בבית האבל מוסיפים בשחרית ובמנחה מזמור זה, ביום שיש בו תחנון:
W domu żałoby poniższy psalm dodaje się w rannej i popołudniowej modlitwie w dniach, gdy odmawia się Tachanun:
לַמְנַצֵּחַ לִבְנֵי קֹרַח מִזְמוֹר: שִׁמְעוּ זֹאת כָּל הָעַמִּים הַאֲזִינוּ כָּל יֹשְׁבֵי חָלֶד: גַּם בְּנֵי אָדָם גַּם בְּנֵי אִישׁ יַחַד עָשִׁיר וְאֶבְיוֹן: פִּי יְדַבֵּר חָכְמוֹת וְהָגוּת לִבִּי תְבוּנוֹת: אַטֶּה לְמָשָׁל אָזְנִי אֶפְתַּח בְּכִנּוֹר חִידָתִי: לָמָּה אִירָא בִּימֵי רָע עֲוֹן עֲקֵבַי יְסוּבֵּנִי: הַבֹּטְחִים עַל חֵילָם וּבְרֹב עָשְׁרָם יִתְהַלָּלוּ: אָח לֹא פָדֹה יִפְדֶּה אִישׁ לֹא יִתֵּן לֵאלֹהִים כָּפְרוֹ: וְיֵקַר פִּדְיוֹן נַפְשָׁם וְחָדַל לְעוֹלָם: וִיחִי עוֹד לָנֶצַח לֹא יִרְאֶה הַשָּׁחַת: כִּי יִרְאֶה חֲכָמִים יָמוּתוּ יַחַד כְּסִיל וָבַעַר יֹאבֵדוּ וְעָזְבוּ לַאֲחֵרִים חֵילָם: קִרְבָּם בָּתֵּימוֹ לְעוֹלָם מִשְׁכְּנֹתָם לְדֹר וָדֹר קָרְאוֹ בִשְׁמוֹתָם עֲלֵי אֲדָמוֹת: וְאָדָם בִּיקָר בַּל יָלִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ: זֶה דַרְכָּם כֵּסֶל לָמוֹ וְאַחֲרֵיהֶם בְּפִיהֶם יִרְצוּ סֶלָה: כַּצֹּאן לִשְׁאוֹל שַׁתּוּ מָוֶת יִרְעֵם וַיִּרְדּוּ בָם יְשָׁרִים לַבֹּקֶר וְצוּרָם לְבַלּוֹת שְׁאוֹל מִזְּבֻל לוֹ: אַךְ אֱלֹהִים יִפְדֶּה נַפְשִׁי מִיַּד שְׁאוֹל כִּי יִקָּחֵנִי סֶלָה: אַל תִּירָא כִּי יַעֲשִׁר אִישׁ כִּי יִרְבֶּה כְּבוֹד בֵּיתוֹ: כִּי לֹא בְמוֹתוֹ יִקַּח הַכֹּל לֹא יֵרֵד אַחֲרָיו כְּבוֹדוֹ: כִּי נַפְשׁוֹ בְּחַיָּיו יְבָרֵךְ וְיוֹדֻךָ כִּי תֵיטִיב לָךְ: תָּבוֹא עַד דּוֹר אֲבוֹתָיו עַד נֵצַח לֹא יִרְאוֹ אוֹר: אָדָם בִּיקָר וְלֹא יָבִין נִמְשַׁל כַּבְּהֵמוֹת נִדְמוּ: וּתְשׁוּעַת צַדִּיקִים מֵיְהֹוָה מָעוּזָּם בְּעֵת צָרָה: וַיַּעְזְרֵם יְהֹוָה וַיְפַלְּטֵם יְפַלְּטֵם מֵרְשָׁעִים וְיוֹשִׁיעֵם כִּי חָסוּ בוֹ:
Dla dyrygenta, psalm synów Koracha: Słuchajcie tego, wszystkie ludy; nakłońcie uszu, wszyscy mieszkańcy świata, tak nisko urodzeni, jak i szlachetnie, bogaci i ubodzy razem. Usta moje mówią mądrość, a rozmyślanie serca mego jest rozwągą. Nakłonię ucho moje ku przypądkowi; wyjaśnię zagadkę moją przy harfie. Czemu miałbym się lękać w dniach złych, gdy otacza mnie nieprawość tych, którzy mnie ścigają? Ci, którzy ufają bogactwu swemu i chlubią się mnóstwem swego majątku. Żaden człowiek nie może wykupić brata swego ani dać Bogu za niego okupu, bo zbyt kosztowne jest odkupienie duszy ich i nie dokona się nigdy, żeby żył na wieki i nie ujrzał grobu. Widzi bowiem, że mędrcy umierają; głupiec i nierozum razem giną i zostawiają innym bogactwo swoje. W sercu mniemają, że domy ich trwać będą wiecznie, a siedziby ich przez pokolenia; i nadają swym ziemiom imiona własne. Lecz człowiek w przepychu nie ostoi się; jest podobny do bydła, które ginie. Taka jest droga ich: głupota jest ich udziałem, a po nich zachwycacć się będą słowami swoimi na wieki. Jak owce zapędzeni są do Szeolu; śmierć ich będzie pasła; i panować nad nimi będą prawi poranną porą; postać ich zedrze Szeol, strącając ich z wyniosałości. Lecz Bóg odkupi duszę moją z ręki Szeolu, bo mnie przygarnie, Sela. Nie lękaj się, gdy ktoś bogaci; gdy wzrasta chwała domu jego. Bo gdy umrze, nic z sobą nie weźmie; chwała jego nie zstąpi za nim. Bo dusza jego za życia jego będzie sławić samą siebie, i będą cię chwalić, gdy dobrze będziesz czynił sobie. Dojdzie do pokolenia ojców swoich; oni nie ujrzą nigdy światła. Człowiek w przepychu, ale bez rozumu, jest podobny do bydła, które ginie. Lecz zbawienie sprawiedliwych jest od Wiekuistego; twierdzą ich jest On w czasie utrapienia. I Wiekuisty im pomaga i ich wyzwala; wyzwala ich od niegodziwców i zbawia ich, bo u Niego schronienia szukali.
ביום שאין בו תחנון אומרים בבית האבל מזמור זה:
W dniach, gdy nie odmawia się Tachanun, mówi się w domu żałoby następujący psalm:
מִכְתָּם לְדָוִד שָׁמְרֵנִי אֵל כִּי חָסִיתִי בָךְ: אָמַרְתְּ לַיהֹוָה אֲדֹנָי אָתָּה טוֹבָתִי בַּל עָלֶיךָ: לִקְדוֹשִׁים אֲשֶׁר בָּאָרֶץ הֵמָּה וְאַדִּירֵי כָּל חֶפְצִי בָם: יִרְבּוּ עַצְּבוֹתָם אַחֵר מָהָרוּ בַּל אַסִּיךְ נִסְכֵּיהֶם מִדָּם וּבַל אֶשָּׂא אֶת שְׁמוֹתָם עַל שְׂפָתָי: יְהֹוָה מְנָת חֶלְקִי וְכוֹסִי אַתָּה תּוֹמִיךְ גּוֹרָלִי: חֲבָלִים נָפְלוּ לִי בַּנְּעִמִים אַף נַחֲלָת שָׁפְרָה עָלָי: אֲבָרֵךְ אֶת יְהֹוָה אֲשֶׁר יְעָצָנִי אַף לֵילוֹת יִסְּרוּנִי כִלְיוֹתָי: שִׁוִּיתִי יְהֹוָה לְנֶגְדִּי תָמִיד כִּי מִימִינִי בַּל אֶמּוֹט: לָכֵן שָׂמַח לִבִּי וַיָּגֶל כְּבוֹדִי אַף בְּשָׂרִי יִשְׁכֹּן לָבֶטַח: כִּי לֹא תַעֲזֹב נַפְשִׁי לִשְׁאוֹל לֹא תִתֵּן חֲסִידְךָ לִרְאוֹת שָׁחַת: תּוֹדִיעֵנִי אֹרַח חַיִּים שֹׂבַע שְׂמָחוֹת אֶת פָּנֶיךָ נְעִמוֹת בִּימִינְךָ נֶצַח:
Michtam Dawida: Strzeż mnie, Boże, bo u Ciebie szukam schronienia. Rzekłem do Wiekuistego: "Ty jesteś Panem moim; nie mam dobra oprócz Ciebie." Co do świętych, którzy są w tej ziemi, oni są dostojnikami, w których mam wszelkie upodobanie. Mnogie będą boleści tych, którzy gonią za bogami obcymi; nie będę wylewać ofiar z krwi ich ani brać imion ich na usta moje. Wiekuisty jest działem moim i kielichem moim; Ty podtrzymujesz los mój. Sznury miernicze spadły na mnie na miejscach pięknych; zaiste, piękne jest dziedzictwo moje. Błogosławię Wiekuistego, który radą mnie obdarzył; nawet nocą napominają mnie nerki moje. Stawiałem sobie Wiekuistego zawsze przede mną; bo jest po prawicy mojej, nie zachwieję się. Przeto raduje się serce moje i weseli chwała moja; nawet ciało moje spoczywać będzie bezpiecznie. Bo nie porzucisz duszy mojej Szeolowi, nie dasz wiernemu Twojemu oglądać skażenia. Ukażesz mi drogę życia; pełność radości jest przed Tobą; rozkosze po prawicy Twojej na wieki.