לפני ההדלקה מברכים:
قبل الإيقاد، نتلو البركات:
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם, אֲשֶׁר קִדְּשָׁנוּ בְּמִצְוֹתָיו וְצִוָּנוּ לְהַדְלִיק נֵר שֶׁל חֲנֻכָּה.
مبارك أنتَ، أيّها الرّبّ إلهنا، ملك العالم، الذي قدّسنا بوصاياه وأمرنا بإيقاد نور حانوكا.
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם, שֶׁעָשָׂה נִסִּים לַאֲבוֹתֵינוּ בַּיָּמִים הָהֵם בַּזְּמַן הַזֶּה.
مبارك أنتَ، أيّها الرّبّ إلهنا، ملك العالم، الذي صنع معجزات لآبائنا في تلك الأيّام في هذا الوقت.
בלילה הראשון מוסיפים:
في الليلة الأولى، نضيف:
בָּרוּךְ אַתָּה יְיָ אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם, שֶׁהֶחֱיָנוּ וְקִיְּמָנוּ וְהִגִּיעָנוּ לַזְּמַן הַזֶּה.
مبارك أنتَ، أيّها الرّبّ إلهنا، ملك العالم، الذي أبقانا أحياءً، وأعالنا، وبلّغنا هذا الوقت.
הַנֵּרוֹת הַלָּלוּ שֶׁאָנוּ מַדְלִיקִין, עַל הַנִּסִּים וְעַל הַנִּפְלָאוֹת וְעַל הַתְּשׁוּעוֹת וְעַל הַמִּלְחָמוֹת, שֶׁעָשִׂיתָ לַאֲבוֹתֵינוּ בַּיָּמִים הָהֵם בַּזְּמַן הַזֶּה, עַל יְדֵי כֹּהֲנֶיךָ הַקְּדוֹשִׁים. וְכָל שְׁמוֹנַת יְמֵי הַחֲנֻכָּה הַנֵּרוֹת הַלָּלוּ קֹדֶשׁ הֵם וְאֵין לָנוּ רְשׁוּת לְהִשְׁתַּמֵּשׁ בָּהֶם, אֶלָּא לִרְאוֹתָם בִּלְבָד, כְּדֵי לְהוֹדוֹת וּלְהַלֵּל לְשִׁמְךָ הַגָּדוֹל עַל נִסֶּיךָ וְעַל נִפְלְאוֹתֶיךָ וְעַל יְשׁוּעָתֶךָ.
هذه الأنوار التي نوقدها، على المعجزات وعلى العجائب وعلى النجاة وعلى الحروب التي صنعتها لآبائنا في تلك الأيّام في هذا الوقت، على أيدي كهنتك القدّيسين؛ وطوال أيّام حانوكا الثمانية، هذه الأنوار مقدّسة، ولا يُسمح لنا باستعمالها، بل بالنظر إليها فقط، لكي نشكر ونسبّح اسمك العظيم على معجزاتك وعجائبك ونجاتك.
מָעוֹז צוּר יְשׁוּעָתִי לְךָ נָאֶה לְשַׁבֵּחַ.
תִּכּוֹן בֵּית תְּפִלָּתִי וְשָׁם תּוֹדָה נְזַבֵּחַ.
לְעֵת תָּכִין מַטְבֵּחַ מִצָּר הַמְנַבֵּחַ.
אָז אֶגְמוֹר בְּשִׁיר מִזְמוֹר חֲנֻכַּת הַמִּזְבֵּחַ.
صخرة خلاصي، حلوٌ أن نسبّحك.
أعِد بناء بيت صلاتي، وهناك نقدّم الشكر.
حين تُعِدّ الذبح للعدوّ النابح،
حينئذٍ أُتمّ بترنيمة نشيدٍ تدشين المذبح.
רָעוֹת שָׂבְעָה נַפְשִׁי בְּיָגוֹן כֹּחִי כִּלָה.
חַיַּי מָרְרוּ בְּקוֹשִׁי בְּשִׁעְבּוּד מַלְכוּת עֶגְלָה.
וּבְיָדוֹ הַגְּדוֹלָה הוֹצִיא אֶת הַסְּגֻלָּה.
חֵיל פַּרְעֹה וְכָל זַרְעוֹ יָרְדוּ כְאֶבֶן בִּמְצוּלָה.
أشبعت الشرور نفسي، وفنيت قوّتي بالحزن.
تمرمرت حياتي بالمشقّة في عبوديّة مملكة العجل.
وبيده العظيمة أخرج الشعب المختار.
أمّا جيش فرعون وكلّ نسله فغرقوا كالحجر في الأعماق.
דְּבִיר קָדְשׁוֹ הֱבִיאַנִי וְגַם שָׁם לֹא שָׁקַטְתִּי.
וּבָא נוֹגֵשׂ וְהִגְלַנִי כִּי זָרִים עָבַדְתִּי.
וְיֵין רַעַל מָסַכְתִּי כִּמְעַט שֶׁעָבַרְתִּי.
קֵץ בָּבֶל זְרֻבָּבֶל לְקֵץ שִׁבְעִים נוֹשָׁעְתִּי.
إلى مقدسه المقدّس أدخلني، ومع ذلك لم أجد هناك راحة.
جاء ظالم ونفاني، لأنّي عبدت آلهة غريبة.
شربت خمرًا مسمومة، فكدت أهلك.
وفي نهاية بابل جاء زربابل؛ وفي نهاية سبعين سنة خلصت.
כְּרוֹת קוֹמַת בְּרוֹשׁ בִּקֵּשׁ אֲגָגִי בֶּן הַמְּדָתָא.
וְנִהְיָתָה לוֹ לְפַח וּלְמוֹקֵשׁ וְגַאֲוָתוֹ נִשְׁבָּתָה.
רֹאשׁ יְמִינִי נִשֵּׂאתָ וְאוֹיֵב שְׁמוֹ מָחִיתָ.
רֹב בָּנָיו וְקִנְיָנָיו עַל הָעֵץ תָּלִיתָ.
أمّا الأجاجيّ ابن همداثا فطلب أن يقطع السرو الباسق.
لكنّه صار له فخًّا وشركًا، وسكنت كبرياؤه.
أنت رفعت رأس اليمين، واسم العدوّ محوته.
وبنيه الكثيرين وممتلكاته علّقتهم على المشنقة.
יְוָנִים נִקְבְּצוּ עָלַי אֲזַי בִּימֵי חַשְׁמַנִּים.
וּפָרְצוּ חוֹמוֹת מִגְדָּלַי וְטִמְּאוּ כָּל הַשְּׁמָנִים.
וּמִנּוֹתַר קַנְקַנִּים נַעֲשָׂה נֵס לַשּׁוֹשַׁנִּים.
בְּנֵי בִינָה יְמֵי שְׁמוֹנָה קָבְעוּ שִׁיר וּרְנָנִים.
اجتمع اليونان عليّ في أيّام الحشمونائيم.
هدموا أسوار أبراجي ونجّسوا كلّ الزيوت.
ومن بقيّة القوارير صُنعت أعجوبة للورود.
أمّا الحكماء بنو الفهم فأقاموا ثمانية أيّام للترنيم والابتهاج.
חֲשׂוֹף זְרוֹעַ קָדְשֶׁךָ וְקָרֵב קֵץ הַיְשׁוּעָה.
נְקֹם נִקְמַת דַּם עֲבָדֶיךָ מֵאֻמָּה הָרְשָׁעָה.
כִּי אָרְכָה לָנוּ הַשָּׁעָה וְאֵין קֵץ לִימֵי הָרָעָה.
דְּחֵה אַדְמוֹן בְּצֵל צַלְמוֹן הָקֵם לָנוּ רוֹעֶה שִׁבְעָה.
اكشف ذراعك المقدّسة وعجّل نهاية الخلاص.
انتقم لدم عبيدك من الأمّة الشرّيرة.
فقد طالت علينا الساعة، ولا نهاية لأيّام الشرّ.
اطرد الأحمر في ظلّ اللوز، وأقم لنا الرعاة السبعة.