آتش پیوسته
پاراشا با عولا، یعنی قربانی سوختنی که تماماً بر فراز مذبح به سوی خدا بالا میرود، آغاز میشود. کوهن (کاهن) هر بامداد جامهٔ کتانی میپوشد تا خاکستر را بردارد، و دستهٔ دومی از جامهها آن را به جایی پاک بیرون از اردوگاه میبرد. مهمتر از همه، تورات فرمان میدهد که آتش بر مذبح پیوسته بسوزد و هرگز خاموش نشود، و روز به روز با وفاداری تغذیه گردد. این شعلهٔ بیوقفه تصویری از سرسپردگیِ پایدار میشود، همان خدمت آرام و همیشگی که در پسِ هر لحظهٔ پرشورِ عبادت نهفته است.
غله و پیشکش آن
سپس قوانین مینحا میآید، همان قربانی آردیِ ساختهشده از آردِ نرم و روغن. مشتی از آن بر مذبح سوزانده میشود، و باقیِ آن را کوهنیم همچون نانی بسیار مقدس در محوطهٔ مقدس میخورند. تورات همچنین قربانی ویژهای را وصف میکند که هارون و هر کاهن اعظمِ آینده در روزی که خدمت خود را آغاز میکنند تقدیم میکنند، قربانی آردیای که بهجای خوردهشدن، تماماً به خدا داده میشود. در این پیشکشها فروتنترین مواد، یعنی آرد و روغن، به وسیلهای برای نزدیکشدن بدل میشوند.
خطا و جبران
تورات به حطات و آشام میپردازد، همان قربانیهایی که رابطهٔ انسان با خدا را پس از خطاکاری یا بدکاربردنِ چیزهای مقدس ترمیم میکنند. میآموزد که هر یک کجا سر بریده میشود، خونش چگونه به کار میرود، و کاهنان کدام بخشها را میتوانند بخورند. ظرفهایی که قربانی را به خود میگیرند باید سابیده یا شکسته شوند، تا قداستِ آنچه مذبح را لمس کرده است پاس داشته شود. اینجا کفاره امری انتزاعی نیست: با کارهایی سنجیده و ملموس به دست میآید که آنچه را آسیب دیده بازمیگردانند.
شکرگزاری و سلامتی
شلامیم، یعنی قربانی سلامتی، میان مذبح، کاهنان و کسی که آن را میآورد تقسیم میشود، خوراکی که با شادی در حضور خدا خورده میشود. شخصیترین صورت آن تودا است، همان قربانی شکرگزاری که کسی که از خطر یا بیماری رهایی یافته و میخواهد سپاسش را ابراز کند آن را میآورد. تورات برای خوردنِ گوشت مهلت زمانی تعیین میکند و خوردنِ برخی چربیها و هرگونه خون را منع میکند، و سینه و ران راست را همچون سهم کاهنان به آنان میسپارد. سپاسگزاری، اینجا، باید هم جشن گرفته شود و هم با دیگران قسمت گردد.
هفت روز تقدیس
در فصل پایانی، موسی همهٔ جماعت را گرد میآورد و فرمان خدا را برای تقدیس مقام کاهنی به جا میآورد. او جامههای کاهن اعظم را بر هارون میپوشاند، میشکان و ظرفهایش را با روغن مسح میکند، و گاو و قوچهای آیین انتصاب را تقدیم میکند. او خون را بر گوش، شست و انگشت پای هارون و پسرانش مینهد، و توانِ شنیدن، عمل کردن و گامبرداشتن در خدمت خدا را در آنان وقف میکند. هفت روز آنان بر درگاه خیمهٔ اجتماع میمانند و هرآنچه را خدا فرمان داده است انجام میدهند، و اکنون آمادهٔ آغازند.