לַמְנַצֵּחַ מִזְמוֹר לְדָוִד:
برای سالار سرایندگان، مزموری از داوود.
שְׁמַע אֱלֹהִים קוֹלִי בְשִׂיחִי מִפַּחַד אוֹיֵב תִּצֹּר חַיָּי:
ای خدا، صدای مرا در دعایم بشنو؛ از ترس دشمن جان مرا نگاه دار.
תַּסְתִּירֵנִי מִסּוֹד מְרֵעִים מֵרִגְשַׁת פֹּעֲלֵי אָוֶן:
مرا از مشورت بدکاران پنهان خواهی کرد، از انبوه عاملان شرارت،
אֲשֶׁר שָׁנְנוּ כַחֶרֶב לְשׁוֹנָם דָּרְכוּ חִצָּם דָּבָר מָר:
آنان که زبان خود را همچون شمشیر تیز کردند؛ که سخن تلخ را همچون تیر خود نشانه گرفتند،
לִירוֹת בַּמִּסְתָּרִים תָּם פִּתְאֹם יֹרֻהוּ וְלֹא יִירָאוּ:
تا در نهان بر بیگناه تیر اندازند؛ ناگهان بر او میاندازند و نمیترسند.
יְחַזְּקוּ לָמוֹ דָּבָר רָע יְסַפְּרוּ לִטְמוֹן מוֹקְשִׁים אָמְרוּ מִי יִרְאֶה לָּמוֹ:
سخن بد را برای خود تقویت میکنند؛ از پنهان کردن دامها سخن میگویند. میگویند: «کیست که ما را ببیند؟»
יַחְפְּשׂוּ עוֹלֹת תַּמְנוּ חֵפֶשׂ מְחֻפָּשׂ וְקֶרֶב אִישׁ וְלֵב עָמֹק:
بهانهها میجویند؛ جستجویی دقیق به پایان رساندهاند، پنهان در درون انسان و در اعماق دل.
וַיֹּרֵם אֱלֹהִים חֵץ פִּתְאוֹם הָיוּ מַכּוֹתָם:
و خدا آنان را فرو افکند؛ زخمهایشان همچون تیری ناگهانی بود.
וַיַּכְשִׁילוּהוּ עָלֵימוֹ לְשׁוֹנָם יִתְנֹדֲדוּ כָּל רֹאֵה בָם:
آنچه امید داشتند او را بلغزاند، زبانشان بر خودشان آورد؛ هر که آنان را بیند سر خود را خواهد جنباند.
וַיִּירְאוּ כָּל אָדָם וַיַּגִּידוּ פֹּעַל אֱלֹהִים וּמַעֲשֵׂהוּ הִשְׂכִּילוּ:
آنگاه همهٔ آدمیان ترسیدند، و کار خدا را اعلام کردند و کردار او را دریافتند.
יִשְׂמַח צַדִּיק בַּיהוָה וְחָסָה בוֹ וְיִתְהַלְלוּ כָּל יִשְׁרֵי לֵב:
عادل در خدا شادمان خواهد شد و در او پناه خواهد گرفت، و همهٔ راستدلان فخر خواهند کرد.