببرّك تستجيب لنا، يا إله خلاصنا، رجاء كلّ أقاصي الأرض والبحر البعيدة.
מֵכִין הָרִים בְּכֹחוֹ נֶאְזָר בִּגְבוּרָה:
المثبّت الجبال بقوّته، المتمنطق بالبأس.
מַשְׁבִּיחַ שְׁאוֹן יַמִּים שְׁאוֹן גַּלֵּיהֶם וַהֲמוֹן לְאֻמִּים:
المهدّئ عجيج البحار، عجيج أمواجها، وضجيج الممالك.
וַיִּירְאוּ יֹשְׁבֵי קְצָוֹת מֵאוֹתֹתֶיךָ מוֹצָאֵי בֹקֶר וָעֶרֶב תַּרְנִין:
وسكّان الأقاصي يخافون من آياتك؛ تجعل مطالع الصّباح والمساء تترنّم.
פָּקַדְתָּ הָאָרֶץ וַתְּשֹׁקְקֶהָ רַבַּת תַּעְשְׁרֶנָּה פֶּלֶג אֱלֹהִים מָלֵא מָיִם תָּכִין דְּגָנָם כִּי כֵן תְּכִינֶהָ:
تتعهّد الأرض وتسقيها؛ تغنيها جدّاً بساقية الله المملوءة ماءً؛ تهيّئ طعامهم لأنّك هكذا تعدّها.
תְּלָמֶיהָ רַוֵּה נַחֵת גְּדוּדֶיהָ בִּרְבִיבִים תְּמֹגְגֶנָּה צִמְחָהּ תְּבָרֵךְ:
تروي أتلامها، وتمهّد أخاديدها؛ بالغيوث تحلّلها، وتبارك نباتها.
עִטַּרְתָּ שְׁנַת טוֹבָתֶךָ וּמַעְגָּלֶיךָ יִרְעֲפוּן דָּשֶׁן:
كلّلت سنة من جودك، وآثارك تقطر دسماً.
יִרְעֲפוּ נְאוֹת מִדְבָּר וְגִיל גְּבָעוֹת תַּחְגֹּרְנָה:
تقطر على مراعي البرّيّة، والتّلال تتمنطق بالابتهاج.
לָבְשׁוּ כָרִים הַצֹּאן וַעֲמָקִים יַעַטְפוּ בָר יִתְרוֹעֲעוּ אַף יָשִׁירוּ:
المروج تلبس الغنم، والأودية تتغطّى بالحنطة؛ تهتف، بل تترنّم.