לְדָוִד אוֹדְךָ בְכָל לִבִּי נֶגֶד אֱלֹהִים אֲזַמְּרֶךָּ:
از داوود. تو را با تمام دل خود سپاس خواهم گفت؛ در حضور بزرگان ستایش تو را خواهم سرایید.
אֶשְׁתַּחֲוֶה אֶל הֵיכַל קָדְשְׁךָ וְאוֹדֶה אֶת שְׁמֶךָ עַל חַסְדְּךָ וְעַל אֲמִתֶּךָ כִּי הִגְדַּלְתָּ עַל כָּל שִׁמְךָ אִמְרָתֶךָ:
به سوی معبد مقدس تو سجده خواهم کرد، و نام تو را به سبب مهربانی و راستیات سپاس خواهم گفت، زیرا کلام خود را بر همهٔ نامهای خود برتر ساختی.
בְּיוֹם קָרָאתִי וַתַּעֲנֵנִי תַּרְהִבֵנִי בְנַפְשִׁי עֹז:
در روزی که خواندم و تو مرا اجابت کردی؛ مرا توانمند ساختی، و در جانم نیرو نهادی.
יוֹדוּךָ יְהוָה כָּל מַלְכֵי אָרֶץ כִּי שָׁמְעוּ אִמְרֵי פִיךָ:
ای خداوند، همهٔ پادشاهان زمین تو را خواهند ستود، زیرا کلام دهان تو را شنیدند.
וְיָשִׁירוּ בְּדַרְכֵי יְהוָה כִּי גָדוֹל כְּבוֹד יְהוָה:
و راههای خداوند را خواهند سرایید، زیرا جلال خداوند بزرگ است.
כִּי רָם יְהוָה וְשָׁפָל יִרְאֶה וְגָבֹהַּ מִמֶּרְחָק יְיֵדָע:
زیرا خداوند بلندمرتبه است اما فروتن را میبیند، و متکبر را از دور میشناسد.
אִם אֵלֵךְ בְּקֶרֶב צָרָה תְּחַיֵּנִי עַל אַף אֹיְבַי תִּשְׁלַח יָדֶךָ וְתוֹשִׁיעֵנִי יְמִינֶךָ:
اگر در میان تنگی راه روم، تو مرا زنده میسازی؛ بر ضد خشم دشمنانم، تو دست خود را دراز میکنی و دست راستت مرا نجات میدهد.
יְהוָה יִגְמֹר בַּעֲדִי יְהוָה חַסְדְּךָ לְעוֹלָם מַעֲשֵׂי יָדֶיךָ אַל תֶּרֶף:
باشد که خداوند کار مرا به کمال رساند؛ ای خداوند، مهربانی تو جاودانی باد. کارهای دستانت را رها مکن.