מִזְמוֹר שִׁיר חֲנֻכַּת הַבַּיִת לְדָוִד:
مزموری؛ سرود تبرک خانه، از داوود.
אֲרוֹמִמְךָ יְהוָה כִּי דִלִּיתָנִי וְלֹא שִׂמַּחְתָּ אֹיְבַי לִי:
ای خداوند، تو را متعال میدارم، زیرا مرا برافراشتی، و نگذاشتی دشمنانم بر من شادی کنند.
יְהוָה אֱלֹהָי שִׁוַּעְתִּי אֵלֶיךָ וַתִּרְפָּאֵנִי:
ای خداوند، نزد تو فریاد برآوردم، و تو مرا شفا بخشیدی.
יְהוָה הֶעֱלִיתָ מִן שְׁאוֹל נַפְשִׁי חִיִּיתַנִי (מיורדי) מִיָּרְדִי בוֹר:
ای خداوند، جان مرا از گور برآوردی؛ مرا از فرودم به گودال زنده ساختی.
זַמְּרוּ לַיהוָה חֲסִידָיו וְהוֹדוּ לְזֵכֶר קָדְשׁוֹ:
ای پارسایان او، خداوند را بسرایید، و نام مقدس او را شکر گویید.
כִּי רֶגַע בְּאַפּוֹ חַיִּים בִּרְצוֹנוֹ בָּעֶרֶב יָלִין בֶּכִי וְלַבֹּקֶר רִנָּה:
زیرا خشم او لحظهای است؛ حیات از رضامندی او پدید میآید؛ شامگاهان گریه شاید درنگ کند، اما بامدادان آواز شادمانی است.
וַאֲנִי אָמַרְתִּי בְשַׁלְוִי בַּל אֶמּוֹט לְעוֹלָם:
و در آسودگی خود گفتم: «هرگز نخواهم لغزید.»
יְהוָה בִּרְצוֹנְךָ הֶעֱמַדְתָּה לְהַרְרִי עֹז הִסְתַּרְתָּ פָנֶיךָ הָיִיתִי נִבְהָל:
ای خداوند، به اراده خود کوه مرا استوار ساختی؛ روی خویش را پنهان کردی و من هراسان شدم.
אֵלֶיךָ יְהוָה אֶקְרָא וְאֶל אֲדֹנָי אֶתְחַנָּן:
ای خداوند، تو را میخواندم، و نزد خداوند تضرع میکردم.
מַה בֶּצַע בְּדָמִי בְּרִדְתִּי אֶל שָׁחַת הֲיוֹדְךָ עָפָר הֲיַגִּיד אֲמִתֶּךָ:
«در خون من، در فرود من به گور، چه سودی است؟ آیا خاک تو را شکر خواهد گفت؛ آیا راستی تو را بازگو خواهد کرد؟
שְׁמַע יְהוָה וְחָנֵּנִי יְהוָה הֱיֵה עֹזֵר לִי:
ای خداوند، بشنو و بر من رحم فرما؛ ای خداوند، یاور من باش.»
הָפַכְתָּ מִסְפְּדִי לְמָחוֹל לִי פִּתַּחְתָּ שַׂקִּי וַתְּאַזְּרֵנִי שִׂמְחָה:
ماتم مرا برایم به رقص بدل کردی؛ پلاس مرا گشودی و مرا به شادمانی کمر بستی.
לְמַעַן יְזַמֶּרְךָ כָבוֹד וְלֹא יִדֹּם יְהוָה אֱלֹהַי לְעוֹלָם אוֹדֶךָּ:
تا جانم تو را سرود ستایش بسراید و خاموش نباشد. ای خداوند، خدای من، تو را تا ابد سپاس خواهم گفت.