רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם, עִלַּת הָעִלּוֹת וְסִבַּת כָּל הַסִּבּוֹת, אַנְתְּ לְעֵלָּא לְעֵלָּא מִן כֹּלָא, וְלֵית לְעֵלָּא מִנָּךְ, דְּלֵית מַחֲשָׁבָה תְּפִיסָא בָךְ כְּלָל, וּלְךָ דֻמִיָּה תְהִלָּה, וּמְרוֹמַם עַל כָּל בְּרָכָה וּתְהִלָּה. אוֹתְךָ אֶדְרֹשׁ אוֹתְךָ אֲבַקֵּשׁ, שֶׁתַּחְתֹּר חֲתִירָה דֶּרֶךְ כְּבוּשָׁה מֵאִתְּךָ, דֶּרֶךְ כָּל הָעוֹלָמוֹת, עַד הַהִשְׁתַּלְשְׁלוּת שֶׁלִּי בַּמָּקוֹם שֶׁאֲנִי עוֹמֵד, כְּפִי אֲשֶׁר נִגְלָה לְךָ יֹדֵעַ תַּעֲלֻמוֹת, וּבַדֶּרֶךְ וּנְתִיב הַזֶּה תָּאִיר עָלַי אוֹרְךָ, לְהַחֲזִירֵנִי בִּתְשׁוּבָה שְׁלֵמָה לְפָנֶיךָ בֶּאֱמֶת, כְּפִי רְצוֹנְךָ בֶּאֱמֶת, כְּפִי רְצוֹן מִבְחַר הַבְּרוּאִים, לִבְלִי לַחֲשֹׁב בְּמַחֲשַׁבְתִּי שׁוּם מַחֲשֶׁבֶת חוּץ, וְשׁוּם מַחֲשָׁבָה וּבִלְבּוּל שֶׁהוּא נֶגֶד רְצוֹנֶךָ, רַק לִדַּבֵּק בְּמַחֲשָׁבוֹת זַכּוֹת צַחוֹת וּקְדוֹשׁוֹת בַּעֲבוֹדָתְךָ בֶּאֱמֶת בְּהַשָּׂגָתְךָ וּבְתוֹרָתְךָ. הַט לִבִּי אֶל עֵדְוֹתֶיךָ, וְתֵן לִי לֵב טָהוֹר לְעָבְדְּךָ בֶּאֱמֶת. וּמִמְּצֻלוֹת יָם תּוֹצִיאֵנִי לְאוֹר גָּדוֹל חִישׁ קַל מְהֵרָה, תְּשׁוּעַת יְהֹוָה כְּהֶרֶף עַיִן, לֵאוֹר בְּאוֹר הַחַיִּים כָּל יְמֵי הֱיוֹתִי עַל פְּנֵי הָאֲדָמָה. וְאֶזְכֶּה לְחַדֵּשׁ נְעוּרַי הַיָּמִים שֶׁעָבְרוּ בַּחֹשֶׁךְ, לְהַחֲזִירָם אֶל הַקְּדֻשָּׁה, וְתִהְיֶה יְצִיאָתִי מִן הָעוֹלָם כְּבִיאָתִי בְּלֹא חֵטְא. וְאֶזְכֶּה לַחֲזוֹת בְּנֹעַם יְהֹוָה וּלְבַקֵּר בְּהֵיכָלוֹ, כֻּלּוֹ אֹמֵר כָּבוֹד, אָמֵן נֶצַח סֶלָה וָעֶד:
ای صاحبِ جهان، علتِ علتها و سببِ همهٔ سببها، تو والاتر و برتر از همه چیزی، و هیچ برتر از تو نیست، که هیچ اندیشهای تو را هرگز درنمییابد، و خاموشی تو را ستایش است، و تو برتر از هر برکت و ستایشی. تو را میجویم، تو را میطلبم، که راهی بگشایی، گذرگاهی هموار از سوی خود، از میانِ همهٔ عالمها، تا جایگاهِ من در آنجا که ایستادهام، چنانکه بر تو آشکار است، ای دانای رازها؛ و در این راه و طریق نورِ خود را بر من بتابان، تا مرا به توبهای کامل به سوی خود بازگردانی، به راستی، بر وفقِ ارادهٔ تو به راستی، بر وفقِ خواستِ برگزیدهٔ آفریدگان؛ تا در اندیشهٔ خود هیچ اندیشهٔ بیگانهای نپرورانم، و هیچ فکر و آشفتگیای که خلافِ ارادهٔ توست، بلکه تنها به اندیشههای پاک و صاف و مقدّس در بندگیِ تو به راستی، در ادراکِ تو و در توراهٔ تو بپیوندم. دلِ مرا به شهاداتِ خود مایل گردان، و دلی پاک به من ده تا تو را به راستی خدمت کنم. و از ژرفای دریا مرا به نوری عظیم برآور، شتابان و به زودی، که نجاتِ خداوند در یک چشم به هم زدن است، تا در نورِ حیات روشن گردم، همهٔ روزهایی که بر روی زمینام. و شایسته گردم که جوانیِ خود را نو کنم، روزهایی را که در تاریکی گذشت، و آنها را به قدسیت بازگردانم، و بیرونشدنِ من از جهان همچون آمدنم باشد، بیگناه. و شایسته گردم که جمالِ خداوند را بنگرم و در هیکلِ او تفقّد کنم، که همهاش جلال میگوید، آمین، جاودان، سلاه و همیشه.