לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד:
برای سالار سرایندگان، مزموری از داوود.
בְּבוֹא אֵלָיו נָתָן הַנָּבִיא כַּאֲשֶׁר בָּא אֶל בַּת שָׁבַע:
هنگامی که ناتانِ نبی نزد او آمد، آنگاه که او نزد بتشبع رفته بود.
חָנֵּנִי אֱלֹהִים כְּחַסְדֶּךָ כְּרֹב רַחֲמֶיךָ מְחֵה פְשָׁעָי:
ای خدا، بر حسب مهربانی خود بر من رحمت آور؛ بر حسب کثرت رحمتهای خود، گناهان مرا محو کن.
(הרבה) הֶרֶב כַּבְּסֵנִי מֵעֲוֹנִי וּמֵחַטָּאתִי טַהֲרֵנִי:
مرا از خطایم به تمامی بشوی، و از گناهم پاک ساز.
כִּי פְשָׁעַי אֲנִי אֵדָע וְחַטָּאתִי נֶגְדִּי תָמִיד:
زیرا من گناهان خود را میشناسم، و خطای من همواره پیش روی من است.
לְךָ לְבַדְּךָ חָטָאתִי וְהָרַע בְּעֵינֶיךָ עָשִׂיתִי לְמַעַן תִּצְדַּק בְּדָבְרֶךָ תִּזְכֶּה בְשָׁפְטֶךָ:
تنها به تو گناه کردهام، و آنچه را در نظر تو بد است انجام دادهام، تا در سخن خود عادل شمرده شوی، و در داوری خود راست.
הֵן בְּעָווֹן חוֹלָלְתִּי וּבְחֵטְא יֶחֱמַתְנִי אִמִּי:
اینک با خطا سرشته شدم، و با گناه مادرم به من آبستن شد.
הֵן אֱמֶת חָפַצְתָּ בַטֻּחוֹת וּבְסָתֻם חָכְמָה תוֹדִיעֵנִי:
اینک تو خواستی که راستی در جایهای پنهان باشد، و در نهانخانه دل حکمت را به من میآموزی.
תְּחַטְּאֵנִי בְאֵזוֹב וְאֶטְהָר תְּכַבְּסֵנִי וּמִשֶּׁלֶג אַלְבִּין:
مرا با زوفا پاک کن، و طاهر خواهم شد؛ مرا بشوی، و از برف سفیدتر خواهم شد.
תַּשְׁמִיעֵנִי שָׂשׂוֹן וְשִׂמְחָה תָּגֵלְנָה עֲצָמוֹת דִּכִּיתָ:
مرا شادی و خوشی بشنوان؛ بگذار استخوانهایی که در هم شکستی وجد کنند.
הַסְתֵּר פָּנֶיךָ מֵחֲטָאָי וְכָל עֲוֹנֹתַי מְחֵה:
روی خود را از گناهان من پنهان کن، و همه خطایای مرا محو ساز.
לֵב טָהוֹר בְּרָא לִי אֱלֹהִים וְרוּחַ נָכוֹן חַדֵּשׁ בְּקִרְבִּי:
ای خدا، دلی پاک در من بیافرین، و روحی استوار در درون من تازه کن.
אַל תַּשְׁלִיכֵנִי מִלְּפָנֶיךָ וְרוּחַ קָדְשְׁךָ אַל תִּקַּח מִמֶּנִּי:
مرا از حضور خود مران، و روح قدوس خود را از من مگیر.
הָשִׁיבָה לִּי שְׂשׂוֹן יִשְׁעֶךָ וְרוּחַ נְדִיבָה תִסְמְכֵנִי:
شادی نجات خود را به من بازگردان، و روحی بزرگوار مرا تأیید کند.
אֲלַמְּדָה פֹשְׁעִים דְּרָכֶיךָ וְחַטָּאִים אֵלֶיךָ יָשׁוּבוּ:
خطاکاران را راههای تو خواهم آموخت، و گناهکاران به سوی تو باز خواهند گشت.
הַצִּילֵנִי מִדָּמִים אֱלֹהִים אֱלֹהֵי תְּשׁוּעָתִי תְּרַנֵּן לְשׁוֹנִי צִדְקָתֶךָ:
ای خدا، خدای نجات من، مرا از خونریزی برهان؛ بگذار زبانم پارسایی تو را با شادی بسراید.
אֲדֹנָי שְׂפָתַי תִּפְתָּח וּפִי יַגִּיד תְּהִלָּתֶךָ:
ای خداوند، تو لبهای مرا خواهی گشود، و دهانم ستایش تو را بیان خواهد کرد.
כִּי לֹא תַחְפֹּץ זֶבַח וְאֶתֵּנָה עוֹלָה לֹא תִרְצֶה:
زیرا تو قربانی نمیخواهی، وگرنه آن را میدادم؛ تو از قربانی سوختنی خشنود نیستی.
זִבְחֵי אֱלֹהִים רוּחַ נִשְׁבָּרָה לֵב נִשְׁבָּר וְנִדְכֶּה אֱלֹהִים לֹא תִבְזֶה:
قربانیهای خدا روح شکسته است؛ ای خدا، دل شکسته و کوبیده را خوار نخواهی شمرد.
הֵיטִיבָה בִרְצוֹנְךָ אֶת צִיּוֹן תִּבְנֶה חוֹמוֹת יְרוּשָׁלִָם:
به اراده خود به صهیون نیکی کن؛ باروهای اورشلیم را بنا کن.
אָז תַּחְפֹּץ זִבְחֵי צֶדֶק עוֹלָה וְכָלִיל אָז יַעֲלוּ עַל מִזְבַּחֲךָ פָרִים:
آنگاه قربانیهای پارسایی را خواهی خواست، قربانی سوختنی و قربانی تمام؛ آنگاه گاوان را بر مذبح تو تقدیم خواهند کرد.