שׁוֹשַׁנַת יַעֲקֹב צָהֲלָה וְשָׂמֵחָה בִּרְאוֹתָם יַחַד תְּכֵלֶת מָרְדְּכָי. תְּשׁוּעָתָם הָיִיתָ לָנֶצַח וְתִקְוָתָם בְּכָל דּוֹר וָדוֹר. לְהוֹדִיע שֶׁכָּל קֹוֶיךָ לֹא יֵבֹשׁוּ וְלֹא יִכָּלְמוּ לָנֶצַח כָּל הַחוֹסִים בָּךְ. אָרוּר הָמָן אֲשֶׁר בִּקֵּשׁ לְאַבְּדִי בָּרוּךְ מָרְדְּכַי הַיְּהוּדִי. אֲרוּרָה זֶרֶשׁ אֵשֶׁת מַפְחִידִי בְּרוּכָה אֶסְתֵּר בַּעֲדִי וְגַם חַרְבוֹנָה זָכוּר לַטּוֹב.
Róża Jakuba radowała się i weseliła, gdy ujrzeli razem błękit Mordochaja. Ty byłeś ich zbawieniem na zawsze i ich nadzieją w każdym pokoleniu. By głosić, że wszyscy, którzy pokładają w Tobie nadzieję, nie zostaną zawstydzeni, ani ci, którzy szukają u Ciebie schronienia, nie będą pohańbieni na wieki. Przeklęty Haman, który szukał mej zagłady; błogosławiony Mordochaj Żyd. Przeklęta Zeresz, żona, która mnie przerażała; błogosławiona Estera, która stanęła za mną, i niech Charbona też będzie wspomniany ku dobremu.