בְּיוֹם י"ד בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, מֵכִינִים מְדוּרָה קְטַנָּה, וּבָהּ שׂוֹרְפִים אֶת הַחָמֵץ שֶׁנוֹתַר (כּוֹלֵל אֶת הַחָמֵץ שֶׁנִּמְצָא אֶמֶשׁ בִּבְדִיקַת הַחָמֵץ). לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, הוּא מֻבְטָל וּמֻפְקָר שׁוֹב, כּוֹלֵל כָּל חָמֵץ שֶׁאוּלַי נִשְׁאַר בְּמָקוֹם מָה. בְּיוֹם זֶה יֵשׁ זְמַן שֶׁאָסוּר לֶאֱכוֹל חָמֵץ עוֹד, עַד סוֹף הֶחָג. לְאַחַר זְמַן שְׂרִיפַת הַחָמֵץ, אָסוּר שֶׁיִּמָּצֵא וְיֵרָאֶה בִּרְשׁוּתֵנוּ חָמֵץ עַד אַחֲרֵי חַג הַפֶּסַח (מִלְּבַד הַחָמֵץ הַנָּעוּל בָּאָרוֹן שֶׁנִּמְכַּר לְגּוֹי בְּמִכִּירַת חָמֵץ).
در روز چهاردهم نیسان در بامداد، آتشی کوچک برپا میشود، و خامِص باقیمانده سوزانده میشود (از جمله خامِص یافتشده دیشب هنگام جستجو). پس از سوزاندن خامِص، آن دوباره باطل و رها میشود، از جمله هر خامِصی که شاید در جایی باقی مانده باشد. در این روز، هنگامی هست که دیگر خوردن خامِص ممنوع میگردد، تا پایان عید. پس از زمان سوزاندن خامِص، یافتن یا دیدن خامِص در تملک ما تا پس از عید پسح ممنوع است (به جز خامِص قفلشده در گنجهای که در «فروش خامِص» به یک غیریهودی فروخته میشود).
כַּאֲשֶׁר עֶרֶב פֶּסַח חָל בְּשַׁבָּת, הַחָמֵץ נִשְׂרָף בְּיוֹם שִׁישִׁי, י"ג בְּנִיסָן בַּבּוֹקֶר, וּמְשַׁאֲרִים בַּבַּיִת מְעַט חָמֵץ, בְּכַמּוּת שֶׁמֻּעֲרָכֶת שֶׁתִּסְפִּיק לְסְעוּדוֹת שַׁבָּת הַקְּרוֹבָה. כָּל שֶׁנִּשְׁאַר בְּכָל אוֹפֶן לְאַחַר הַסְּעוּדוֹת - יֵשׁ לְהַשְׁמִיד בְּאוֹפֶן הַמּוּתָר עַל פִּי הַהֲלָכָה.
هنگامی که شب پسح در شبات واقع شود، خامِص در روز جمعه، سیزدهم نیسان در بامداد سوزانده میشود، و مقدار اندکی خامِص در خانه باقی گذاشته میشود، به اندازهای که برای وعدههای شباتِ پیش رو کافی برآورد شود. هر آنچه پس از وعدهها باقی بماند باید به شیوهای که بر طبق شریعت یهود مجاز است نابود گردد.
לְאַחַר שְׂרִיפַת הַחָמֵץ וּתוֹךְ כְּדֵי, יֵאָמֵר שָׁלוֹשׁ פְּעָמִים:
پس از سوزاندن خامِص و در حین آن، سه بار بگو:
כָּל חֲמִירָא דְאִיכָּא בִרְשׁוּתִי, דַּחֲזִיתֵהּ וּדְלָא חֲזִיתָה. דְּבִיעַרְתָּה וּדְלָא בִיעַרְתָּה, לִבְטִיל וְלָהֵוי (בפעם השלישית יוסף: הֶפְקֵר) כְּעַפְרָא דְאַרְעָא:
هر خمیرمایهای که در تملک من است، خواه آن را دیده باشم یا ندیده باشم، خواه آن را برداشته باشم یا برنداشته باشم، باطل گردد و (در بار سوم بیفزای: بیصاحب) همچون غبار زمین شود.
לְאַחַר הַשְּׂרֵפָה, יֵאָמֵר:
پس از پایان سوختن، بگو:
יְהִי רָצוֹן מִלְפָנִיךְ, יְהֹוָה אֱלֹהֵינוּ וִאלהֵי אֲבוֹתֵינוּ, שֶׁתְּרַחֵם עֲלֵינוּ, וְתִשְׁמְרֵנוּ וְתַצִּילֵנוּ מֵאִסּוּר חָמֵץ אֲפִלּוּ מִכָּל שֶׁהוּא, שָׁנָה זוֹ וְכָל שָׁנָה וְשָׁנָה, כָּל יְמֵי חַיינוּ. וּכְשֵׁם שֶׁבְּעֶרְנוּ הֶחָמֵץ מִבָּתֵּינוּ הַיוֹם הַזֶּה, כֵן תְזַכֵּנוּ וּתְסַיְעֵנוּ וְתַעְזְרֵנוּ לְבֶעַר הֵיִצֶר הָרָע מִקִּרְבֵּנוּ:
باشد که خواست تو باشد، ای خداوند خدای ما و خدای پدران ما، که بر ما رحم کنی، ما را نگاه داری، و ما را از هر گونه ممنوعیت خامِص، حتی کمترین مقدار آن، در این سال و در هر سال، در همه روزهای زندگیمان نجات دهی. و همانگونه که ما امروز خامِص را از خانههایمان برداشتیم، تو نیز به ما توانایی عطا کن، ما را پشتیبانی کن، و یاری ده تا میل بد را از درون خویش برداریم.