לַמְנַצֵּחַ מַשְׂכִּיל לִבְנֵי קֹרַח: כְּאַיָּל תַּעֲרֹג עַל אֲפִיקֵי מָיִם כֵּן נַפְשִׁי תַעֲרֹג אֵלֶיךָ אֱלֹהִים: צָמְאָה נַפְשִׁי לֵאלֹהִים לְאֵל חָי מָתַי אָבוֹא וְאֵרָאֶה פְּנֵי אֱלֹהִים: הָיְתָה לִּי דִמְעָתִי לֶחֶם יוֹמָם וָלָיְלָה בֶּאֱמֹר אֵלַי כָּל הַיּוֹם אַיֵּה אֱלֹהֶיךָ: אֵלֶּה אֶזְכְּרָה וְאֶשְׁפְּכָה עָלַי נַפְשִׁי כִּי אֶעֱבֹר בַּסָּךְ אֶדַּדֵּם עַד בֵּית אֱלֹהִים בְּקוֹל רִנָּה וְתוֹדָה הָמוֹן חוֹגֵג: מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וַתֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעוֹת פָּנָיו: אֱלֹהַי עָלַי נַפְשִׁי תִשְׁתּוֹחָח עַל כֵּן אֶזְכָּרְךָ מֵאֶרֶץ יַרְדֵּן וְחֶרְמוֹנִים מֵהַר מִצְעָר: תְּהוֹם אֶל תְּהוֹם קוֹרֵא לְקוֹל צִנּוֹרֶיךָ כָּל מִשְׁבָּרֶיךָ וְגַלֶּיךָ עָלַי עָבָרוּ: יוֹמָם יְצַוֶּה יְהֹוָה חַסְדּוֹ וּבַלַּיְלָה שִׁירוֹ עִמִּי תְּפִלָּה לְאֵל חַיָּי: אוֹמְרָה לְאֵל סַלְעִי לָמָה שְׁכַחְתָּנִי לָמָּה קֹדֵר אֵלֵךְ בְּלַחַץ אוֹיֵב: בְּרֶצַח בְּעַצְמוֹתַי חֵרְפוּנִי צוֹרְרָי בְּאָמְרָם אֵלַי כָּל הַיּוֹם אַיֵּה אֱלֹהֶיךָ: מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וּמַה תֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעֹת פָּנַי וֵאלֹהָי:
لإمام المُغنّين، قصيدةُ تعليمٍ لبني قورح: كما يشتاق الإيّلُ إلى مجاري المياه، هكذا تشتاق نفسي إليك يا الله. عطشَت نفسي إلى الله، إلى الإله الحيّ: متى أجيء وأظهر أمام الله؟ صارت دموعي لي طعامًا نهارًا وليلًا، إذ يقولون لي كلَّ يوم: أين إلهك؟ حين أذكُر هذه، أسكب نفسي عليّ: لأني كنتُ أمضي مع الجمهور، أتقدّمهم إلى بيت الله، بصوت ترنيمٍ وحمد، مع جمعٍ يُعيِّد. لماذا أنتِ منحنيةٌ يا نفسي، ولماذا تئنّين فيّ؟ ارجي الله، لأني سأحمده بعدُ على خلاص وجهه. يا إلهي، نفسي منحنيةٌ فيّ: لذلك أذكُرك من أرض الأردن، ومن جبال حرمون، من جبل مِصعار. غمرٌ ينادي غمرًا عند صوت سيولك: كلُّ تيّاراتك وأمواجك عبرَت عليّ. نهارًا يأمر الربُّ برحمته، وليلًا ترنيمتُه معي، صلاةً لإله حياتي. أقول لله صخرتي: لماذا نسيتني؟ لماذا أمشي حزينًا من ظلم العدوّ؟ كسيفٍ في عظامي يُعيِّرني أعدائي، إذ يقولون لي كلَّ يوم: أين إلهك؟ لماذا أنتِ منحنيةٌ يا نفسي، ولماذا تئنّين فيّ؟ ارجي الله، لأني سأحمده بعدُ، هو خلاصُ وجهي وإلهي.
שָׁפְטֵנִי אֱלֹהִים וְרִיבָה רִיבִי מְגּוֹי לֹא חָסִיד מֵאִישׁ מִרְמָה וְעַוְלָה תְפַלְּטֵנִי: כִּי אַתָּה אֱלֹהֵי מָעוּזִּי לָמָה זְנַחְתָּנִי לָמָּה קֹדֵר אֶתְהַלֵּךְ בְּלַחַץ אוֹיֵב: שְׁלַח אוֹרְךָ וַאֲמִתְּךָ הֵמָּה יַנְחוּנִי יְבִיאוּנִי אֶל הַר קָדְשְׁךָ וְאֶל מִשְׁכְּנוֹתֶיךָ: וְאָבוֹאָה אֶל מִזְבַּח אֱלֹהִים אֶל אֵל שִׂמְחַת גִּילִי וְאוֹדְךָ בְכִנּוֹר אֱלֹהִים אֱלֹהָי: מַה תִּשְׁתּוֹחֲחִי נַפְשִׁי וּמַה תֶּהֱמִי עָלָי הוֹחִילִי לֵאלֹהִים כִּי עוֹד אוֹדֶנּוּ יְשׁוּעֹת פָּנַי וֵאלֹהָי:
اقضِ لي يا الله، وخاصِم خصومتي ضدَّ أمّةٍ غير تقيّة: من الرجل الماكر والظالم نجِّني. لأنك أنتَ إلهُ عزّي: لماذا رفضتني؟ لماذا أمشي حزينًا من ظلم العدوّ؟ أرسِل نورك وحقّك: هما يهديانني؛ يأتيان بي إلى جبل قدسك وإلى مساكنك. حينئذٍ أدخل إلى مذبح الله، إلى الله بهجةِ فرحي: بل بالكنّارة أحمدك يا الله إلهي. لماذا أنتِ منحنيةٌ يا نفسي، ولماذا تئنّين فيّ؟ ارجي الله، لأني سأحمده بعدُ، هو خلاصُ وجهي وإلهي.
בימים שאומרים תחנון:
في الأيام التي يُقال فيها التحنون:
לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד: יַעַנְךָ יְהֹוָה בְּיוֹם צָרָה יְשַׂגֶּבְךָ שֵׁם אֱלֹהֵי יַעֲקֹב: יִשְׁלַח עֶזְרְךָ מִקֹּדֶשׁ וּמִצִּיּוֹן יִסְעָדֶךָּ: יִזְכֹּר כָּל מִנְחֹתֶךָ וְעוֹלָתְךָ יְדַשְּׁנֶה סֶלָה: יִתֶּן לְךָ כִלְבָבֶךָ וְכָל עֲצָתְךָ יְמַלֵּא: נְרַנְּנָה בִּישׁוּעָתֶךָ וּבְשֵׁם אֱלֹהֵינוּ נִדְגֹּל יְמַלֵּא יְהֹוָה כָּל מִשְׁאֲלוֹתֶיךָ: עַתָּה יָדַעְתִּי כִּי הוֹשִׁיעַ יְהֹוָה מְשִׁיחוֹ יַעֲנֵהוּ מִשְּׁמֵי קָדְשׁוֹ בִּגְבֻרוֹת יֵשַׁע יְמִינוֹ: אֵלֶּה בָרֶכֶב וְאֵלֶּה בַסּוּסִים וַאֲנַחְנוּ בְּשֵׁם יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ נַזְכִּיר: הֵמָּה כָּרְעוּ וְנָפָלוּ וַאֲנַחְנוּ קַּמְנוּ וַנִּתְעוֹדָד: יְהֹוָה הוֹשִׁיעָה הַמֶּלֶךְ יַעֲנֵנוּ בְיוֹם קָרְאֵנוּ:
لإمام المُغنّين، مزمورٌ لداود: يستجيب لك الربُّ في يوم الضِّيق؛ يحميك اسمُ إله يعقوب؛ يُرسِل لك عونًا من القدس، ويسندك من صهيون؛ يذكر كلَّ تقدماتك، ويتقبّل محرقتك؛ سِلاه. يُعطيك حسب قلبك، ويُتمِّم كلَّ مشورتك. نهتف بخلاصك، وباسم إلهنا نرفع راياتنا: ليُتمِّم الربُّ كلَّ طلباتك. الآن علمتُ أن الربَّ يُخلِّص مسيحه؛ يستجيب له من سماء قدسه بقوّة خلاص يمينه. هؤلاء بالمركبات وهؤلاء بالخيل: أما نحن فنذكر اسم الربِّ إلهنا. هم جثوا وسقطوا: أما نحن فقمنا وانتصبنا. خلِّص أيها الربُّ: ليستجِب لنا الملكُ يوم ندعو.
לְדָוִד מִזְמוֹר לַיהֹוָה הָאָרֶץ וּמְלוֹאָהּ תֵּבֵל וְיֹשְׁבֵי בָהּ: כִּי הוּא עַל יַמִּים יְסָדָהּ וְעַל נְהָרוֹת יְכוֹנְנֶהָ: מִי יַעֲלֶה בְהַר יְהֹוָה וּמִי יָקוּם בִּמְקוֹם קָדְשׁוֹ: נְקִי כַפַּיִם וּבַר לֵבָב אֲשֶׁר לֹא נָשָׂא לַשָּׁוְא נַפְשִׁי וְלֹא נִשְׁבַּע לְמִרְמָה: יִשָּׂא בְרָכָה מֵאֵת יְהֹוָה וּצְדָקָה מֵאֱלֹהֵי יִשְׁעוֹ: זֶה דּוֹר דֹּרְשָׁיו מְבַקְשֵׁי פָנֶיךָ יַעֲקֹב סֶלָה: שְׂאוּ שְׁעָרִים רָאשֵׁיכֶם וְהִנָּשְׂאוּ פִּתְחֵי עוֹלָם וְיָבוֹא מֶלֶךְ הַכָּבוֹד: מִי זֶה מֶלֶךְ הַכָּבוֹד יְהֹוָה עִזּוּז וְגִבּוֹר יְהֹוָה גִּבּוֹר מִלְחָמָה: שְׂאוּ שְׁעָרִים רָאשֵׁיכֶם וּשְׂאוּ פִּתְחֵי עוֹלָם וְיָבֹא מֶלֶךְ הַכָּבוֹד: מִי הוּא זֶה מֶלֶךְ הַכָּבוֹד יְהֹוָה צְבָאוֹת הוּא מֶלֶךְ הַכָּבוֹד סֶלָה:
مزمورٌ لداود. للربِّ الأرضُ وملؤها؛ المسكونةُ وكلُّ الساكنين فيها. لأنه على البحار أسَّسها، وعلى الأنهار ثبَّتها. مَن يصعد جبلَ الربِّ؟ ومَن يقوم في موضع قدسه؟ النقيُّ اليدين والطاهرُ القلب؛ الذي لم يحمل نفسه إلى الباطل، ولم يحلف بالغشّ. ينال البركة من الربّ، وبِرًّا من إله خلاصه. هذا هو جيلُ طالبيه، الملتمسين وجهك يا يعقوب. سِلاه. ارفعنَ أيتها الأبواب رؤوسكنّ، وارتفِعنَ أيتها المداخلُ الأبدية؛ فيدخل ملكُ المجد. مَن هو هذا ملكُ المجد؟ الربُّ القويُّ الجبّار، الربُّ الجبّارُ في القتال. ارفعنَ أيتها الأبواب رؤوسكنّ، وارفعنَها أيتها المداخلُ الأبدية؛ فيدخل ملكُ المجد. مَن هو هذا ملكُ المجد؟ ربُّ الجنود هو ملكُ المجد. سِلاه.
לַמְנַצֵּח בִּנְגִינֹת מִזְמוֹר שִׁיר: אֱלֹהִים יְחָנֵּנוּ וִיבָרְכֵנוּ יָאֵר פָּנָיו אִתָּנוּ סֶלָה: לָדַעַת בָּאָרֶץ דַּרְכֶּךָ בְּכָל גּוֹיִם יְשׁוּעָתֶךָ: יוֹדוּךָ עַמִּים אֱלֹהִים יוֹדוּךָ עַמִּים כֻּלָּם: יִשְׂמְחוּ וִירַנְּנוּ לְאֻמִּים כִּי תִשְׁפֹּט עַמִּים מִישׁוֹר וּלְאֻמִּים בָּאָרֶץ תַּנְחֵם סֶלָה: יוֹדוּךָ עַמִּים אֱלֹהִים יוֹדוּךָ עַמִּים כֻּלָּם: אֶרֶץ נָתְנָה יְבוּלָהּ יְבָרְכֵנוּ אֱלֹהִים אֱלֹהֵינוּ: יְבָרְכֵנוּ אֱלֹהִים וְיִירְאוּ אֹתוֹ כָּל אַפְסֵי אָרֶץ:
لإمام المُغنّين على ذوات الأوتار، مزمورٌ ترنيمة. ليتحنّن الله علينا ويباركنا؛ ولْيُنِر وجهه علينا؛ سِلاه. ليُعرَف في الأرض طريقك، في كلِّ الأمم خلاصك. ليحمدك الشعوب يا الله؛ ليحمدك الشعوب كلُّهم. لتفرح الأمم وترنّم بفرح: لأنك تقضي للشعوب بالعدل، وتهدي الأمم في الأرض. سِلاه. ليحمدك الشعوب يا الله؛ ليحمدك الشعوب كلُّهم. حينئذٍ تُعطي الأرضُ غلّتها؛ ويباركنا الله إلهنا. يباركنا الله؛ وتخشاه كلُّ أقاصي الأرض.
הַלְלוּיָהּ אוֹדֶה יְהֹוָה בְּכָל לֵבָב בְּסוֹד יְשָׁרִים וְעֵדָה: גְּדֹלִים מַעֲשֵׂי יְהֹוָה דְּרוּשִׁים לְכָל חֶפְצֵיהֶם: הוֹד וְהָדָר פָּעֳלוֹ וְצִדְקָתוֹ עֹמֶדֶת לָעַד: זֵכֶר עָשָׂה לְנִפְלְאֹתָיו חַנּוּן וְרַחוּם יְהֹוָה: טֶרֶף נָתַן לִירֵאָיו יִזְכֹּר לְעוֹלָם בְּרִיתוֹ: כֹּחַ מַעֲשָׂיו הִגִּיד לְעַמּוֹ לָתֵת לָהֶם נַחֲלַת גּוֹיִם: מַעֲשֵׂי יָדָיו אֱמֶת וּמִשְׁפָּט נֶאֱמָנִים כָּל פִּקּוּדָיו: סְמוּכִים לָעַד לְעוֹלָם עֲשׂוּיִם בֶּאֱמֶת וְיָשָׁר: פְּדוּת שָׁלַח לְעַמּוֹ צִוָּה לְעוֹלָם בְּרִיתוֹ קָדוֹשׁ וְנוֹרָא שְׁמוֹ: רֵאשִׁית חָכְמָה יִרְאַת יְהֹוָה שֵׂכֶל טוֹב לְכָל עֹשֵׂיהֶם תְּהִלָּתוֹ עֹמֶדֶת לָעַד:
هلِّلويا! أحمد الربَّ بكلِّ قلبي، في مجلس المستقيمين والجماعة. عظيمةٌ أعمالُ الربّ، مطلوبةٌ لكلِّ المسرورين بها. عملُه جلالٌ وبهاء؛ وبِرُّه قائمٌ إلى الأبد. جعل عجائبه تُذكَر؛ الربُّ حنّانٌ ورحيم. أعطى طعامًا لخائفيه؛ يذكر عهده إلى الأبد. أخبرَ شعبه بقوّة أعماله، ليُعطيهم ميراث الأمم. أعمالُ يديه حقٌّ وعدل؛ كلُّ وصاياه أمينة. ثابتةٌ إلى الدهر والأبد، مصنوعةٌ بالحقّ والاستقامة. أرسلَ فِداءً لشعبه؛ أمرَ بعهده إلى الأبد: قدّوسٌ ومهيبٌ اسمُه. مخافةُ الربِّ رأسُ الحكمة؛ فهمٌ صالحٌ لكلِّ العاملين بها؛ تسبيحُه قائمٌ إلى الأبد.
לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד: בְּבוֹא אֵלָיו נָתָן הַנָּבִיא כַּאֲשֶׁר בָּא אֶל בַּת שָׁבַע: חָנֵּנִי אֱלֹהִים כְּחַסְדֶּךָ כְּרֹב רַחֲמֶיךָ מְחֵה פְשָׁעָי: הֶרֶב כַּבְּסֵנִי מֵעֲוֹנִי וּמֵחַטָּאתִי טַהֲרֵנִי: כִּי פְשָׁעַי אֲנִי אֵדָע וְחַטָּאתִי נֶגְדִּי תָמִיד: לְךָ לְבַדְּךָ חָטָאתִי וְהָרַע בְּעֵינֶיךָ עָשִׂיתִי לְמַעַן תִּצְדַּק בְּדָבְרֶךָ תִּזְכֶּה בְשָׁפְטֶךָ: הֵן בְּעָווֹן חוֹלָלְתִּי וּבְחֵטְא יֶחֱמַתְנִי אִמִּי: הֵן אֱמֶת חָפַצְתָּ בַטֻּחוֹת וּבְסָתֻם חָכְמָה תוֹדִיעֵנִי: תְּחַטְּאֵנִי בְאֵזוֹב וְאֶטְהָר תְּכַבְּסֵנִי וּמִשֶּׁלֶג אַלְבִּין: תַּשְׁמִיעֵנִי שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה תָּגֵלְנָה עֲצָמוֹת דִּכִּיתָ: הַסְתֵּר פָּנֶיךָ מֵחֲטָאָי וְכָל עֲוֹנֹתַי מְחֵה: לֵב טָהוֹר בְּרָא לִי אֱלֹהִים וְרוּחַ נָכוֹן חַדֵּשׁ בְּקִרְבִּי: אַל תַּשְׁלִיכֵנִי מִלְּפָנֶיךָ וְרוּחַ קָדְשְׁךָ אַל תִּקַּח מִמֶּנִּי: הָשִׁיבָה לִּי שְׂשׂוֹן יִשְׁעֶךָ וְרוּחַ נְדִיבָה תִסְמְכֵנִי: אֲלַמְּדָה פֹשְׁעִים דְּרָכֶיךָ וְחַטָּאִים אֵלֶיךָ יָשׁוּבוּ: הַצִּילֵנִי מִדָּמִים אֱלֹהִים אֱלֹהֵי תְּשׁוּעָתִי תְּרַנֵּן לְשׁוֹנִי צִדְקָתֶךָ: אֲדֹנָי שְׂפָתַי תִּפְתָּח וּפִי יַגִּיד תְּהִלָּתֶךָ: כִּי לֹא תַחְפֹּץ זֶבַח וְאֶתֵּנָה עוֹלָה לֹא תִרְצֶה: זִבְחֵי אֱלֹהִים רוּחַ נִשְׁבָּרָה לֵב נִשְׁבָּר וְנִדְכֶּה אֱלֹהִים לֹא תִבְזֶה: הֵיטִיבָה בִרְצוֹנְךָ אֶת צִיּוֹן תִּבְנֶה חוֹמוֹת יְרוּשָׁלִָם: אָז תַּחְפֹּץ זִבְחֵי צֶדֶק עוֹלָה וְכָלִיל אָז יַעֲלוּ עַל מִזְבַּחֲךָ פָרִים:
لإمام المُغنّين، مزمورٌ لداود، حين أتى إليه ناثان النبيّ بعدما دخل إلى بثشبع. ارحمني يا الله حسب رحمتك: حسب كثرة مراحمك امحُ معاصيّ. اغسِلني كثيرًا من إثمي، وطهِّرني من خطيئتي. لأني أعترف بمعاصيّ، وخطيئتي أمامي دائمًا. إليك وحدك أخطأتُ، وصنعتُ هذا الشرّ في عينيك: لكي تتبرّر في كلامك، وتزكو في قضائك. هوذا بالإثم صُوِّرتُ، وبالخطيئة حبِلَت بي أمّي. هوذا تُسَرّ بالحقّ في الباطن: وفي الخفاء تُعرِّفني الحكمة. طهِّرني بالزوفا فأطهُر: اغسِلني فأبيضَّ أكثرَ من الثلج. أسمِعني فرحًا وسرورًا: لتبتهج العظامُ التي سحقتَها. احجب وجهك عن خطاياي، وامحُ كلَّ آثامي. اخلق فيَّ قلبًا نقيًّا يا الله؛ وجدِّد روحًا مستقيمةً في داخلي. لا تطرحني من أمام وجهك؛ ولا تنزع روحك القدّوس منّي. ردَّ لي بهجة خلاصك؛ واعضُدني بروحٍ منتدبة. حينئذٍ أُعلِّم الأثمة طرقك؛ والخطاةُ إليك يرجعون. نجِّني من الدماء يا الله، يا إلهَ خلاصي: فيُرنِّم لساني ببِرِّك. أيها الربُّ، افتح شفتيّ؛ فيُخبِر فمي بتسبيحك. لأنك لا تُسَرّ بالذبيحة وإلا لقدّمتُها: لا ترضى بالمحرقة. ذبائحُ الله روحٌ منكسرة: قلبٌ منكسرٌ ومنسحقٌ يا الله لا تحتقره. أحسِن برضاك إلى صهيون: ابنِ أسوار أورشليم. حينئذٍ تُسَرّ بذبائح البِرّ، بالمحرقة والمحرقة الكاملة: حينئذٍ يُقدِّمون العجولَ على مذبحك.
בימים שאומרים תחנון:
في الأيام التي يُقال فيها التحنون:
תָקוּם תְּרַחֵם צִיּוֹן, תִּבְנֶה חוֹמוֹת יְרוּשָׁלָיִם:
قُم وارحم صهيون: ابنِ أسوار أورشليم.
אֱלֹהֵינוּ וֵאלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ, מֶלֶךְ רַחֲמָן רַחֵם עָלֵינוּ, טוֹב וּמֵטִיב הִדָּרֶשׁ לָנוּ, שׁוּבָה עָלֵינוּ בַּהֲמוֹן רַחֲמֶיךָ, בִּגְלַל אָבוֹת שֶׁעָשׂוּ רְצוֹנֶךָ, בְּנֵה בֵיתְךָ כּבַתְּחִלָּה, כּוֹנֵן בֵּית מִקְדָּשְׁךָ עַל מְכוֹנוֹ, הַרְאֵנוּ בְּבִנְיָנוֹ, שַׂמְּחֵנוּ בְּתִקּוּנוֹ, וְהָשֵׁב שְׁכִינָתְךָ לְתוֹכוֹ, וְהָשֵׁב כֹּהֲנִים לַעֲבוֹדָתָם, וּלְוִיִּים לְדוּכָנָם, לְשִׁירָם וּלְזִמְרָם, וְהָשֵׁב יִשְׂרָאֵל לִנְוֵיהֶם. וְשָׁם נַעֲלֶה וְנֵרָאֶה וְנִשְׁתַּחֲוֶה לְפָנֶיךָ: יְהִי רָצוֹן מִלְּפָנֶיךָ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ וֵאלֹהֵי אֲבֹתֵינוּ, שֶׁתַּעֲלֵנוּ בְּשִׂמְחָה לְאַרְצֵנוּ, וְתִטָּעֵנוּ בִּגְבוּלֵנוּ, וְשָׁם נַעֲשֶׂה לְפָנֶיךָ אֶת קָרְבְּנוֹת חֹבֹתֵינוּ, תְּמִידִים כְּסִדְרָם וּמוּסָפִים כְּהִלְכָתָם:
إلهنا وإلهَ آبائنا، أيها الملكُ الرحيم، ارحمنا، أحسِن والتمسنا، ارجِع إلينا بكثرة رحمتك، من أجل آبائنا الذين صنعوا مشيئتك، ابنِ بيتك كما في البدء، أقِم هيكلك على أساسه، أرِنا بناءه، فرِّحنا بترميمه، ولترجِع حضرتك إلى داخله، وردَّ الكهنة إلى خدمتهم، واللاويين إلى منصّتهم لترنيمهم وعزفهم، وليرجِع إسرائيل إلى مساكنهم. وهناك نصعد ونظهر ونسجد أمامك: لتكن إرادتُك أيها الربُّ إلهنا وإلهَ آبائنا، أن تُصعِدنا بفرحٍ إلى أرضنا، وتغرسنا في تخومنا، وهناك نُقدِّم أمامك ذبائحنا الواجبة، التقدماتِ الدائمة حسب ترتيبها، والتقدماتِ الإضافية حسب شريعتها:
שִׁיר הַמַּעֲלוֹת בְּשׁוּב יְהֹוָה אֶת שִׁיבַת צִיּוֹן הָיִינוּ כְּחֹלְמִים: אָז יִמָּלֵא שְׂחוֹק פִּינוּ וּלְשׁוֹנֵנוּ רִנָּה אָז יֹאמְרוּ בַגּוֹיִם הִגְדִּיל יְהֹוָה לַעֲשׂוֹת עִם אֵלֶּה: הִגְדִּיל יְהֹוָה לַעֲשׂוֹת עִמָּנוּ הָיִינוּ שְׂמֵחִים: שׁוּבָה יְהֹוָה אֶת שְׁבִיתֵנוּ כַּאֲפִיקִים בַּנֶּגֶב: הַזֹּרְעִים בְּדִמְעָה בְּרִנָּה יִקְצֹרוּ: הָלוֹךְ יֵלֵךְ וּבָכֹה נֹשֵׂא מֶשֶׁךְ הַזָּרַע בֹּא יָבוֹא בְרִנָּה נֹשֵׂא אֲלֻמֹּתָיו:
ترنيمةُ المصاعد. حين ردَّ الربُّ سبيَ صهيون، صرنا كالحالمين. حينئذٍ امتلأ فمنا ضحكًا، ولساننا ترنيمًا: حينئذٍ قالوا بين الأمم: عمل الربُّ معهم أمورًا عظيمة. عمل الربُّ معنا أمورًا عظيمة؛ فصرنا فرحين. رُدَّ أيها الربُّ سبينا، كالأنهار في الجنوب. الزارعون بالدموع يحصدون بالفرح. الذاهبُ ذهابًا ويبكي، حاملًا بذارًا ثمينًا، يأتي إيابًا بالترنيم، حاملًا حُزَمه.