בָּרְכִי נַפְשִׁי אֶת יְהוָה יְהוָה אֱלֹהַי גָּדַלְתָּ מְּאֹד הוֹד וְהָדָר לָבָשְׁתָּ:
ای جان من، خداوند را متبارک بخوان. ای خدای من، تو بسیار بزرگی، به جلال و زیبایی آراستهای.
עֹטֶה אוֹר כַּשַּׂלְמָה נוֹטֶה שָׁמַיִם כַּיְרִיעָה:
خود را همچون جامه به نور میپوشانی؛ آسمانها را مانند پرده میگسترانی.
הַמְקָרֶה בַמַּיִם עֲלִיּוֹתָיו הַשָּׂם עָבִים רְכוּבוֹ הַמְהַלֵּךְ עַל כַּנְפֵי רוּחַ:
آنکه غرفههای بالایی خود را بر آبها سقف میزند؛ آنکه ابرها را ارابه خود میسازد، که بر بالهای باد روان است.
עֹשֶׂה מַלְאָכָיו רוּחוֹת מְשָׁרְתָיו אֵשׁ לֹהֵט:
بادها را پیامآوران خود میسازد، و آتش سوزان را خادمان خویش.
יָסַד אֶרֶץ עַל מְכוֹנֶיהָ בַּל תִּמּוֹט עוֹלָם וָעֶד:
زمین را بر پایههایش بنیاد نهاد تا تا به ابد نلغزد.
תְּהוֹם כַּלְּבוּשׁ כִּסִּיתוֹ עַל הָרִים יַעַמְדוּ מָיִם:
ژرفا را همچون جامهای پوشاندی؛ آبها بر کوهها ایستادند.
מִן גַּעֲרָתְךָ יְנוּסוּן מִן קוֹל רַעַמְךָ יֵחָפֵזוּן:
از نهیب تو گریختند؛ از آوای تندر تو شتابان دور شدند.
יַעֲלוּ הָרִים יֵרְדוּ בְקָעוֹת אֶל מְקוֹם זֶה יָסַדְתָּ לָהֶם:
بر کوهها برآمدند، به درهها فرود آمدند، به همان مکانی که برایشان بنیاد نهاده بودی.
גְּבוּל שַׂמְתָּ בַּל יַעֲבֹרוּן בַּל יְשׁוּבוּן לְכַסּוֹת הָאָרֶץ:
حدی نهادی که از آن نگذرند، تا بازنگردند و زمین را نپوشانند.
הַמְשַׁלֵּחַ מַעְיָנִים בַּנְּחָלִים בֵּין הָרִים יְהַלֵּכוּן:
چشمهها را به جویها روانه میسازد؛ که در میان کوهها جاری میشوند.
יַשְׁקוּ כָּל חַיְתוֹ שָׂדָי יִשְׁבְּרוּ פְרָאִים צְמָאָם:
همه جانوران صحرا را سیراب میکنند؛ گورخران تشنگی خود را فرو مینشانند.
עֲלֵיהֶם עוֹף הַשָּׁמַיִם יִשְׁכּוֹן מִבֵּין עֳפָאיִם יִתְּנוּ קוֹל:
در کنار آنها پرندگان آسمان آشیان میگزینند؛ از میان شاخهها آواز خود را برمیآورند.
מַשְׁקֶה הָרִים מֵעֲלִיּוֹתָיו מִפְּרִי מַעֲשֶׂיךָ תִּשְׂבַּע הָאָרֶץ:
کوهها را از غرفههای بالایی خود سیراب میکند؛ از میوه کارهای تو زمین سیر میشود.
מַצְמִיחַ חָצִיר לַבְּהֵמָה וְעֵשֶׂב לַעֲבֹדַת הָאָדָם לְהוֹצִיא לֶחֶם מִן הָאָרֶץ:
علف را برای چارپایان میرویاند و گیاه را برای کار انسان، تا نان را از زمین برآورد.
וְיַיִן יְשַׂמַּח לְבַב אֱנוֹשׁ לְהַצְהִיל פָּנִים מִשָּׁמֶן וְלֶחֶם לְבַב אֱנוֹשׁ יִסְעָד:
و شراب را، که دل انسان را شاد میسازد، تا چهره را از روغن درخشان کند، و نان را، که دل انسان را قوت میبخشد.
יִשְׂבְּעוּ עֲצֵי יְהוָה אַרְזֵי לְבָנוֹן אֲשֶׁר נָטָע:
درختان خداوند سیراب میشوند، سروهای آزاد لبنان، که او کاشته است.
אֲשֶׁר שָׁם צִפֳּרִים יְקַנֵּנוּ חֲסִידָה בְּרוֹשִׁים בֵּיתָהּ:
جایی که پرندگان آشیان میسازند؛ و اما لکلک، صنوبرهای بلند خانه اوست.
הָרִים הַגְּבֹהִים לַיְּעֵלִים סְלָעִים מַחְסֶה לַשְׁפַנִּים:
کوههای بلند برای بزهای کوهی؛ و صخرهها پناهگاهی برای گورکنها.
עָשָׂה יָרֵחַ לְמוֹעֲדִים שֶׁמֶשׁ יָדַע מְבוֹאוֹ:
ماه را برای موسمهای مقرر آفرید؛ خورشید غروب خود را میداند.
תָּשֶׁת חֹשֶׁךְ וִיהִי לָיְלָה בּוֹ תִרְמֹשׂ כָּל חַיְתוֹ יָעַר:
تاریکی را پدید میآوری و شب میشود، که در آن هر جانور جنگل به حرکت درمیآید.
הַכְּפִירִים שֹׁאֲגִים לַטָּרֶף וּלְבַקֵּשׁ מֵאֵל אָכְלָם:
شیران جوان برای شکار میغرند و خوراک خود را از خدا طلب میکنند.
תִּזְרַח הַשֶּׁמֶשׁ יֵאָסֵפוּן וְאֶל מְעוֹנֹתָם יִרְבָּצוּן:
چون خورشید برمیآید گرد میآیند و در لانههای خود میآرامند.
יֵצֵא אָדָם לְפָעֳלוֹ וְלַעֲבֹדָתוֹ עֲדֵי עָרֶב:
انسان به کار خود بیرون میرود، به مشقت خویش تا شامگاه.
מָה רַבּוּ מַעֲשֶׂיךָ יְהוָה כֻּלָּם בְּחָכְמָה עָשִׂיתָ מָלְאָה הָאָרֶץ קִנְיָנֶךָ:
ای خداوند، کارهای تو چه بسیار است! همه را با حکمت ساختهای؛ زمین پر از داراییهای توست!
זֶה הַיָּם גָּדוֹל וּרְחַב יָדָיִם שָׁם רֶמֶשׂ וְאֵין מִסְפָּר חַיּוֹת קְטַנּוֹת עִם גְּדֹלוֹת:
این دریا، بزرگ و پهناور؛ در آن خزندگان و جانوران بیشمارند، هم خرد و هم بزرگ.
שָׁם אֳנִיּוֹת יְהַלֵּכוּן לִוְיָתָן זֶה יָצַרְתָּ לְשַׂחֶק בּוֹ:
آنجا کشتیها روانند؛ این لِویاتان را آفریدی تا با آن بازی کنی.
כֻּלָּם אֵלֶיךָ יְשַׂבֵּרוּן לָתֵת אָכְלָם בְּעִתּוֹ:
همگی با امید به تو مینگرند، تا خوراکشان را در وقتش بدهی.
תִּתֵּן לָהֶם יִלְקֹטוּן תִּפְתַּח יָדְךָ יִשְׂבְּעוּן טוֹב:
به آنها میدهی تا گرد آورند؛ دست خود را میگشایی تا از نیکویی سیر شوند.
תַּסְתִּיר פָּנֶיךָ יִבָּהֵלוּן תֹּסֵף רוּחָם יִגְוָעוּן וְאֶל עֲפָרָם יְשׁוּבוּן:
روی خود را پنهان میکنی و آنها هراسان میشوند؛ روح آنها را بازمیگیری و میمیرند و به خاک خود بازمیگردند.
תְּשַׁלַּח רוּחֲךָ יִבָּרֵאוּן וּתְחַדֵּשׁ פְּנֵי אֲדָמָה:
روح خود را میفرستی و آفریده میشوند، و روی زمین را تازه میگردانی.
יְהִי כְבוֹד יְהוָה לְעוֹלָם יִשְׂמַח יְהוָה בְּמַעֲשָׂיו:
جلال خداوند تا به ابد خواهد بود؛ خداوند از کارهای خویش شادمان خواهد شد.
הַמַּבִּיט לָאָרֶץ וַתִּרְעָד יִגַּע בֶּהָרִים וְיֶעֱשָׁנוּ:
او که به زمین مینگرد و میلرزد؛ کوهها را لمس میکند و دود برمیآورند.
אָשִׁירָה לַיהוָה בְּחַיָּי אֲזַמְּרָה לֵאלֹהַי בְּעוֹדִי:
تا زندهام برای خداوند سرود خواهم خواند؛ تا هستم برای خدای خود سرود ستایش خواهم خواند.
יֶעֱרַב עָלָיו שִׂיחִי אָנֹכִי אֶשְׂמַח בַּיהוָה:
باشد که گفتار من نزد او پسندیده آید؛ من در خداوند شادمان خواهم شد.
יִתַּמּוּ חַטָּאִים מִן הָאָרֶץ וּרְשָׁעִים עוֹד אֵינָם בָּרְכִי נַפְשִׁי אֶת יְהוָה הַלְלוּיָהּ:
گناهکاران از زمین نابود خواهند شد و شریران دیگر نخواهند بود؛ ای جان من، خداوند را برکت گوی. هَلِلویا.