עַל נַהֲרוֹת בָּבֶל שָׁם יָשַׁבְנוּ גַּם בָּכִינוּ בְּזָכְרֵנוּ אֶת צִיּוֹן:
بر کنار رودهای بابل، آنجا نشستیم و نیز گریستیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
עַל עֲרָבִים בְּתוֹכָהּ תָּלִינוּ כִּנֹּרוֹתֵינוּ:
بر بیدهای میان آن، چنگهای خود را آویختیم.
כִּי שָׁם שְׁאֵלוּנוּ שׁוֹבֵינוּ דִּבְרֵי שִׁיר וְתוֹלָלֵינוּ שִׂמְחָה שִׁירוּ לָנוּ מִשִּׁיר צִיּוֹן:
زیرا آنجا اسیرکنندگان ما از ما سخن سرود خواستند و آزاردهندگان ما شادمانی، که: «از سرود صهیون برای ما بسرایید.»
אֵיךְ נָשִׁיר אֶת שִׁיר יְהוָה עַל אַדְמַת נֵכָר:
«چگونه سرود خداوند را در خاک بیگانه بسراییم؟»
אִם אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם תִּשְׁכַּח יְמִינִי:
ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، باشد که دست راستم مهارت خود را فراموش کند.
תִּדְבַּק לְשׁוֹנִי לְחִכִּי אִם לֹא אֶזְכְּרֵכִי אִם לֹא אַעֲלֶה אֶת יְרוּשָׁלִַם עַל רֹאשׁ שִׂמְחָתִי:
باشد که زبانم به کامم بچسبد، اگر تو را به یاد نیاورم، اگر اورشلیم را بر سرِ شادی خود برنیفرازم.
זְכֹר יְהוָה לִבְנֵי אֱדוֹם אֵת יוֹם יְרוּשָׁלִָם הָאֹמְרִים עָרוּ עָרוּ עַד הַיְסוֹד בָּהּ:
ای خداوند، روز اورشلیم را برای پسران ادوم به یاد آور، آنان که گفتند: «ویرانش کنید، ویرانش کنید، تا بنیادش!»
בַּת בָּבֶל הַשְּׁדוּדָה אַשְׁרֵי שֶׁיְשַׁלֶּם לָךְ אֶת גְּמוּלֵךְ שֶׁגָּמַלְתְּ לָנוּ:
ای دختر بابل که به تاراج محکوم شدهای، خوشا به حال کسی که مکافات تو را که بر ما روا داشتی، به تو بازدهد.
אַשְׁרֵי שֶׁיֹּאחֵז וְנִפֵּץ אֶת עֹלָלַיִךְ אֶל הַסָּלַע:
خوشا به حال کسی که کودکانت را برگیرد و بر صخره بکوبد.