בְּיוֹם שֶׁאוֹמְרִים בּוֹ תַּחֲנוּן:
در روزی که تَحَنون خوانده میشود:
עַל נַהֲרוֹת בָּבֶל שָׁם יָשַׁבְנוּ גַּם בָּכִינוּ בְּזָכְרֵנוּ אֶת צִיּוֹן. עַל עֲרָבִים בְּתוֹכָהּ תָּלִינוּ כִּנֹּרוֹתֵינוּ. כִּי שָׁם שְׁאֵלוּנוּ שׁוֹבֵינוּ דִּבְרֵי שִׁיר וְתוֹלָלֵינוּ שִׂמְחָה שִׁירוּ לָנוּ מִשִּׁיר צִיּוֹן. אֵיךְ נָשִׁיר אֶת שִׁיר יְהוָה עַל אַדְמַת נֵכָר. אִם אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם תִּשְׁכַּח יְמִינִי. תִּדְבַּק לְשׁוֹנִי לְחִכִּי אִם לֹא אֶזְכְּרֵכִי אִם לֹא אַעֲלֶה אֶת יְרוּשָׁלִַם עַל רֹאשׁ שִׂמְחָתִי. זְכֹר יְהוָה לִבְנֵי אֱדוֹם אֵת יוֹם יְרוּשָׁלִָם הָאֹמְרִים עָרוּ עָרוּ עַד הַיְסוֹד בָּהּ. בַּת בָּבֶל הַשְּׁדוּדָה אַשְׁרֵי שֶׁיְשַׁלֶּם לָךְ אֶת גְּמוּלֵךְ שֶׁגָּמַלְתְּ לָנוּ. אַשְׁרֵי שֶׁיֹּאחֵז וְנִפֵּץ אֶת עֹלָלַיִךְ אֶל הַסָּלַע.
بر کنار رودهای بابل، آنجا نشستیم و نیز گریستیم، چون صهیون را به یاد آوردیم؛ بر بیدهای میان آن، چنگهای خود را آویختیم؛ زیرا آنجا اسیرکنندگان ما از ما سرود خواستند، و شکنجهگران ما شادی را: «از سرودهای صهیون برای ما بسرایید»؛ چگونه سرود خداوند را بر خاک بیگانه بسراییم؛ ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، باشد که دست راستم مهارت خود را فراموش کند؛ باشد که زبانم به کامم بچسبد اگر تو را به یاد نیاورم، اگر اورشلیم را بر بالاترین شادی خود برنگزینم؛ ای خداوند، فرزندان اَدوم را در روز اورشلیم به یاد آور، که گفتند: «ویرانش کنید، تا بنیادش ویرانش کنید»؛ ای دختر بابل که به نابودی محکومی، خوشا به حال آنکه آنچه را با ما کردی به تو باز پس دهد؛ خوشا به حال آنکه کودکانت را برگیرد و بر صخره بکوبد.
בְּיוֹם שֶׁאֵין אוֹמְרִים בּוֹ תַּחֲנוּן:
در روزی که تَحَنون خوانده نمیشود:
שִׁיר הַמַּעֲלוֹת בְּשׁוּב יְהוָה אֶת שִׁיבַת צִיּוֹן הָיִינוּ כְּחֹלְמִים. אָז יִמָּלֵא שְׂחוֹק פִּינוּ וּלְשׁוֹנֵנוּ רִנָּה אָז יֹאמְרוּ בַגּוֹיִם הִגְדִּיל יְהוָה לַעֲשׂוֹת עִם אֵלֶּה. הִגְדִּיל יְהוָה לַעֲשׂוֹת עִמָּנוּ הָיִינוּ שְׂמֵחִים. שׁוּבָה יְהוָה אֶת שְׁבִיתֵנוּ כַּאֲפִיקִים בַּנֶּגֶב. הַזֹּרְעִים בְּדִמְעָה בְּרִנָּה יִקְצֹרוּ. הָלוֹךְ יֵלֵךְ וּבָכֹה נֹשֵׂא מֶשֶׁךְ הַזָּרַע בֹּא יָבוֹא בְרִנָּה נֹשֵׂא אֲלֻמֹּתָיו.
سرود درجات: چون خداوند اسیران صهیون را بازگرداند، همچون رویابینان بودیم؛ آنگاه دهان ما از خنده پر شد و زبان ما از سرود؛ آنگاه در میان ملتها گفتند: «خداوند با اینان کارهای بزرگ کرده است»؛ خداوند با ما کارهای بزرگ کرده است، شادمان شدیم؛ ای خداوند، اسیران ما را بازگردان، همچون نهرها در نِگِب؛ آنان که با اشک میکارند، با شادی درو خواهند کرد؛ آنکه گریان بیرون میرود و تخم را برای کاشتن میبرد، با شادی باز خواهد گشت و بافههای خود را خواهد آورد.
שְׁלשָׁה שֶׁאָכְלוּ כְּאֶחָד חֲיָבִין לְזֵמֵן וְהַמְזַמֵן פּוֹתֵחַ:
سه تن که با هم همچون یکی غذا خوردهاند، موظفاند که دعوت به برکت را بخوانند، و آنکه برکت را پیش میبرد چنین آغاز میکند:
רַבּוֹתַי, נְבָרֵךְ!
ای آقایان، بیایید برکت گوییم!
הַמְסֻבִּים עוֹנִים:
حاضران پاسخ میدهند:
יְהִי שֵׁם יְיָ מְבֹרָךְ מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם.
باشد که نام خداوند متبارک باشد، از اکنون و تا ابد.
הַמְזַמֵן אוֹמֵר:
پیشوا میگوید:
בִּרְשׁוּת מְרָנָן וְרַבָּנָן וְרַבּוֹתַי, נְבָרֵךְ (בעשרה אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ.
با اجازه سروران، ربانها و آقایان، بیایید او را (در جمع ده تن: خدای ما را) که از نعمت او خوردهایم، برکت گوییم.
הַמְסֻבִּים עוֹנִים:
حاضران پاسخ میدهند:
בָּרוּךְ (אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ וּבְטוּבוֹ חָיִינוּ.
متبارک است او (در جمع ده تن: خدای ما) که از نعمت او خوردهایم و به نیکویی او زندهایم.
הַמְזַמֵן חוֹזֵר וְאוֹמֵר:
پیشوا تکرار میکند و میگوید:
בָּרוּךְ (אֱלֹהֵינוּ) שֶׁאָכַלְנוּ מִשֶּׁלוֹ וּבְטוּבוֹ חָיִינוּ.
متبارک است او (در جمع ده تن: خدای ما) که از نعمت او خوردهایم و به نیکویی او زندهایم.
בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם הַזָּן אֶת הָעוֹלָם כֻּלּוֹ בְּטוּבוֹ בְּחֵן בְּחֶסֶד וּבְרַחֲמִים , הוּא נֹתֵן לֶחֶם לְכָל-בָּשָׂר כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ וּבְטוּבוֹ הַגָּדוֹל תָּמִיד לֹא חָסַר לָנוּ וְאַל יֶחְסַר לָנוּ מָזוֹן (תָּמִיד) לְעוֹלָם וָעֶד בַּעֲבוּר שְׁמוֹ הַגָּדוֹל כִּי הוּא אֵל זָן וּמְפַרְנֵס לַכֹּל וּמֵטִיב לַכֹּל וּמֵכִין מָזוֹן לְכָל-בְּרִיּוֹתָיו אֲשֶׁר בָּרָא כָּאָמוּר פּוֹתֵחַ אֶת-יָדֶךָ וּמַשְׂבִּיעַ לְכָל-חַי רָצוֹן בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ הַזָּן אֶת הַכֹּל.
متبارک هستی تو، خداوند خدای ما، پادشاه جهان، که همه عالم را به نیکویی خود، به فیض، به مهربانی و به رحمت روزی میدهی؛ او به هر جانداری نان میبخشد، زیرا مهربانی او تا ابد پایدار است؛ و در نیکویی بزرگ او، هرگز محتاج نماندهایم و باشد که هرگز محتاج روزی نشویم، تا ابدالآباد، به خاطر نام بزرگ او؛ زیرا او خدایی است که همه را روزی میدهد و فراهم میآورد، و به همه نیکی میکند، و برای همه آفریدگانش که آفریده است روزی مهیا میسازد، چنانکه گفته شده است: دست خود را میگشایی و آرزوی هر زندهای را سیر میکنی؛ متبارک هستی تو، خداوند، که همه را روزی میدهی.
נוֹדֶה לְּךָ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ עַל שֶׁהִנְחַלְתָּ לַאֲבוֹתֵינוּ אֶרֶץ חֶמְדָּה טוֹבָה וּרְחָבָה וְעַל שֶׁהוֹצֵאתָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם וּפְדִיתָנוּ מִבֵּית עֲבָדִים וְעַל בְּרִיתְךָ שֶׁחָתַמְתָּ בִּבְשָׂרֵנוּ וְעַל תּוֹרָתְךָ שֶׁלִּמַּדְתָּנוּ וְעַל חֻקֶּיךָ שֶׁהוֹדַעְתָּנוּ וְעַל חַיִּים חֵן וָחֶסֶד שֶׁחוֹנַנְתָּנוּ, וְעַל אֲכִילַת מָזוֹן שָׁאַתָּה זָן וּמְפַרְנֵס אוֹתָנוּ תָּמִיד, בְּכָל יוֹם וּבְכָל עֵת וּבְכָל שָׁעָה.
تو را سپاس میگوییم، خداوند خدای ما، که به نیاکان ما سرزمینی دلپذیر، نیکو و گسترده عطا کردی؛ و برای آنکه ما را، خداوند خدای ما، از سرزمین مصر بیرون آوردی و از خانه بردگی رهاندی؛ و برای پیمان تو که در گوشت ما مهر کردی؛ و برای تورات تو که به ما آموختی؛ و برای فرایض تو که بر ما آشکار ساختی؛ و برای زندگی و فیض و مهربانی که بر ما ارزانی داشتی؛ و برای خوردن روزی که به آن ما را روزی میدهی و فراهم میآوری، همواره، هر روز، در هر زمان و در هر ساعت.
בְּחֲנוּכָּה וּבְפוּרִים אוֹמְרִים כָּאן עַל הַנִּסִּים:
در حانوکا و پوریم، اینجا دعای معجزات خوانده میشود:
עַל הַנִּסִּים וְעַל הַפֻּרְקָן וְעַל הַגְּבוּרוֹת וְעַל הַתְּשׁוּעוֹת וְעַל הַנִּפְלָאוֹת וְעַל הַנֶּחָמוֹת שֶׁעָשִׂיתָ לַאֲבוֹתֵינוּ בַּיָּמִים הָהֵם בַּזְּמַן הַזֶּה.
برای معجزات، و برای رهایی، و برای کارهای پرتوان، و برای نجاتها، و برای شگفتیها، و برای تسلیهایی که برای نیاکان ما در آن روزها در این هنگام انجام دادی.
לְחֲנוּכָּה:
برای حانوکا:
בִּימֵי מַתִּתְיָהו בֶן יוֹחָנָן כֹּהֵן גָּדוֹל חַשְׁמוֹנָאִי וּבָנָיו כְּשֶׁעָמְדָה מַלְכוּת יָוָן הָרְשָׁעָה עַל עַמְּךָ יִשְׂרָאֵל לְהשַׁכִּיחָם מִתּוֹרָתָךְ וּלְהַעֲבִירָם מֵחֻקֵּי רְצוֹנָךְ וְאַתָּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים עָמַדְתָּ לָהֶם בְּעֵת צָרָתָם רַבְתָּ אֶת רִיבָם דַּנְתָּ אֶת דִּינָם נָקַמְתָּ אֶת נִקְמָתָם מָסַרְתָּ גִבּוֹרִים בְּיַד חַלָּשִׁים וְרַבִּים בְּיַד מְעַטִּים וּטְמֵאִים בְּיַד טְהוֹרִים וּרְשָׁעִים בְּיַד צַדִּיקִים וְזֵדִים בְּיַד עוֹסְקֵי תוֹרָתֶךָ וּלְךָ עָשִׂיתָ שֵׁם גָּדוֹל וְקָדוֹשׁ בְּעוֹלָמָךְ וּלְעַמְּךָ יִשְׂרָאֵל עָשִׂיתָ תְּשׁוּעָה גְדוֹלָה וּפֻרְקָן כְּהַיּוֹם הַזֶּה וְאַחַר כָּךְ בָּאוּ בָנֶיךָ לִדְבִיר בֵּיתֶךָ וּפִנּוּ אֶת הֵיכָלֶךָ וְטִהֲרוּ אֶת-מִקְדָּשֶׁךָ וְהִדְלִיקוּ נֵרוֹת בְּחַצְרוֹת קָדְשֶׁךָ וְקָבְעוּ שְׁמוֹנַת יְמֵי חֲנֻכָּה אֵלּוּ לְהוֹדוֹת וּלְהַלֵּל לְשִׁמְךָ הַגָּדוֹל.
در روزگار مَتَتیاهو، پسر یوحانان، کاهن اعظم، حَشمونایی، و پسرانش، آنگاه که فرمانروایی شریر یونان بر قوم تو اسرائیل برخاست تا آنان را وادارد که تورات تو را فراموش کنند و از فرایض اراده تو رویگردان سازد؛ و تو، در رحمت فراوان خود، در هنگام تنگی به یاری آنان برخاستی؛ نبرد آنان را جنگیدی، داوری آنان را داوری کردی، انتقام آنان را گرفتی؛ تو نیرومندان را به دست ناتوانان سپردی، و بسیاران را به دست اندکان، و ناپاکان را به دست پاکان، و شریران را به دست پارسایان، و گردنکشان را به دست کسانی که در تورات تو میکوشند؛ و برای خود نامی بزرگ و مقدس در جهان خود ساختی، و برای قوم خود اسرائیل نجات و رهایی بزرگ به جا آوردی، همچون این روز؛ و سپس فرزندان تو به جایگاه مقدس خانه تو آمدند، معبد تو را پاک کردند، جایگاه مقدس تو را تطهیر کردند، و چراغها را در صحنهای مقدس تو برافروختند، و این هشت روز حانوکا را برقرار ساختند تا نام بزرگ تو را سپاس و ستایش گویند.
לְפוּרִים:
برای پوریم:
בִּימֵי מָרְדְּכַי וְאֶסְתֵּר בְּשׁוּשַׁן הַבִּירָה כְּשֶׁעָמַד עֲלֵיהֶם הָמָן הָרָשָׁע בִּקֵּשׁ לְהַשְׁמִיד לַהֲרוֹג וּלְאַבֵּד אֶת-כָּל-הַיְּהוּדִים מִנַּעַר וְעַד זָקֵן טַף וְנָשִׁים בְּיוֹם אֶחָד בִּשְׁלֹשָׁה עָשָׂר לְחֹדֶשׁ שְׁנֵים עָשָׂר הוּא חֹדֶשׁ אֲדָר וּשְׁלָלָם לָבוֹז וְאַתָּה בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים הֵפַרְתָּ אֶת עֲצָתוֹ וְקִלְקַלְתָּ אֶת מַחֲשַׁבְתּוֹ וַהֲשֵׁבוֹתָ-לוֹ גְמוּלוֹ בְרֹאשׁוֹ וְתָלוּ אוֹתוֹ וְאֶת בָּנָיו עַל הָעֵץ וְעָשִׂיתָ עִמָּהֶם נִסִּים וְנִפְלָאוֹת וְנוֹדֶה לְשִׁמְךָ הַגָּדוֹל סֶלָה.
در روزگار مردخای و استر در شوشن پایتخت، آنگاه که هامانِ شریر بر آنان برخاست و در پی آن بود که همه یهودیان را، از خرد تا بزرگ، کودکان و زنان، در یک روز، در سیزدهم ماه دوازدهم که ماه اَدار است، نابود کند و بکشد و از میان بردارد، و دارایی آنان را تاراج کند؛ و تو، در رحمت فراوان خود، تدبیر او را باطل ساختی و نقشه او را بر هم زدی، و دسیسه خودش را بر سر خودش بازگرداندی، و او و پسرانش را بر دار آویختند؛ و تو معجزات و شگفتیها با آنان به جا آوردی، و ما نام بزرگ تو را سپاس میگوییم، سِلاه.
וְעַל הַכֹּל יְיָ אֱלֹהֵינוּ אֲנַחְנוּ מוֹדִים לָךְ וּמְבָרְכִים אוֹתָךְ, יִתְבָּרַךְ שִׁמְךָ בְּפִי כָּל חַי תָּמִיד לְעוֹלָם וָעֶד, כַּכָּתוּב: וְאָכַלְתָּ וְשָׂבַעְתָּ, וּבֵרַכְתָּ אֶת יְיָ אֱלֹהֶיךָ עַל הָאָרֶץ הַטּוֹבָה אֲשֶּׁר נָתַן לָךְ. בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ, עַל הָאָרֶץ וְעַל הַמָּזוֹן.
و برای همه اینها، خداوند خدای ما، تو را سپاس میگوییم و تو را برکت میدهیم؛ باشد که نام تو در دهان هر زندهای پیوسته تا ابدالآباد متبارک باشد، چنانکه نوشته شده است: خواهی خورد و سیر خواهی شد، و خداوند خدای خود را به خاطر سرزمین نیکویی که به تو داده است برکت خواهی گفت؛ متبارک هستی تو، خداوند، برای این سرزمین و برای روزی.
רַחֶם נָא יְיָ אֱלֹהֵינוּ עַל יִשְׂרָאֵל עַמֶּךָ, וְעַל יְרוּשָׁלַיִם עִירֶךָ, וְעַל צִיּוֹן מִשְׁכַּן כְּבוֹדֶךָ, וְעַל מַלְכוּת בֵּית דָּוִד מְשִׁיחֶךָ, וְעַל הַבַּיִת הַגָדוֹל וְהַקָדוֹשׁ שֶׁנִּקְרָא שִׁמְךָ עָלָיו. אֱלֹהֵינוּ, אָבִינוּ, רְעֵנוּ, זוּנֵנוּ, פַרְנְסֵנוּ וְכַלְכְּלֵנוּ וְהַרְוִיחֵנוּ, וְהַרְוַח לָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ מְהֵרָה מִכָּל צָרוֹתֵינוּ. וְנָא אַל תַּצְרִיכֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ, לֹא לִידֵי מַתְּנַת בָּשָׂר וָדָם וְלֹא לִידֵי הַלְוָאָתָם, כִּי אִם לְיָדְךָ הַמְּלֵאָה הַפְּתוּחָה הַקְּדוֹשָׁה וְהָרְחָבָה, שֶׁלֹא נֵבוֹשׁ וְלֹא נִכָּלֵם לְעוֹלָם וָעֶד.
رحم کن، خواهش میکنیم، خداوند خدای ما، بر اسرائیل قوم خود، و بر اورشلیم شهر خود، و بر صهیون، جایگاه جلال خود، و بر فرمانروایی خاندان داوود، مسیح تو، و بر آن خانه بزرگ و مقدس که نام تو را بر خود دارد؛ خدای ما، پدر ما، ما را شبانی کن، ما را روزی ده، برای ما فراهم آور، و ما را پشتیبان باش، و به ما گشایش عطا کن؛ و ما را، خداوند خدای ما، به زودی از همه گرفتاریهایمان رهایی بخش؛ و خواهش میکنیم، خداوند خدای ما، ما را به بخششهای انسانِ خاکی و خونی محتاج مساز، و نه به وامهای آنان، بلکه تنها به دست پر و گشاده و مقدس و بخشنده تو، تا هرگز شرمسار و سرافکنده نگردیم، تا ابدالآباد.
בְּשַׁבָּת קוֹדֶשׁ מוֹסִיפִים כָּאן רְצֵה וְהַחֲלִיצֵנוּ:
در شبات مقدس، اینجا «رِتزِه وِهَحالیتزِنو» افزوده میشود:
רְצֵה וְהַחֲלִיצֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ בְּמִצְוֹתֶיךָ וּבְמִצְוַת יוֹם הַשְׁבִיעִי הַשַׁבָּת הַגָּדוֹל וְהַקָדוֹשׂ הַזֶּה. כִּי יוֹם זֶה גָּדוֹל וְקָדוֹשׁ הוּא לְפָנֶיךָ לִשְׁבָּת בּוֹ וְלָנוּחַ בּוֹ בְּאַהֲבָה כְּמִצְוַת רְצוֹנֶךָ. וּבִרְצוֹנְךָ הָנִיחַ לָנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ שֶׁלֹּא תְהֵא צָרָה וְיָגוֹן וַאֲנָחָה בְּיוֹם מְנוּחָתֵנוּ. וְהַרְאֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ בְּנֶחָמַת צִיוֹן עִירֶךָ וּבְבִנְיַן יְרוּשָׁלַיִם עִיר קָדְשֶׁךָ כִּי אַתָּה הוּא בַּעַל הַיְשׁוּעוֹת וּבַעַל הַנֶּחָמוֹת.
خشنود شو و ما را رهایی بخش، خداوند خدای ما، با فرمانهای خود و با فرمان روز هفتم، این شبات بزرگ و مقدس؛ زیرا این روز در پیشگاه تو بزرگ و مقدس است، تا در آن بیاساییم و در آن با مهر آرام گیریم، بنا بر فرمان اراده تو؛ و به خواست خود، خداوند خدای ما، به ما آرامش عطا کن، تا در روز آرامش ما نه تنگی باشد، نه اندوه و نه آه؛ و به ما، خداوند خدای ما، تسلی صهیون شهر خود و بازسازی اورشلیم، شهر مقدس خود را بنمایان، زیرا تو سرور نجاتها و سرور تسلیها هستی.
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ וּבְמוֹעֲדִים מוֹסִיפִים כָּאן יַעֲלֶה וְיָבוֹא:
در روش حُدِش و اعیاد، اینجا «یَعَلِه وِیاوو» افزوده میشود:
אֱלֹהֵינוּ וֵאלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ, יַעֲלֶה וְיָבֹא יַגִּיעַ יֵרָאֶה וְיֵרָצֶה יִשָּׁמַע יִפָּקֵד וְיִזָּכֵר זִכְרוֹנֵנוּ וְזִכְרוֹן אֲבוֹתֵינוּ, זִכְרוֹן יְרוּשָׁלַיִם עִירָךְ, וְזִכְרוֹן מָשִׁיחַ בֶּן דָּוִד עַבְדָּךְ, וְזִכְרוֹן כָּל-עַמְּךָ בֵּית יִשְׂרָאֵל לְפָנֶיךָ, לִפְלֵטָה לְטוֹבָה לְחֵן לְחֶסֶד וּלְרַחֲמִים לְחַיִּים וּלְשָׁלוֹם בְּיוֹם
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ: רֹאשׁ הַחֹדֶשׁ
בְּפֶסַח: חַג הַמַּצּוֹת
בְּסוּכּוֹת: חַג הַסֻּכּוֹת
בְּשְׁמִינִי עֲצֶרֶת: שְׁמִינִי עֲצֶרֶת הַחַג
בְּשָׁבוּעוֹת: חַג הַשָּׁבוּעוֹת
בְּרֹאשׁ הַשָּׁנָה: הַזִּכָּרוֹן,
הַזֶּה, זָכְרֵנוּ יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ בּוֹ לְטוֹבָה, וּפָּקְדֵנוּ בוֹ לִבְרָכָה, וְהוֹשִׁיעֵנוּ בוֹ לְחַיִּים , בִּדְבַר יְשׁוּעָה וְרַחֲמִים; חוּס וְחָנֵּנוּ, וְרַחֵם עָלֵינוּ, וְהוֹשִׁיעֵנוּ כִּי אֵלֶיךָ עֵינֵינוּ, כִּי אֵל מֶלֶךְ חַנּוּן וְרַחוּם אָתָּה.
خدای ما و خدای نیاکان ما، باشد که برآید، بیاید، برسد، دیده شود، پذیرفته شود، شنیده شود، در نظر آید و به یاد آورده شود، یادبود ما و یادبود نیاکان ما، یادبود اورشلیم شهر تو، و یادبود مسیح پسر داوود بنده تو، و یادبود همه قوم تو، خاندان اسرائیل، در پیشگاه تو، برای رهایی، برای نیکویی، برای فیض، برای مهربانی، و برای رحمت، برای زندگی، و برای آرامش، در این روزِ
روش حُدِش: روش حُدِش
پِسَح: عید مَتزوت
سوکوت: عید سوکوت
شمینی عَتزِرِت: شمینی عَتزِرِت، آن عید
شاووعوت: عید شاووعوت
روش هَشانا: آن یادبود،
این روز؛ ما را، خداوند خدای ما، در آن به نیکی به یاد آور، و ما را در آن با برکت دیدار کن، و ما را در آن برای زندگی نجات ده، با کلامِ نجات و رحمت؛ بر ما ببخشای و به ما لطف کن، و بر ما رحم آور، و ما را نجات ده، زیرا چشمان ما به سوی توست، زیرا تو پادشاه و خدایی فیاض و مهربان هستی.
וּבְנֵה יְרוּשָׁלַיִם עִיר הַקֹּדֶשׁ בִּמְהֵרָה בְיָמֵינוּ. בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ, בּוֹנֵה בְרַחֲמָיו יְרוּשָׁלַיִם. אָמֵן.
و اورشلیم، شهر مقدس را، به زودی در روزگار ما بازساز؛ متبارک هستی تو، خداوند، که به رحمت خود اورشلیم را بازمیسازد؛ آمین.
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹהֵינוּ, מֶלֶךְ הָעוֹלָם, הָאֵל אָבִינוּ, מַלְכֵּנוּ, אַדִירֵנוּ, בּוֹרְאֵנוּ, גֹּאֲלֵנוּ, יוֹצְרֵנוּ, קְדוֹשֵׁנוּ קְדוֹשׁ יַעֲקֹב, רוֹעֵנוּ רוֹעֵה יִשְׂרָאַל, הַמֶּלֶךְ הַטּוֹב וְהַמֵּיטִיב לַכֹּל, שֶׁבְּכָל יוֹם וָיוֹם הוּא הֵיטִיב, הוּא מֵיטִיב, הוּא יֵיטִיב לָנוּ, הוּא גְמָלָנוּ, הוּא גוֹמְלֵנוּ, הוּא יִגְמְלֵנוּ לָעַד, לְחֵן וּלְחֶסֶד וּלְרַחֲמִים וּלְרֶוַח הַצָּלָה וְהַצְלָחָה, בְּרָכָה וִישׁוּעָה, נֶחָמָה פַּרְנָסָה וְכַלְכָּלָה וְרַחֲמִים וְחַיִּים וְשָׁלוֹם, וְכָל טוֹב; וּמִכָּל טוּב לְעוֹלָם אַל יְחַסְּרֵנוּ.
متبارک هستی تو، خداوند خدای ما، پادشاه جهان، خدا، پدر ما، پادشاه ما، توانای ما، آفریدگار ما، رهاننده ما، سازنده ما، قدوس ما، قدوس یعقوب، شبان ما، شبان اسرائیل، آن پادشاه که نیکوست و به همه نیکی میکند؛ زیرا هر روز نیکی کرده است، نیکی میکند، به ما نیکی خواهد کرد؛ او به ما پاداش داده است، پاداش میدهد، تا ابد پاداش خواهد داد، با فیض، با مهربانی، با رحمت، با گشایش، رهایی و کامیابی، برکت و نجات، تسلی، روزی و پشتیبانی، رحمت، زندگی و آرامش، و هر نیکویی؛ و باشد که هرگز ما را از هیچ نیکی بیبهره نسازد، تا ابد.
הָרַחֲמָן הוּא יִמְלוֹךְ עָלֵינוּ לְעוֹלָם וָעֶד.
رحمان، باشد که تا ابدالآباد بر ما فرمان راند.
הָרַחֲמָן הוּא יִתְבָּרַךְ בַּשָּׁמַיִם וּבָאָרֶץ.
رحمان، باشد که در آسمانها و بر زمین متبارک باشد.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁתַּבַּח לְדוֹר דּוֹרִים, וְיִתְפָּאַר בָּנוּ לָעַד וּלְנֵצַח נְצָחִים, וְיִתְהַדַּר בָּנוּ לָעַד וּלְעוֹלְמֵי עוֹלָמִים.
رحمان، باشد که در همه نسلها ستوده شود، و در ما تا ابد جلال یابد، و تا همه ابدیت، و در ما تا ابدالآباد گرامی داشته شود.
הָרַחֲמָן הוּא יְפַרְנְסֵנוּ בְּכָבוֹד.
رحمان، باشد که ما را با عزت روزی دهد.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁבּוֹר עֻלֵּנוּ מֵעַל צַּוָּארֵנוּ, וְהוּא יוֹלִיכֵנוּ קוֹמְמִיוּת לְאַרְצֵנוּ.
رحمان، باشد که یوغ ما را از گردنمان بشکند، و باشد که ما را راست قامت به سرزمینمان رهبری کند.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁלַח לָנוּ בְּרָכָה מְרֻבָּה בַּבַּיִת הַזֶּה, וְעַל שֻׁלְחָן זֶה שֶׁאָכַלְנוּ עָלָיו.
رحمان، باشد که برکت فراوان بر این خانه و بر این سفرهای که از آن خوردهایم بفرستد.
הָרַחֲמָן הוּא יִשְׁלַח לָנוּ אֶת אֵלִיָּהוּ הַנָּבִיא זָכוּר לַטּוֹב, וִיבַשֵּׂר לָנוּ בְּשׂוֹרוֹת טוֹבוֹת יְשׁוּעוֹת וְנֶחָמוֹת.
رحمان، باشد که ایلیای نبی را، که به نیکی یاد میشود، نزد ما بفرستد تا برای ما خبرهای خوش و نجاتها و تسلیها بیاورد.
בְּבֵית אָבִיו אוֹמֵר:
در خانه پدرش، چنین میگوید:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אֶת אָבִי מוֹרִי בַּעַל הַבַּיִת הַזֶּה, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי בַּעֲלַת הַבַּיִת הַזֶּה.
رحمان، باشد که پدرم، آموزگارم، صاحب این خانه را، و مادرم، آموزگارم، بانوی این خانه را، برکت دهد.
נָשׂוּי אוֹמֵר:
مرد متأهل چنین میگوید:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אוֹתִי, (אם אביו ואמו בחיים: וְאֶת אָבִי מוֹרִי, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי,) וְאֶת אִשְׁתִּי, וְאֶת זַרְעִי, וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לִי.
رحمان، باشد که مرا برکت دهد، (اگر پدر و مادرش زنده باشند: و پدرم، آموزگارم، و مادرم، آموزگارم،) و همسرم، و فرزندانم، و هرآنچه از آنِ من است.
נְשׂוּאָה אוֹמֶרֶת:
زن متأهل چنین میگوید:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אוֹתִי, (אם אביה ואמה בחיים: וְאֶת אָבִי מוֹרִי, וְאֶת אִמִּי מוֹרָתִי,) וְאֶת בַּעֲלִי, וְאֶת זַרְעִי, וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לִי.
رحمان، باشد که مرا برکت دهد، (اگر پدر و مادرش زنده باشند: و پدرم، آموزگارم، و مادرم، آموزگارم،) و شوهرم، و فرزندانم، و هرآنچه از آنِ من است.
אוֹרֵחַ אוֹמֵר:
مهمان چنین میگوید:
הָרַחֲמָן הוּא יְבָרֵךְ אֶת בַּעַל הַבַּיִת הַזֶּה וְאֶת בַּעֲלַת הַבַּיִת הַזֶּה, אוֹתָם וְאֶת בֵּיתָם וְאֶת זַרְעָם וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָהֶם. יְהִי רָצוֹן, שֶׁלֹּא יֵבוֹשׁ בַּעַל הַבַּיִת בָּעוֹלָם הַזֶּה, וְלֹא יִכָּלֵם לָעוֹלָם הַבָּא, וְיִצְלַח מְאֹד בְּכָל נְכָסָיו, וְיִהְיוּ נְכָסָיו וּנְכָסֵינוּ מֻצְלָחִים וּקְרוֹבִים לָעִיר, וְאַל יִשְׁלֹט שָׂטָן לֹא בְּמַעֲשֵׂי יָדָיו וְלֹא בְּמַעֲשֵׂי יָדֵינוּ, וְאַל יִזְדַקֵּק לֹא לְפָנָיו וְלֹא לְפָנֵינוּ שׁוּם דְבַר הַרְהוֹר חֵטְא וַעֲבֵרָה וְעָוֹן מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם.
رحمان، باشد که صاحب این خانه و بانوی این خانه را برکت دهد، ایشان و اهل خانهشان، فرزندانشان، و هرآنچه از آنِ ایشان است؛ باشد که اراده او این باشد که صاحب این خانه نه در این جهان شرمنده شود و نه در جهان آینده خوار گردد، و باشد که در همه دارایی خود بسیار کامیاب شود، و باشد که دارایی او و ما کامیاب و نزدیک به شهر باشد، و باشد که شیطان بر دست ساخته او و ما حکم نراند، و باشد که نه او و نه ما هرگز در پیشگاه او به هیچ اندیشه گناه و خطا و تبهکاری نیازمند نشویم، از اکنون و تا ابد.
אוֹתָם וְאֶת בֵּיתָם וְאֶת זַרְעָם וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָהֶם, אוֹתָנוּ וְאֶת כָּל אֲשֶׁר לָנוּ, כְּמוֹ שֶׁנִּתְבָּרְכוּ אֲבוֹתֵינוּ אַבְרָהָם יִצְחָק וְיַעֲקֹב בַּכֹּל מִכֹּל כֹּל – כֵּן יְבָרֵךְ אוֹתָנוּ כֻּלָּנוּ יַחַד בִּבְרָכָה שְׁלֵמָה. וְנֹאמַר: אָמֵן.
ایشان و اهل خانهشان، فرزندانشان، و هرآنچه از آنِ ایشان است، ما و هرآنچه از آنِ ماست، چنانکه پدرانمان ابراهیم و اسحاق و یعقوب در همه چیز، از همه چیز، با همه چیز برکت یافتند؛ همچنین باشد که همه ما را با هم به برکتی کامل برکت دهد؛ و بگوییم: آمین.
בַּמָרוֹם יְלַמְּדוּ עֲלֵיהֶם וְעָלֵינוּ זְכוּת שֶׁתְּהֵא לְמִשְׁמֶרֶת שָׁלוֹם. וְנִשָׂא בְרָכָה מֵאֵת יְיָ, וּצְדָקָה מֵאֱלֹהֵי יִשְׁעֵנוּ, וְנִמְצָא חֵן וְשֵׂכֶל טוֹב בְּעֵינֵי אֱלֹהִים וְאָדָם.
در عالم بالا، باشد که برای ایشان و برای ما شایستگی آموخته شود تا نگاهبان صلح باشد؛ و باشد که از خداوند برکت برداریم و از خدای نجات خود عدالت، و باشد که در چشمان خدا و انسان فیض و فهم نیکو بیابیم.
בְּשַׁבָּת:
در شبات:
הַרָחֲמָן הוּא יַנְחִילֵנוּ יוֹם שֶׁכֻּלוֹ שַׁבָּת וּמְנוּחָה לְחַיֵּי הָעוֹלָמִים.
رحمان، باشد که روزی را که سراسر شبات و آرامش برای زندگی جاودان است به ما میراث دهد.
בְּיוֹם טוֹב:
در روز عید:
הַרָחֲמָן הוּא יַנְחִילֵנוּ יוֹם שֶׁכֻּלוֹ טוֹב.
رحمان، باشد که روزی را که سراسر نیکوست به ما میراث دهد.
בְּרֹאשׁ חוֹדֶשׁ:
در روش حُدِش:
הַרָחֲמָן הוּא יְחַדֵּשׁ עָלֵינוּ אֶת הָחֹדֶשׁ הַזֶּה לְטוֹבָה וְלִבְרָכָה.
رحمان، باشد که این ماه را برای ما به نیکی و برکت تازه گرداند.
בְּרֹאשׁ הַשָּׁנָה:
در روش هاشانا:
הַרָחֲמָן הוּא יְחַדֵּשׁ עָלֵינוּ אֶת הַשָּׁנָה הַזֹּאת לְטוֹבָה וְלִבְרָכָה.
رحمان، باشد که این سال را برای ما به نیکی و برکت تازه گرداند.
בְּסוּכּוֹת:
در سوکوت:
הַרָחֲמָן הוּא יָקִים לָנוּ אֶת סֻכַּת דָּוִד הַנּוֹפֶלֶת.
رحمان، باشد که سوکای افتاده داوود را برای ما برپا دارد.
הָרַחֲמָן הוּא יְזַכֵּנוּ לִימוֹת הַמָּשִׁיחַ וּלְחַיֵּי הָעוֹלָם הַבָּא. מַגְדִּיל (ביום שמתפללים בו מוסף ובמלווה מלכה: מִגְדּוֹל) יְשׁוּעוֹת מַלְכּוֹ, וְעֹשֶׂה חֶסֶד לִמְשִׁיחוֹ, לְדָוִד וּלְזַרְעוֹ עַד עוֹלָם. עֹשֶׂה שָׁלוֹם בִּמְרוֹמָיו, הוּא יַעֲשֶׂה שָׁלוֹם עָלֵינוּ וְעַל כָּל יִשְׂרָאַל. וְאִמְרוּ: "אָמֵן".
رحمان، باشد که ما را شایسته گرداند تا روزهای مسیح و زندگی جهان آینده را ببینیم؛ او که نجاتهای پادشاه خود را بزرگ میدارد (در روزی که موساف خوانده میشود و در ملاوه مالکا: برافراشته میسازد)، و به مسیح مسحشده خود مهربانی میورزد، به داوود و نسل او تا ابد؛ او که در بلندیهای خود صلح برقرار میسازد، باشد که بر ما و بر همه اسرائیل صلح برقرار سازد؛ و بگویید: آمین.
יְראוּ אֶת יְיָ קְדֹשָׁיו, כִּי אֵין מַחְסוֹר לִירֵאָיו. כְּפִירִים רָשׁוּ וְרָעֵבוּ, וְדֹרְשֵׁי יְיָ לֹא יַחְסְרוּ כָל טוֹב. הוֹדוּ לַיְיָ כִּי טוֹב, כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ. פּוֹתֵחַ אֶת יָדֶךָ, וּמַשְׂבִּיעַ לְכָל חַי רָצוֹן. בָּרוּךְ הַגֶּבֶר אֲשֶׁר יִבְטַח בַּיְיָ, וְהָיָה יְיָ מִבְטַחוֹ. נַעַר הָיִיתִי גַּם זָקַנְתִּי, וְלֹא רָאִיתִי צַדִּיק נֶעֱזָב, וְזַרְעוֹ מְבַקֶּשׁ לָחֶם. יְיָ עֹז לְעַמּוֹ יִתֵּן, יְיָ יְבָרֵךְ אֶת עַמּוֹ בַשָּׁלוֹם.
از خداوند بترسید، ای مقدسان او، زیرا ترسندگان او را هیچ کمبودی نیست؛ شیران ممکن است تهیدست و گرسنه شوند، اما جویندگان خداوند را هیچ نیکی کم نخواهد شد؛ خداوند را سپاس گویید زیرا که نیکوست، زیرا که مهربانی او تا ابد پایدار است؛ تو دست خود را میگشایی و خواهش هر زندهای را سیر میکنی؛ خوشا به حال کسی که بر خداوند توکل میکند، و خداوند پشتیبان او خواهد بود؛ جوان بودم و اکنون پیر شدهام، اما عادل را رهاشده ندیدهام و نه نسل او را در طلب نان؛ خداوند به قوم خود توانایی خواهد داد، خداوند قوم خود را به صلح برکت خواهد داد.