לַמְנַצֵּחַ מַשְׂכִּיל לְדָוִד:
برای رهبر سرود، مزموری آموزنده از داوود.
בְּבוֹא דּוֹאֵג הָאֲדֹמִי וַיַּגֵּד לְשָׁאוּל וַיֹּאמֶר לוֹ בָּא דָוִד אֶל בֵּית אֲחִימֶלֶךְ:
هنگامی که دوئِگ ادومی آمد و به شائول خبر داد و به او گفت: «داوود به خانه اخیملک آمد.»
מַה תִּתְהַלֵּל בְּרָעָה הַגִּבּוֹר חֶסֶד אֵל כָּל הַיּוֹם:
ای مرد زورمند، چرا به بدی فخر میفروشی؟ مهربانی خدا پیوسته است.
הַוּוֹת תַּחְשֹׁב לְשׁוֹנֶךָ כְּתַעַר מְלֻטָּשׁ עֹשֵׂה רְמִיָּה:
زبان تو نابودی را تدبیر میکند، همچون تیغی تیز که فریب میورزد.
אָהַבְתָּ רָּע מִטּוֹב שֶׁקֶר מִדַּבֵּר צֶדֶק סֶלָה:
بدی را بیش از نیکی دوست داشتی، دروغ را بیش از گفتن راستی تا ابد.
אָהַבְתָּ כָל דִּבְרֵי בָלַע לְשׁוֹן מִרְמָה:
همه سخنان ویرانگر را دوست داشتی، ای زبان فریبکار.
גַּם אֵל יִתָּצְךָ לָנֶצַח יַחְתְּךָ וְיִסָּחֲךָ מֵאֹהֶל וְשֵׁרֶשְׁךָ מֵאֶרֶץ חַיִּים סֶלָה:
خدا نیز تو را تا ابد در هم خواهد شکست؛ تو را خرد خواهد کرد و از خیمهات بیرون خواهد کشید، و تو را از زمین زندگان تا ابد ریشهکن خواهد ساخت.
וְיִרְאוּ צַדִּיקִים וְיִירָאוּ וְעָלָיו יִשְׂחָקוּ:
و پارسایان خواهند دید و خواهند ترسید، و بر او خواهند خندید.
הִנֵּה הַגֶּבֶר לֹא יָשִׂים אֱלֹהִים מָעוּזּוֹ וַיִּבְטַח בְּרֹב עָשְׁרוֹ יָעֹז בְּהַוָּתוֹ:
«اینک مردی که قوت خود را در خدا ننهاد و به فراوانی ثروت خود توکل کرد؛ او خویشتن را در شرارت خود نیرومند ساخت.»
וַאֲנִי כְּזַיִת רַעֲנָן בְּבֵית אֱלֹהִים בָּטַחְתִּי בְחֶסֶד אֱלֹהִים עוֹלָם וָעֶד:
اما من همچون درخت زیتون سرسبزی در خانه خدا هستم؛ به مهربانی خدا تا ابدالآباد توکل کردهام.
אוֹדְךָ לְעוֹלָם כִּי עָשִׂיתָ וַאֲקַוֶּה שִׁמְךָ כִי טוֹב נֶגֶד חֲסִידֶיךָ:
تو را تا ابدالآباد سپاس خواهم گفت چون این را کردهای، و به نام تو امید خواهم بست، زیرا که نیکوست، در حضور وفاداران تو.