شَحَرِيت Keriat HaTorah

הוצאת ספר תורה

إخراج درج التوراة

אלו ימים שאין אומרים בהם "אל ארך אפים": ראש חודש, חנוכה ופורים קטן וגדול ב' ימים, ערב פסח, תשעה באב ולא בבית האבל:

هذه هي الأيّام التي لا يُقال فيها «الله، بطيء الغضب»: رأس الشهر، وحانوكا، وبوريم الصغير والكبير في كلا اليومين، وعشيّة الفصح، وتسعة آب، ولا في بيت الحِداد.

אֵל אֶרֶךְ אַפַּיִם וְרַב חֶסֶד וֶאֱמֶת. אַל בְּאַפְּךָ תוכִיחֵנוּ. חוּסָה ה' עַל יִשרָאֵל עַמֶּךָ וְהושִׁיעֵנוּ מִכָּל רָע. חָטָאנוּ לְךָ אָדון. סְלַח נָא כְּרוב רַחֲמֶיךָ אֵל:

الله، بطيء الغضب وكثير الإحسان والحقّ، لا توبّخنا في غضبك؛ أشفِق، أيّها الرّب، على إسرائيل شعبك، ونجّنا من كلّ شرّ؛ أخطأنا إليك، يا سيّد؛ اغفر لنا، آنّا، حسب كثرة مراحمك، يا الله:

וַיְהִי בִּנְסעַ הָאָרן וַיּאמֶר משֶׁה קוּמָה ה' וְיָפֻצוּ איְבֶיךָ וְיָנֻסוּ מְשנְאֶיךָ מִפָּנֶיךָ: כִּי מִצִּיּון תֵּצֵא תורָה וּדְבַר ה' מִירוּשָׁלָיִם:
בָּרוּךְ שֶׁנָּתַן תּורָה לְעַמּו יִשרָאֵל בִּקְדֻשָּׁתו:

وكان عند ارتحال التابوت، قال موسى: قُم يا رب، فيتبدّد أعداؤك، ويهرب مبغضوك من أمامك؛ فإنّه من صهيون تخرج التوراة، وكلمة الرّب من أورشليم:
مبارك الذي أعطى التوراة لشعبه إسرائيل بقداسته:

בְּרִיךְ שְׁמֵהּ דְּמָרֵא עָלְמָא. בְּרִיךְ כִּתְרָךְ וְאַתְרָךְ. יְהֵא רְעוּתָךְ עִם עַמָּךְ יִשרָאֵל לְעָלַם. וּפֻרְקַן יְמִינָךְ אַחֲזֵי לְעַמָּךְ בְּבֵית מַקְדְּשָׁךְ. וּלְאַמְטויֵי לָנָא מִטּוּב נְהורָךְ וּלְקַבֵּל צְלותָנָא בְּרַחֲמִין. יְהֵא רַעֲוָא קֳדָמָךְ דְּתורִיךְ לָן חַיִּין בְּטִיבוּ. וְלֶהֱוֵי אֲנָא פְקִידָא בְּגו צַדִּיקַיָּא. לְמִרְחַם עָלַי וּלְמִנְטַר יָתִי וְיַת כָּל דִּי לִי וְדִי לְעַמָּךְ יִשרָאֵל. אַנְתְּ הוּא זָן לְכלָּא וּמְפַרְנֵס לְכלָּא. אַנְתְּ הוּא שַׁלִּיט עַל כּלָּא. אַנְתְּ הוּא דְשַׁלִּיט עַל מַלְכַיָּא. וּמַלְכוּתָא דִּילָךְ הִיא. אֲנָא עַבְדָּא דְקֻדְשָׁא בְּרִיךְ הוּא דְּסָגִידְנָא קַמֵּהּ וּמִקַּמֵּי דִּיקַר אורַיְתֵהּ בְּכָל עִדָּן וְעִדָּן. לָא עַל אֱנָשׁ רָחִיצְנָא וְלָא עַל בַּר אֱלָהִין סָמִיכְנָא. אֶלָּא בֶּאֱלָהָא דִשְׁמַיָּא. דְּהוּא אֱלָהָא קְשׁוט וְאורַיְתֵהּ קְשׁוט וּנְבִיאוהִי קְשׁוט. וּמַסְגֵּא לְמֶעְבַּד טַבְוָן וּקְשׁוט. בֵּהּ אֲנָא רָחִיץ. וְלִשְׁמֵהּ יַקִּירָא קַדִּישָׁא אֲנָא אֵמַר תֻּשְׁבְּחָן. יְהֵא רַעֲוָא קֳדָמָךְ דְּתִפְתַּח לִבָּאִי בְּאורַיְתָא. וְתַשְׁלִים מִשְׁאֲלִין דְּלִבָּאי וְלִבָּא דְכָל עַמָּךְ יִשרָאֵל. לְטַב וּלְחַיִּין וְלִשְׁלָם:

مبارك اسم سيّد العالم؛ مبارك تاجك ومكانك؛ ليكن رضاك مع شعبك إسرائيل إلى الأبد؛ وليُرَ فداء يمينك لشعبك في قدسك؛ وآتنا نصيباً من خير نورك، واقبل صلواتنا برحمة؛ ليكن برضاك أن تُقيتنا الحياة بخير؛ ولأُحسَب بين الصدّيقين، لتجد عليّ رحمة وتحفظني وكلّ ما لي وما لشعبك إسرائيل؛ أنتَ هو الذي يُقيت الكلّ ويُعيل الكلّ؛ أنتَ هو الذي يسود على الكلّ؛ أنتَ هو الذي يسود على الملوك، والملك لك؛ أنا عبد القدّوس تبارك، الذي أمامه أسجد وأمام مجد توراته في كلّ حين؛ لا بالإنسان أتوكّل، ولا على أيّ كائنٍ إلهيّ أعتمد، بل على إله السماء، الذي هو إله الحقّ، وتوراته حقّ، وأنبياؤه حقّ، وهو كثير في صنع الخير والحقّ؛ به أتوكّل، ولاسمه القدّوس المجيد أرفع التسابيح؛ ليكن برضاك أن تفتح قلبي للتوراة، وتُتمّ طلبات قلبي وقلب كلّ شعبك إسرائيل للخير وللحياة وللسلام:

חזן:

المرتّل:

גַּדְּלוּ לה' אִתִּי וּנְרומְמָה שְׁמו יַחְדָּו:

عظّموا الرّب معي، ولْنُعلِ اسمه معاً:

קהל:

الجماعة:

לְךָ ה' הַגְּדֻלָּה וְהַגְּבוּרָה וְהַתִּפְאֶרֶת וְהַנֵּצַח וְהַהוד כִּי כל בַּשָּׁמַיִם וּבָאָרֶץ: לְךָ ה' הַמַּמְלָכָה וְהַמִּתְנַשּא לְכל לְראשׁ: רומְמוּ ה' אֱלהֵינוּ וְהִשְׁתַּחֲווּ לַהֲדם רַגְלָיו קָדושׁ הוּא: רומְמוּ ה' אֱלהֵינוּ וְהִשְׁתַּחֲווּ לְהַר קָדְשׁו כִּי קָדושׁ ה' אֱלהֵינוּ:

لك يا رب العظمة والقوّة والمجد والنصرة والجلال، فإنّ كلّ ما في السماء وعلى الأرض لك؛ لك يا رب الملك، وأنتَ المتعالي رأساً على الكلّ؛ عظّموا الرّب إلهنا واسجدوا عند موطئ قدميه، قدّوس هو؛ عظّموا الرّب إلهنا واسجدوا في جبل قدسه، فإنّ الرّب إلهنا قدّوس:

אַב הָרַחֲמִים. הוּא יְרַחֵם עַם עֲמוּסִים וְיִזְכּור בְּרִית אֵיתָנִים. וְיַצִּיל נַפְשׁותֵינוּ מִן הַשָּׁעות הָרָעות. וְיִגְעַר בְּיֵצֶר הָרָע מִן הַנְּשוּאִים. וְיָחון אותָנוּ לִפְלֵיטַת עולָמִים. וִימַלֵּא מִשְׁאֲלותֵינוּ בְּמִדָּה טובָה יְשׁוּעָה וְרַחֲמִים:

يا أبا المراحم، هو يرحم شعباً مُثقَلاً، ويذكر عهد الأقوياء؛ وينجّي نفوسنا من الأوقات الرديئة؛ ويزجر الميل الشرّير عن المحمولين؛ ويتحنّن علينا بنجاةٍ أبديّة؛ ويُتمّ طلباتنا بمقدارٍ حسن، خلاصاً ورحمة:

וְתִגָּלֶה וְתֵרָאֶה מַלְכוּתו עָלֵינוּ בִּזְמַן קָרוב. וְיָחון פְּלֵטָתֵנוּ וּפְלֵטַת עַמּו בֵּית יִשרָאֵל לְחֵן וּלְחֶסֶד וּלְרַחֲמִים וּלְרָצון וְנאמַר אָמֵן. הַכּל הָבוּ גדֶל לֵאלהֵינוּ וּתְנוּ כָבוד לַתּורָה. כּהֵן קְרָב יַעֲמד [פלוני בן פלוני] הַכּהֵן. בָּרוּךְ שֶׁנָּתַן תּורָה לְעַמּו יִשרָאֵל בִּקְדֻשָּׁתו:

ولتنكشف ملكوته وتُرَ علينا عمّا قريب؛ ولْيتحنّن على بقيّتنا وبقيّة شعبه، بيت إسرائيل، بنعمةٍ وإحسانٍ ورحمةٍ ورضاً، ولنقُل آمين؛ لِيُسبغ الجميع العظمة على إلهنا ويُعطوا كرامةً للتوراة؛ ليتقدّم الكوهين، لِيَقُم [فلان بن فلان] الكوهين؛ مبارك الذي أعطى التوراة لشعبه إسرائيل بقداسته:

קהל:

الجماعة:

וְאַתֶּם הַדְּבֵקִים בה' אֱלהֵיכֶם חַיִּים כֻּלְּכֶם הַיּום:

وأنتم المُلتصقون بالرّب إلهكم أحياءٌ كلّكم اليوم:

קריאת התורה

قراءة التوراة

העולה:

المدعوّ للصعود:

בָּרְכוּ אֶת ה' הַמְברָךְ:

باركوا الرّبّ المبارك:

הקהל:

الجماعة:

בָּרוּךְ ה' הַמְברָךְ לְעולָם וָעֶד:

مبارك الرّبّ المبارك إلى الأبد وأبد الآبدين:

העולה:

المدعوّ للصعود:

בָּרוּךְ ה' הַמְברָךְ לְעולָם וָעֶד: בָּרוּךְ אַתָּה ה' אֱלהֵינוּ מֶלֶךְ הָעולָם. אֲשֶׁר בָּחַר בָּנוּ מִכָּל הָעַמִּים. וְנָתַן לָנוּ אֶת תּורָתו. בָּרוּךְ אַתָּה ה', נותֵן הַתּורָה:

مبارك الرّب، المبارك، إلى أبد الآبدين؛ مبارك أنتَ، أيّها الرّب إلهنا، ملك العالم، الذي اختارنا من جميع الشعوب وأعطانا توراته؛ مبارك أنتَ، أيّها الرّب، مُعطي التوراة:

אחר קריאת הפרשה:

بعد قراءة الفصل:

בָּרוּךְ אַתָּה ה' אֱלהֵינוּ מֶלֶךְ הָעולָם. אֲשֶׁר נָתַן לָנוּ תּורַת אֱמֶת וְחַיֵּי עולָם נָטַע בְּתוכֵנוּ. בָּרוּךְ אַתָּה ה', נותֵן הַתּורָה:

مبارك أنتَ، أيّها الرّب إلهنا، ملك العالم، الذي أعطانا توراة الحقّ وغرس فينا الحياة الأبديّة؛ مبارك أنتَ، أيّها الرّب، مُعطي التوراة:

בָּרוּךְ אַתָּה ה' אֱלהֵינוּ מֶלֶךְ הָעולָם. הַגּומֵל לְחַיָּבִים טובות. שֶׁגְּמָלַנִי כָּל טוב:

مبارك أنتَ، أيّها الرّب إلهنا، ملك العالم، الذي يُحسن إلى المذنبين، الذي أحسن إليّ كلّ خير:

עונין:

المُجيبون:

אָמֵן. מִי שֶׁגְּמָלְךָ כָּל טוב. הוּא יִגְמָלְךָ כָּל טוב סֶלָה:

آمين؛ الذي أحسن إليك كلّ خير، هو يُحسن إليك كلّ خير، سلاه:

אם קראו לספר תורה נער שנעשה בר מצוה אזי אחר שבירך ברכה אחרונה יאמר אביו זה:

إذا دُعي إلى التوراة فتىً بلغ سنّ الفريضة (بار متسفا)، فبعد أن يتلو البركة الأخيرة، يقول أبوه هذا:

בָּרוּךְ שֶׁפְּטָרַנִי מֵעָנְשׁו שֶׁלָּזֶה:

مبارك الذي أعفاني من عقاب هذا:

חזן:

المرتّل:

יִתְגַּדַּל וְיִתְקַדַּשׁ שְׁמֵהּ רַבָּא. [ קהל: אמן]

ليتعظّم ويتقدّس اسمه العظيم؛ [الجماعة: آمين]

בְּעָלְמָא דִּי בְרָא כִרְעוּתֵהּ וְיַמְלִיךְ מַלְכוּתֵהּ בְּחַיֵּיכון וּבְיומֵיכון וּבְחַיֵּי דְכָל בֵּית יִשרָאֵל בַּעֲגָלָא וּבִזְמַן קָרִיב, וְאִמְרוּ אָמֵן: [ קהל: אמן]

في العالم الذي خلقه حسب مشيئته، ولْيُقِم ملكوته في حياتكم وفي أيّامكم، وفي حياة كلّ بيت إسرائيل، عاجلاً وعمّا قريب، ولنقُل آمين؛ [الجماعة: آمين]

קהל וחזן:

الجماعة والحزّان:

יְהֵא שְׁמֵהּ רַבָּא מְבָרַךְ לְעָלַם וּלְעָלְמֵי עָלְמַיָּא:

ليكن اسمه العظيم مباركاً إلى الأبد وأبد الآبدين:

חזן:

المرتّل:

יִתְבָּרַךְ וְיִשְׁתַּבַּח וְיִתְפָּאַר וְיִתְרומַם וְיִתְנַשּא וְיִתְהַדָּר וְיִתְעַלֶּה וְיִתְהַלָּל שְׁמֵהּ דְּקֻדְשָׁא. בְּרִיךְ הוּא. [ קהל: בריך הוא:]

لِيُبارَك ويُسبَّح ويُمجَّد ويُعلَّ ويُرفَّع ويُكرَّم ويُعظَّم ويُحمَد اسم القدّوس، تبارك هو؛ [الجماعة: مبارك هو]

לְעֵלָּא מִן כָּל בִּרְכָתָא וְשִׁירָתָא תֻּשְׁבְּחָתָא וְנֶחֱמָתָא דַּאֲמִירָן בְּעָלְמָא. וְאִמְרוּ אָמֵן: [ קהל: אמן]

فوق كلّ البركات والتسابيح، والتمجيدات والتعزيات التي تُقال في العالم؛ ولنقُل آمين؛ [الجماعة: آمين]

וְזאת הַתּורָה אֲשֶׁר שם משֶׁה לִפְנֵי בְּנֵי יִשרָאֵל. עַל פִּי ה'בְּיַד משֶׁה:

وهذه هي التوراة التي وضعها موسى أمام بني إسرائيل، بفم الرّب، على يد موسى:

הכנסת ספר תורה

إعادة درج التوراة

כשמוליכין הס"ת לארון אומר החזן:

حين يُحمَل درج التوراة إلى التابوت، يقول الحزّان:

יְהַלְלוּ אֶת שֵׁם ה'. כִּי נִשגָּב שְׁמו לְבַדּו:

لِيُسبّحوا اسم الرّب، فإنّ اسمه وحده متعالٍ:

והקהל אומרים:

وتقول الجماعة:

הודו עַל אֶרֶץ וְשָׁמָיִם: וַיָּרֶם קֶרֶן לְעַמּו. תְּהִלָּה לְכָל חֲסִידָיו. לִבְנֵי יִשרָאֵל עַם קְרובו. הַלְלוּיָהּ

بهاؤه فوق الأرض والسماء؛ ورفع قرناً لشعبه، تسبيحاً لجميع أتقيائه، لبني إسرائيل، شعبٍ قريبٍ منه؛ هللويا:

לְדָוִד מִזְמור. לה' הָאָרֶץ וּמְלואָהּ. תֵּבֵל וְישְׁבֵי בָהּ: כִּי הוּא עַל יַמִּים יְסָדָהּ. וְעַל נְהָרות יְכונְנֶהָ: מִי יַעֲלֶה בְהַר ה'. וּמִי יָקוּם בִּמְקום קָדְשׁו: נְקִי כַפַּיִם וּבַר לֵבָב. אֲשֶׁר לא נָשא לַשָּׁוְא נַפְשִׁי וְלא נִשְׁבַּע לְמִרְמָה: יִשּא בְרָכָה מֵאֵת ה'. וּצְדָקָה מֵאֱלהֵי יִשְׁעו: זֶה דּור דּרְשָׁיו. מְבַקְשֵׁי פָנֶיךָ יַעֲקב סֶלָה: שאוּ שְׁעָרִים רָאשֵׁיכֶם וְהִנָּשאוּ פִּתְחֵי עולָם. וְיָבוא מֶלֶךְ הַכָּבוד: מִי זֶה מֶלֶךְ הַכָּבוד. ה' עִזּוּז וְגִבּור. ה' גִּבּור מִלְחָמָה: שאוּ שְׁעָרִים רָאשֵׁיכֶם וּשאוּ פִּתְחֵי עולָם. וְיָבא מֶלֶךְ הַכָּבוד: מִי הוּא זֶה מֶלֶךְ הַכָּבוד. ה' צְבָאות הוּא מֶלֶךְ הַכָּבוד סֶלָה:

مزمور لداود: للرّب الأرض وملؤها، المعمورة والساكنون فيها؛ فإنّه على البحار أسّسها، وعلى الأنهار ثبّتها؛ من يصعد جبل الرّب، ومن يقوم في موضع قدسه؛ الطاهر اليدين والنقيّ القلب، الذي لم يرفع نفسه إلى الباطل ولم يحلف بالغشّ؛ ينال بركةً من الرّب، وبرّاً من إله خلاصه؛ هذا هو جيل طالبيه، الباحثين عن وجهك، يا يعقوب، سلاه؛ ارفعي رؤوسكِ أيّتها الأبواب، وارتفعي أيّتها المداخل الأبديّة، فيدخل ملك المجد؛ من هو هذا ملك المجد؟ الرّب العزيز الجبّار، الرّب الجبّار في القتال؛ ارفعي رؤوسكِ أيّتها الأبواب، وارفعي أيّتها المداخل الأبديّة، فيدخل ملك المجد؛ من هو هذا ملك المجد؟ الرّب الجنود، هو ملك المجد، سلاه:

וּבְנֻחה יאמַר שׁוּבָה ה' רִבְבות אַלְפֵי יִשרָאֵל: קוּמָה ה' לִמְנוּחָתֶךָ. אַתָּה וַאֲרון עֻזֶּךָ: כּהֲנֶיךָ יִלְבְּשׁוּ צֶדֶק. וַחֲסִידֶיךָ יְרַנֵּנוּ: בַּעֲבוּר דָּוִד עַבְדֶּךָ אַל תָּשֵׁב פְּנֵי מְשִׁיחֶךָ: כִּי לֶקַח טוב נָתַתִּי לָכֶם. תּורָתִי אַל תַּעֲזבוּ: עֵץ חַיִּים הִיא לַמַּחֲזִיקִים בָּהּ. וְתמְכֶיהָ מְאֻשָּׁר: דְּרָכֶיהָ דַרְכֵי נעַם וְכָל נְתִיבותֶיהָ שָׁלום: הֲשִׁיבֵנוּ ה' אֵלֶיךָ וְנָשׁוּבָה. חַדֵּשׁ יָמֵינוּ כְּקֶדֶם:

وحين يستقرّ، يقول: ارجع يا رب إلى ربوات ألوف إسرائيل؛ قُم يا رب إلى موضع راحتك، أنتَ وتابوت عزّك؛ كهنتك يلبسون البرّ، وأتقياؤك يُرنّمون؛ من أجل داود عبدك، لا تردّ وجه مسيحك؛ فإنّي أعطيتكم تعليماً صالحاً، لا تتركوا توراتي؛ هي شجرة حياةٍ للمتمسّكين بها، والمؤيّدون لها سعداء؛ طرقها طرق نعمة، وكلّ سُبلها سلام؛ ردّنا إليك يا رب فنرجع؛ جدّد أيّامنا كالقديم.