רִבּוֹנוֹ שֶׁל עוֹלָם הֲרֵינִי מוֹחֵל לְכָל מִי שֶׁהִכְעִיס וְהִקְנִיט אוֹתִי אוֹ שֶׁחָטָא כְּנֶגְדִּי בֵּין בְּגוּפִי בֵּין בְּמָמוֹנִי בֵּין בִּכְבוֹדִי בֵּין בְּכָל אֲשֶׁר לִי בֵּין בְּאֹנֶס בֵּין בְּרָצוֹן בֵּין בְּשׁוֹגֵג בֵּין בְּמֵזִיד בֵּין בְּדִבּוּר בֵּין בְּמַעֲשֶׂה בֵּין בְּגִלְגּוּל זֶה בֵּין בְּגִלְגּוּל אַחֵר לְכָל בֶּן אָדָם וְלֹא יֵעָנֵשׁ שׁוּם אָדָם בְּסִיבָּתִי: יְהִי רָצוֹן מִלְפָנֶיךָ יְהֹוָה אֱלֹהַי וְאֱלֹהֵי אֲבוֹתַי שֶׁלֹא אֶחֱטָא עוֹד וְלֹא אֶחֱזֹר בָּהֶם, וְלֹא אָשׁוּב עוֹד לְהַכְעִיסֶךָ וְלֹא אֶעֱשֶׂה הָרַע בְּעֵינֶיךָ, וּמָה שֶּׁחָטָאתִי לְפָנֶיךָ מְחֹק בְּרַחֲמֶיךָ הָרַבִּים, אֲבָל לֹא עַל יְדֵי יִסוּרִים וְחֳלָיִם רָעִים: יִהְיוּ לְרָצוֹן אִמְרֵי פִי וְהֶגְיוֹן לִבִּי לְפָנֶיךָ, יְהֹוָה צוּרִי וְגֹאֲלִי:
يا سيّدَ العالم، إنّي أصفحُ هنا عن كلّ من أغضبني أو استفزّني أو أخطأ في حقّي، سواءٌ في جسدي أو مالي أو شرفي أو في أيّ شيءٍ لي، سواءٌ بإكراهٍ أو بإرادةٍ، سواءٌ بغير قصدٍ أو عن عمدٍ، سواءٌ بالقول أو بالفعل، سواءٌ في هذا التجسّد أو في تجسّدٍ آخر، أيّ إنسانٍ كان؛ فلا يُعاقَبَنّ أحدٌ بسببي؛ ولتكن مشيئتُكَ يا ربّ إلهي وإله آبائي، ألّا أعودَ إلى الخطيئة ولا أكرّرها، وألّا أغضبكَ بعدُ ولا أفعلَ ما هو شرٌّ في عينيكَ؛ وما أخطأتُ به أمامكَ، امحُه برحمتكَ الغزيرة، لكن لا بالعذاب ولا بالأمراض الشديدة؛ ولتكن أقوالُ فمي وفكرُ قلبي مقبولةً أمامكَ يا ربّ، صخرتي وفاديّ:
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹקֵינוּ מֶלֶך הָעוֹלָם הַמַּפִּיל חֶבְלֵי שֵׁנָה עַל עֵינַי וּתְנוּמָה עַל עַפְעַפַּי, וִיהִי רָצוֹן מִלְּפָנֶיךָ יְיָ אֱלֹקַי וֵאלֹקֵי אֲבוֹתַי שֶתַּשְׁכִּיבֵנִי לְשָׁלוֹם וְתַעֲמִידֵנִי לְשָׁלוֹם וְאַל יְבַהֲלוּנִי רַעְיוֹנַי וַחֲלוֹמוֹת רָעִים וְהִרְהוּרִים רָעִים וּתְהֵא מִטָּתִי שְׁלֵמָה לְפָנֶיךָ וְהָאֵר עֵינַי פֶּן אִישַׁן הַמָּוֶת כִּי אַתָּה הַמֵּאִיר לְאִישׁוֹן בַּת עָיִן. בָּרוּך אַתָּה יְיָ הַמֵּאִיר לָעוֹלָם כֻּלּוֹ בִּכְבוֹדוֹ.
مباركٌ أنتَ يا ربّ إلهنا، ملكَ العالم، الذي يُلقي قيودَ النوم على عينيّ والنعاسَ على جفنيّ؛ ولتكن مشيئتُكَ يا ربّ إلهي وإله آبائي، أن تُضجعني بسلامٍ وتُنهضني بسلامٍ، وألّا تزعجني أفكاري ولا الأحلامُ الرديئة ولا التخيّلاتُ الشريرة، وليكن سريري كاملاً أمامكَ، وأنِر عينيّ لئلّا أنامَ نومَ الموت، لأنّكَ أنتَ الذي يُنير حدقةَ العين؛ مباركٌ أنتَ يا ربّ، الذي يُنير العالمَ كلَّه بمجده:
שְׁמַע יִשְׂרָאֵל יְהוָה אֱלֹהֵינוּ יְהוָה אֶחָד.
اسمعْ يا إسرائيل، الربُّ إلهنا، الربُّ واحد:
בלחש: בָּרוּךְ שֵׁם כְּבוֹד מַלְכוּתוֹ לְעוֹלָם וָעֶד:
بصوتٍ خافت: مباركٌ اسمُ مجد ملكوته إلى أبد الآبدين:
וְאָהַבְתָּ אֵת ה' אֱלהֶיךָ בְּכָל לְבָבְךָ וּבְכָל נַפְשְׁךָ וּבְכָל מְאדֶךָ: וְהָיוּ הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה אֲשֶׁר אָנכִי מְצַוְּךָ הַיּום עַל לְבָבֶךָ: וְשִׁנַּנְתָּם לְבָנֶיךָ וְדִבַּרְתָּ בָּם בְּשִׁבְתְּךָ בְּבֵיתֶךָ וּבְלֶכְתְּךָ בַדֶּרֶךְ וּבְשָׁכְבְּךָ וּבְקוּמֶךָ: וּקְשַׁרְתָּם לְאות עַל יָדֶךָ וְהָיוּ לְטטָפת בֵּין עֵינֶיךָ: וּכְתַבְתָּם עַל מְזֻזות בֵּיתֶךָ וּבִשְׁעָרֶיךָ:
وتُحبّ الربَّ إلهكَ بكلّ قلبكَ وبكلّ نفسكَ وبكلّ قوّتكَ؛ ولتكن هذه الكلماتُ التي أوصيكَ بها اليوم على قلبكَ؛ وتُلقّنها بنيكَ وتتكلّمُ بها حين تجلسُ في بيتكَ، وحين تمشي في الطريق، وحين تنامُ وحين تقومُ؛ وتربطها علامةً على يدكَ، وتكون عصائبَ بين عينيكَ؛ وتكتبها على قوائم أبواب بيتكَ وعلى بوّاباتكَ:
וְהָיָה אִם שָׁמעַ תִּשְׁמְעוּ אֶל מִצְותַי אֲשֶׁר אָנכִי מְצַוֶּה אֶתְכֶם הַיּום לְאַהֲבָה אֶת ה' אֱלהֵיכֶם וּלְעָבְדו בְּכָל לְבַבְכֶם וּבְכָל נַפְשְׁכֶם: וְנָתַתִּי מְטַר אַרְצְכֶם בְּעִתּו יורֶה וּמַלְקושׁ וְאָסַפְתָּ דְגָנֶךָ וְתִירשְׁךָ וְיִצְהָרֶךָ: וְנָתַתִּי עֵשב בְּשדְךָ לִבְהֶמְתֶּךָ וְאָכַלְתָּ וְשבָעְתָּ: הִשָּׁמְרוּ לָכֶם פֶּן יִפְתֶּה לְבַבְכֶם וְסַרְתֶּם וַעֲבַדְתֶּם אֱלהִים אֲחֵרִים וְהִשְׁתַּחֲוִיתֶם לָהֶם: וְחָרָה אַף ה' בָּכֶם וְעָצַר אֶת הַשָּׁמַיִם וְלא יִהְיֶה מָטָר וְהָאֲדָמָה לא תִתֵּן אֶת יְבוּלָהּ וַאֲבַדְתֶּם מְהֵרָה מֵעַל הָאָרֶץ הַטּבָה אֲשֶׁר ה' נתֵן לָכֶם: וְשמְתֶּם אֶת דְּבָרַי אֵלֶּה עַל לְבַבְכֶם וְעַל נַפְשְׁכֶם וּקְשַׁרְתֶּם אתָם לְאות עַל יֶדְכֶם וְהָיוּ לְטוטָפת בֵּין עֵינֵיכֶם: וְלִמַּדְתֶּם אתָם אֶת בְּנֵיכֶם לְדַבֵּר בָּם בְּשִׁבְתְּךָ בְּבֵיתֶךָ וּבְלֶכְתְּךָ בַדֶּרֶךְ וּבְשָׁכְבְּךָ וּבְקוּמֶךָ: וּכְתַבְתָּם עַל מְזוּזות בֵּיתֶךָ וּבִשְׁעָרֶיךָ: לְמַעַן יִרְבּוּ יְמֵיכֶם וִימֵי בְנֵיכֶם עַל הָאֲדָמָה אֲשֶׁר נִשְׁבַּע ה' לַאֲבתֵיכֶם לָתֵת לָהֶם כִּימֵי הַשָּׁמַיִם עַל הָאָרֶץ:
ويكون، إن سمعتم سمعاً لوصاياي التي أوصيكم بها اليوم، أن تُحبّوا الربَّ إلهكم وتعبدوه بكلّ قلوبكم وبكلّ نفوسكم؛ فأعطي مطرَ أرضكم في حينه، المطرَ المبكّرَ والمتأخّر، فتجمعون حنطتكم وخمركم وزيتكم؛ وأعطي عشباً في حقلكم لبهائمكم، فتأكلون وتشبعون؛ احترزوا لئلّا يُغوى قلبكم، فتزيغوا وتعبدوا آلهةً أخرى وتسجدوا لها؛ فيشتدّ غضبُ الربّ عليكم، فيُمسكَ السماءَ فلا يكون مطر، ولا تُعطي الأرضُ غلّتها، فتبيدون سريعاً عن الأرض الطيّبة التي يُعطيكم الربُّ إيّاها؛ فضعوا هذه الكلماتِ لي على قلوبكم وعلى نفوسكم، واربطوها علامةً على أيديكم، فتكون عصائبَ بين أعينكم؛ وعلّموها بنيكم لتتكلّموا بها حين تجلسون في بيوتكم، وحين تمشون في الطريق، وحين تنامون وحين تقومون؛ واكتبوها على قوائم أبواب بيوتكم وعلى بوّاباتكم؛ لكي تكثرَ أيّامكم وأيّامُ بنيكم على الأرض التي أقسمَ الربُّ لآبائكم أن يُعطيهم إيّاها، كأيّام السماء على الأرض:
וַיּאמֶר ה' אֶל משֶׁה לֵּאמר: דַּבֵּר אֶל בְּנֵי יִשרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם וְעָשוּ לָהֶם צִיצִת עַל כַּנְפֵי בִגְדֵיהֶם לְדרתָם וְנָתְנוּ עַל צִיצִת הַכָּנָף פְּתִיל תְּכֵלֶת: וְהָיָה לָכֶם לְצִיצִת וּרְאִיתֶם אתו וּזְכַרְתֶּם אֶת כָּל מִצְות ה' וַעֲשיתֶם אתָם וְלא תָתוּרוּ אַחֲרֵי לְבַבְכֶם וְאַחֲרֵי עֵינֵיכֶם אֲשֶׁר אַתֶּם זנִים אַחֲרֵיהֶם: לְמַעַן תִּזְכְּרוּ וַעֲשיתֶם אֶת כָּל מִצְותָי וִהְיִיתֶם קְדשִׁים לֵאלהֵיכֶם: אֲנִי ה' אֱלהֵיכֶם אֲשֶׁר הוצֵאתִי אֶתְכֶם מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם לִהְיות לָכֶם לֵאלהִים אֲנִי ה' אֱלהֵיכֶם. אֱמֶת:
وقال الربُّ لموسى قائلاً: كلّمْ بني إسرائيل وقُل لهم أن يصنعوا لأنفسهم أهداباً على أطراف ثيابهم في أجيالهم، ويجعلوا على هدب كلّ طرفٍ خيطاً أزرق؛ فيكون لكم هدباً تنظرون إليه فتذكرون جميعَ وصايا الربّ وتعملون بها، ولا تتبعون قلوبكم وأعينكم التي تزنون وراءها؛ لكي تذكروا وتعملوا بجميع وصاياي وتكونوا قدّيسين لإلهكم؛ أنا الربُّ إلهكم الذي أخرجكم من أرض مصر لأكون لكم إلهاً؛ أنا الربُّ إلهكم؛ حقّ:
וִיהִי נֹעַם אֲדֹנָי אֱלֹהֵינוּ עָלֵינוּ וּמַעֲשֵׂה יָדֵינוּ כּוֹנְנָה עָלֵינוּ וּמַעֲשֵׂה יָדֵינוּ כּוֹנְנֵהוּ. יֹשֵׁב בְּסֵתֶר עֶלְיוֹן בְּצֵל שַׁדַּי יִתְלוֹנָן. אֹמַר לַיהוָה מַחְסִי וּמְצוּדָתִי אֱלֹהַי אֶבְטַח בּוֹ. כִּי הוּא יַצִּילְךָ מִפַּח יָקוּשׁ מִדֶּבֶר הַוּוֹת. בְּאֶבְרָתוֹ יָסֶךְ לָךְ וְתַחַת כְּנָפָיו תֶּחְסֶה צִנָּה וְסֹחֵרָה אֲמִתּוֹ. לֹא תִירָא מִפַּחַד לָיְלָה מֵחֵץ יָעוּף יוֹמָם. מִדֶּבֶר בָּאֹפֶל יַהֲלֹךְ מִקֶּטֶב יָשׁוּד צָהֳרָיִם. יִפֹּל מִצִּדְּךָ אֶלֶף וּרְבָבָה מִימִינֶךָ אֵלֶיךָ לֹא יִגָּשׁ. רַק בְּעֵינֶיךָ תַבִּיט וְשִׁלֻּמַת רְשָׁעִים תִּרְאֶה. כִּי אַתָּה יְהוָה מַחְסִי עֶלְיוֹן שַׂמְתָּ מְעוֹנֶךָ. לֹא תְאֻנֶּה אֵלֶיךָ רָעָה וְנֶגַע לֹא יִקְרַב בְּאָהֳלֶךָ. כִּי מַלְאָכָיו יְצַוֶּה לָּךְ לִשְׁמָרְךָ בְּכָל דְּרָכֶיךָ. עַל כַּפַּיִם יִשָּׂאוּנְךָ פֶּן תִּגֹּף בָּאֶבֶן רַגְלֶךָ. עַל שַׁחַל וָפֶתֶן תִּדְרֹךְ תִּרְמֹס כְּפִיר וְתַנִּין. כִּי בִי חָשַׁק וַאֲפַלְּטֵהוּ אֲשַׂגְּבֵהוּ כִּי יָדַע שְׁמִי. יִקְרָאֵנִי וְאֶעֱנֵהוּ עִמּוֹ אָנֹכִי בְצָרָה אֲחַלְּצֵהוּ וַאֲכַבְּדֵהוּ. אֹרֶךְ יָמִים אַשְׂבִּיעֵהוּ וְאַרְאֵהוּ בִּישׁוּעָתִי. אֹרֶךְ יָמִים אַשְׂבִּיעֵהוּ וְאַרְאֵהוּ בִּישׁוּעָתִי.
لتكن نعمةُ الربّ إلهنا علينا، وثبّتْ لنا عملَ أيدينا، وعملُ أيدينا ثبّته؛ الساكنُ في ستر العليّ، في ظلّ القدير يبيت؛ أقولُ للربّ: ملجئي وحصني، إلهي الذي عليه أتوكّل؛ لأنّه يُنجّيك من فخّ الصيّاد ومن الوبأ المُهلك؛ بريشه يُظلّلك، وتحت جناحيه تحتمي؛ حقُّه تُرسٌ ومِجَنّ؛ لا تخشى من رعب الليل، ولا من السهم الطائر نهاراً؛ ولا من الوبأ الساري في الظلام، ولا من الهلاك المُفسد ظهراً؛ يسقطُ عن جانبك ألفٌ وعن يمينك عشرةُ آلاف، لكنّه إليك لا يقترب؛ بعينيك فقط تنظرُ وترى جزاءَ الأشرار؛ لأنّك يا ربّ ملجئي؛ العليَّ جعلتَ مسكنك؛ لا يُصيبك سوء، ولا تقتربُ ضربةٌ من خيمتك؛ لأنّه يُوصي ملائكته بك ليحفظوك في كلّ طرقك؛ على أيديهم يحملونك لئلّا تصدمَ بحجرٍ رجلك؛ على الأسد والأفعى تطأ، الشبلَ والثعبانَ تدوس؛ لأنّه تعلّق بي شوقاً، لذلك أُنجّيه؛ أرفعه لأنّه عرفَ اسمي؛ يدعوني فأستجيب له؛ معه أنا في الضيق؛ أُنقذه وأُكرمه؛ بطول الأيّام أُشبعه وأُريه خلاصي؛ بطول الأيّام أُشبعه وأُريه خلاصي:
יְהוָה מָה רַבּוּ צָרָי רַבִּים קָמִים עָלָי. ג רַבִּים אֹמְרִים לְנַפְשִׁי אֵין יְשׁוּעָתָה לּוֹ בֵאלֹהִים סֶלָה. ד וְאַתָּה יְהוָה מָגֵן בַּעֲדִי כְּבוֹדִי וּמֵרִים רֹאשִׁי. ה קוֹלִי אֶל יְהוָה אֶקְרָא וַיַּעֲנֵנִי מֵהַר קָדְשׁוֹ סֶלָה. ו אֲנִי שָׁכַבְתִּי וָאִישָׁנָה הֱקִיצוֹתִי כִּי יְהוָה יִסְמְכֵנִי. ז לֹא אִירָא מֵרִבְבוֹת עָם אֲשֶׁר סָבִיב שָׁתוּ עָלָי. ח קוּמָה יְהוָה הוֹשִׁיעֵנִי אֱלֹהַי כִּי הִכִּיתָ אֶת כָּל אֹיְבַי לֶחִי שִׁנֵּי רְשָׁעִים שִׁבַּרְתָּ. טלַיהוָה הַיְשׁוּעָה עַל עַמְּךָ בִרְכָתֶךָ סֶלָה.
يا ربّ، ما أكثرَ أعدائي، كثيرون هم القائمون عليّ؛ كثيرون يقولون لنفسي: لا خلاصَ له في الله، سلاه؛ لكنّك أنتَ يا ربّ تُرسٌ من حولي، مجدي ورافعُ رأسي؛ بصوتي أدعو الربَّ، فيستجيب لي من جبل قدسه، سلاه؛ اضطجعتُ ونمتُ، استيقظتُ لأنّ الربَّ يعضدني؛ لا أخاف من ربوات الشعب الذين انتصبوا عليّ من كلّ جانب؛ قُم يا ربّ؛ خلّصني يا إلهي، لأنّك ضربتَ جميعَ أعدائي على الخدّ؛ كسّرتَ أسنانَ الأشرار؛ للربّ الخلاص؛ على شعبك بركتُك، سلاه:
הַשְׁכִּיבֵנוּ יְיָ אֱלֹהֵינוּ לְשָׁלוֹם, וְהַעֲמִידֵנוּ מַלְכֵּנוּ לְחַיִּים .וּפְרוֹשׂ עָלֵינוּ סֻכַּת שְׁלוֹמֶךָ. וְתַקְּנֵנוּ בְּעֵצָה טוֹבָה מִלְּפָנֶיךָ. וְהוֹשִׁיעֵנוּ לְמַעַן שְׁמֶךָ. וְהָגֵן בַּעֲדֵנוּ: וְהָסֵר מֵעָלֵינוּ אוֹיֵב דֶּבֶר וְחֶרֶב וְרָעָב וְיָגוֹן. וְהָסֵר שָׂטָן מִלְּפָנֵינוּ וּמֵאַחֲרֵינוּ. וּבְצֵל כְּנָפֶיךָ תַּסְתִּירֵנוּ. כִּי אֵל שׁוֹמְרֵנוּ וּמַצִּילֵנוּ אָתָּה. כִּי אֵל מֶלֶךְ חַנּוּן וְרַחוּם אָתָּה: וּשְׁמוֹר צֵאתֵנוּ וּבוֹאֵנוּ לְחַיִּים וּלְשָׁלוֹם מֵעַתָּה וְעַד עוֹלָם:
أضجعنا بسلامٍ يا ربّ إلهنا، وأنهضنا يا ملكنا إلى الحياة؛ وابسطْ علينا مظلّةَ سلامكَ؛ وأرشدنا بمشورتكَ الصالحة من لدنكَ؛ وخلّصنا من أجل اسمكَ؛ واحمنا؛ وأبعدْ عنّا عدوّاً ووبأً وسيفاً ومجاعةً وحزناً؛ وأبعدِ الخصمَ من أمامنا ومن خلفنا؛ وآوِنا في ظلّ جناحيكَ؛ لأنّك إلهٌ يحرسنا ويُنجّينا؛ لأنّك ملكٌ وإلهٌ حنّانٌ ورحيم؛ واحفظْ خروجنا ودخولنا للحياة وللسلام من الآن وإلى الأبد:
בָּרוּךְ יְיָ בַּיּוֹם בָּרוּךְ יְיָ בַּלָּיְלָה בָּרוּךְ יְיָ בְּשָׁכְבֵנוּ בָּרוּךְ יְיָ בְּקוּמֵנוּ. כִּי בְּיָדְךָ נַפְשׁוֹת הַחַיִּים וְהַמֵּתִים. אֲשֶׁר בְּיָדוֹ נֶפֶשׁ כָּל חָי וְרוּחַ כָּל בְּשַׂר אִישׁ. בְּיָדְךָ אַפְקִיד רוּחִי פָּדִיתָה אוֹתִי יְהוָה אֵל אֱמֶת. אֱלֹקֵינוּ שֶׁבַּשָּׁמַיִם יַחֵד שִׁמְךָ וְקַיֵּם מַלְכוּתְךָ תָמִיד וּמְלֹך עָלֵינוּ לְעוֹלָם וָעֶד.
مباركٌ الربُّ نهاراً، مباركٌ الربُّ ليلاً، مباركٌ الربُّ حين نضطجع، مباركٌ الربُّ حين نقوم؛ لأنّ في يدكَ نفوسَ الأحياء والأموات؛ الذي بيده نفسُ كلّ حيٍّ ونَفَسُ كلّ جسد بشريّ؛ بيدكَ أستودعُ روحي، فديتني يا ربّ إله الحقّ؛ إلهنا في السماء، وحّدِ اسمكَ وثبّتْ ملكوتكَ دائماً، وامْلِكْ علينا إلى أبد الآبدين:
יִרְאוּ עֵינֵינוּ וְיִשְׂמַח לִבֵּנוּ וְתָגֵל נַפְשֵׁנוּ בִּישׁוּעָתְךָ בֶּאֱמֶת בֶאֱמֹר לְצִיּוֹן מָלַך אֱלֹהָיִךְ. יְיָ מֶלֶךְ יְיָ מָלַךְ יְיָ יִמְלֹךְ לְעוֹלָם וָעֶד. כִּי הַמַּלְכוּת שֶׁלְּךָ הִיא וּלְעוֹלְמֵי עַד תִמְלֹךְ בְּכָבוֹד כֵּי אֵין לָנוּ מֶלֶךְ אֶלָּא אָתָּה.
لتنظرْ أعينُنا، وليفرحْ قلبُنا، ولتبتهجْ نفسُنا بخلاصكَ بالحقّ، حين يُقال لصهيون: إلهكِ مَلَك؛ الربُّ مَلِكٌ، الربُّ مَلَك، الربُّ يملكُ إلى أبد الآبدين؛ لأنّ الملكوتَ لكَ، وستملكُ بمجدٍ إلى الأبد، لأنّه ليس لنا ملكٌ سواكَ:
הַמַּלְאָךְ הַגֹּאֵל אֹתִי מִכָּל רָע יְבָרֵךְ אֶת הַנְּעָרִים וְיִקָּרֵא בָהֶם שְׁמִי וְשֵׁם אֲבֹתַי אַבְרָהָם וְיִצְחָק וְיִדְגּוּ לָרֹב בְּקֶרֶב הָאָרֶץ.
الملاكُ الذي يفديني من كلّ شرّ، ليُبارك الغلامين، وليُدعَ عليهما اسمي واسمُ أبويّ إبراهيم وإسحاق، وليكثرا كثيراً في وسط الأرض:
וַיֹּאמֶר אִם שָׁמוֹעַ תִּשְׁמַע לְקוֹל יְהוָה אֱלֹהֶיךָ וְהַיָּשָׁר בְּעֵינָיו תַּעֲשֶׂה וְהַאֲזַנְתָּ לְמִצְוֹתָיו וְשָׁמַרְתָּ כָּל חֻקָּיו כָּל הַמַּחֲלָה אֲשֶׁר שַׂמְתִּי בְמִצְרַיִם לֹא אָשִׂים עָלֶיךָ כִּי אֲנִי יְהוָה רֹפְאֶךָ. וַיֹּאמֶר יְהוָה אֶל הַשָּׂטָן יִגְעַר יְהוָה בְּךָ הַשָּׂטָן וְיִגְעַר יְהוָה בְּךָ הַבֹּחֵר בִּירוּשָׁלִָם הֲלוֹא זֶה אוּד מֻצָּל מֵאֵשׁ. הִנֵּה מִטָּתוֹ שֶׁלִּשְׁלֹמֹה שִׁשִּׁים גִּבֹּרִים סָבִיב לָהּ מִגִּבֹּרֵי יִשְׂרָאֵל. כֻּלָּם אֲחֻזֵי חֶרֶב מְלֻמְּדֵי מִלְחָמָה אִישׁ חַרְבּוֹ עַל יְרֵכוֹ מִפַּחַד בַּלֵּילוֹת.
وقال: إن سمعتَ سمعاً لصوت الربّ إلهكَ، وفعلتَ ما هو مستقيمٌ في عينيه، وأصغيتَ لوصاياه وحفظتَ جميعَ فرائضه، فكلُّ الأمراض التي وضعتُها على مصر لا أضعها عليكَ، لأنّي أنا الربُّ شافيكَ؛ وقال الربُّ للخصم: لينتهرك الربُّ أيّها الخصم؛ لينتهركَ الربُّ المختارُ أورشليم؛ أليست هذه شُعلةً منتشَلةً من النار؛ هوذا سريرُ سليمان، ستّون جبّاراً حوله، من جبابرة إسرائيل؛ كلُّهم ممسكون بالسيوف، مُدرّبون على الحرب، كلُّ واحدٍ سيفُه على فخذه، من هول الليل:
ג' פעמים:
ثلاث مرّات:
יְבָרֶכְךָ יְהוָה וְיִשְׁמְרֶךָ.
يُباركك الربُّ ويحرسك:
יָאֵר יְהוָה פָּנָיו אֵלֶיךָ וִיחֻנֶּךָּ.
يُنير الربُّ وجهه عليك ويتحنّن إليك:
יִשָּׂא יְהוָה פָּנָיו אֵלֶיךָ וְיָשֵׂם לְךָ שָׁלוֹם.
يرفع الربُّ وجهه إليك ويمنحك السلام:
ג' פעמים:
ثلاث مرّات:
הִנֵּה לֹא יָנוּם וְלֹא יִישָׁן שׁוֹמֵר יִשְׂרָאֵל.
هوذا حارسُ إسرائيل لا ينعسُ ولا ينام:
ג' פעמים:
ثلاث مرّات:
לִישׁוּעָתְךָ קִוִּיתִי יי. קִוִּיתִי יי לִישׁוּעָתְךָ. יי לִישׁוּעָתְךָ קִוִּיתִי.
لخلاصكَ أرجو يا ربّ؛ أرجو يا ربّ خلاصكَ؛ يا ربّ، لخلاصكَ أرجو:
ג' פעמים:
ثلاث مرّات:
בְּשֵׁם יְיָ אֱלֹקֵי יִשְׂרָאֵל: מִימִינִי מִיכָאֵל וּמִשְּׂמֹאלִי גַבְרִיאֵל וּמִלְּפָנַי אוּרִיאֵל וּמֵאֲחוֹרַי רְפָאֵל וְעַל רֹאשִׁי שְׁכִינַת אֵל.
باسم الربّ إله إسرائيل: عن يميني ميخائيل، وعن يساري جبرائيل، وأمامي أوريئيل، وخلفي رفائيل، وفوق رأسي حضرةُ الله:
שִׁיר הַמַּעֲלוֹת אַשְׁרֵי כָּל יְרֵא יְהוָה הַהֹלֵךְ בִּדְרָכָיו. יְגִיעַ כַּפֶּיךָ כִּי תֹאכֵל אַשְׁרֶיךָ וְטוֹב לָךְ. אֶשְׁתְּךָ כְּגֶפֶן פֹּרִיָּה בְּיַרְכְּתֵי בֵיתֶךָ בָּנֶיךָ כִּשְׁתִלֵי זֵיתִים סָבִיב לְשֻׁלְחָנֶךָ. הִנֵּה כִי כֵן יְבֹרַךְ גָּבֶר יְרֵא יְהוָה. יְבָרֶכְךָ יְהוָה מִצִּיּוֹן וּרְאֵה בְּטוּב יְרוּשָׁלִָם כֹּל יְמֵי חַיֶּיךָ. וּרְאֵה בָנִים לְבָנֶיךָ שָׁלוֹם עַל יִשְׂרָאֵל.
ترنيمةُ المصاعد: طوبى لكلّ من يتّقي الربَّ، السالكِ في طرقه؛ حين تأكلُ تعبَ يديكَ، تكون سعيداً ويطيبُ لكَ؛ تكون امرأتُكَ كرمةً مثمرةً في داخل بيتكَ؛ بنوكَ كأغراس الزيتون حول مائدتكَ؛ هوذا هكذا يُبارَك الرجلُ الذي يتّقي الربَّ؛ يُباركك الربُّ من صهيون، ولترَ خيرَ أورشليم كلَّ أيّام حياتكَ؛ ولترَ بني بنيكَ؛ السلامُ على إسرائيل:
ג' פעמים:
ثلاث مرّات:
רִגְזוּ וְאַל תֶּחֱטָאוּ אִמְרוּ בִלְבַבְכֶם עַל מִשְׁכַּבְכֶם וְדֹמּוּ סֶלָה.
ارتعدوا ولا تُخطئوا؛ قولوا في قلوبكم على مضاجعكم، واصمتوا، سلاه:
אֲדוֹן עוֹלָם אֲשֶׁר מָלַךְ, בְּטֶרֶם כָּל יְצִיר נִבְרָא. לְעֵת נַעֲשָׂה בְּחֶפְצוֹ כָּל, אֲזַי מֶלֶךְ שְׁמוֹ נִקְרָא. וְאַחֲרֵי כִּכְלּוֹת הַכֹּל, לְבַדּוֹ יִמְלֹךְ נוֹרָא. וְהוּא הָיָה וְהוּא הֹוֶה, וְהוּא יִהְיֶה בְּתִפְאֲרָה. וְהוּא אֶחָד וְאֵין שֵׁנִי, לְהַמְשִׁיל לוֹ לְהַחְבִּירָה. בְּלִי רֵאשִׁית בְּלִי תַּכְלִית, וְלוֹ הָעֹז וְהַמִּשְׂרָה. וְהוּא אֱלִי וְחַי גּוֹאֲלִי, וְצוּר חֶבְלִי בְּיוֹם צָרָה. וְהוּא נִסִּי וּמָנוֹס לִי, מְנַת כּוֹסִי בְּיּוֹם אֶקְרָא. בְּיָדוֹ אַפְקִיד רוּחִי, בְּעֵת אִישַׁן וְאָעִירָהּ. וְעִם רוּחִי גְּוִיָּתִי, יְיָ לִי וְלֹא אִירָא.
يا سيّدَ العالم، الذي مَلَك قبل أن يُخلَق أيُّ مخلوق؛ حين صُنِع الكلُّ بمشيئته، عندئذٍ دُعِيَ اسمُه مَلِكاً؛ وبعد أن يزولَ الكلُّ، هو وحده، المَهيبُ، يملك؛ وهو كان، وهو كائن، وهو سيكون بمجد؛ وهو واحدٌ، وليس ثانٍ يُقارَن به أو يُشارَك معه؛ بلا بداية، بلا نهاية، وله القوّةُ والسلطان؛ وهو إلهي وفاديَّ الحيُّ، وصخرةُ بلوايَ في يوم الضيق؛ وهو رايتي وملجئي، نصيبُ كأسي يوم أدعو؛ بيده أستودعُ روحي حين أنامُ وحين أستيقظ؛ ومع روحي جسدي أيضاً، الربُّ معي فلا أخاف: