תְּפִלָּה לְמֹשֶׁה אִישׁ הָאֱלֹהִים אֲדֹנָי מָעוֹן אַתָּה הָיִיתָ לָּנוּ בְּדֹר וָדֹר:
دعای موسی، مرد خدا. ای خداوند، تو در جمیع نسلها مسکن ما بودهای.
בְּטֶרֶם הָרִים יֻלָּדוּ וַתְּחוֹלֵל אֶרֶץ וְתֵבֵל וּמֵעוֹלָם עַד עוֹלָם אַתָּה אֵל:
پیش از آنکه کوهها زاده شوند و تو زمین و ربع مسکون را پدید آوری، و از ازل تا به ابد، تو خدا هستی.
תָּשֵׁב אֱנוֹשׁ עַד דַּכָּא וַתֹּאמֶר שׁוּבוּ בְנֵי אָדָם:
انسان را تا حد خرد شدن میبری و میگویی: «ای بنیآدم، بازگردید.»
כִּי אֶלֶף שָׁנִים בְּעֵינֶיךָ כְּיוֹם אֶתְמוֹל כִּי יַעֲבֹר וְאַשְׁמוּרָה בַלָּיְלָה:
زیرا که هزار سال در نظر تو همچون روز دیروز است که گذشت و همچون پاسی از شب.
זְרַמְתָּם שֵׁנָה יִהְיוּ בַּבֹּקֶר כֶּחָצִיר יַחֲלֹף:
ایشان را همچون سیل میبری؛ مانند خوابند؛ بامدادان همچون گیاه میگذرد.
בַּבֹּקֶר יָצִיץ וְחָלָף לָעֶרֶב יְמוֹלֵל וְיָבֵשׁ:
بامدادان میشکفد و میگذرد؛ شامگاهان بریده شده و پژمرده میگردد.
כִּי כָלִינוּ בְאַפֶּךָ וּבַחֲמָתְךָ נִבְהָלְנוּ:
زیرا که از غضب تو هلاک میشویم و از خشم تو پریشان میگردیم.
(שת) שַׁתָּה עֲוֹנֹתֵינוּ לְנֶגְדֶּךָ עֲלֻמֵנוּ לִמְאוֹר פָּנֶיךָ:
گناهان ما را در حضور خود نهادهای، خطایای جوانی ما را در برابر نور روی خود.
כִּי כָל יָמֵינוּ פָּנוּ בְעֶבְרָתֶךָ כִּלִּינוּ שָׁנֵינוּ כְמוֹ הֶגֶה:
زیرا که همه روزهای ما در غضب تو سپری شده است؛ سالهای خود را همچون آهی به سر بردهایم.
יְמֵי שְׁנוֹתֵינוּ בָהֶם שִׁבְעִים שָׁנָה וְאִם בִּגְבוּרֹת שְׁמוֹנִים שָׁנָה וְרָהְבָּם עָמָל וָאָוֶן כִּי גָז חִישׁ וַנָּעֻפָה:
روزهای سالهای ما هفتاد سال است و اگر با فزونی، هشتاد سال؛ اما فخر آنها رنج و مشقت است، زیرا که زود میگذرد و ما میپریم.
מִי יוֹדֵעַ עֹז אַפֶּךָ וּכְיִרְאָתְךָ עֶבְרָתֶךָ:
کیست که قدرت غضب تو را بداند؟ و خشم تو به اندازه ترس از توست.
לִמְנוֹת יָמֵינוּ כֵּן הוֹדַע וְנָבִא לְבַב חָכְמָה:
پس شمردن روزهای ما را به ما بیاموز تا دلی حکیم به دست آوریم.
שׁוּבָה יְהוָה עַד מָתָי וְהִנָּחֵם עַל עֲבָדֶיךָ:
ای خداوند، بازگرد، تا به کی؟ و بر بندگان خود رحمت فرما.
שַׂבְּעֵנוּ בַבֹּקֶר חַסְדֶּךָ וּנְרַנְּנָה וְנִשְׂמְחָה בְּכָל יָמֵינוּ:
بامدادان ما را از مهربانی خود سیر کن تا در همه روزهای خود سرود سراییم و شادمان شویم.
שַׂמְּחֵנוּ כִּימוֹת עִנִּיתָנוּ שְׁנוֹת רָאִינוּ רָעָה:
ما را شادمان ساز به اندازه روزهایی که ما را رنج دادی و سالهایی که بدی را دیدیم.
יֵרָאֶה אֶל עֲבָדֶיךָ פָעֳלֶךָ וַהֲדָרְךָ עַל בְּנֵיהֶם:
باشد که کارهای تو بر بندگانت ظاهر شود و زیبایی تو بر پسران ایشان.
וִיהִי נֹעַם אֲדֹנָי אֱלֹהֵינוּ עָלֵינוּ וּמַעֲשֵׂה יָדֵינוּ כּוֹנְנָה עָלֵינוּ וּמַעֲשֵׂה יָדֵינוּ כּוֹנְנֵהוּ:
و باشد که نیکویی خداوند خدای ما بر ما باشد و کار دستهای ما را برای ما استوار ساز، آری کار دستهای ما را استوار ساز.